اینجادیوانهایمینویسد!
رفتن به کانال در Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
6 250
مشترکین
-324 ساعت
-1167 روز
+2 06630 روز
آرشیو پست ها
as always it is awsome, u have touched uthe part of my heart that i've already forgatten
10 اوت, 05:40
10 اوت, ~06:10
http://t.me/HidenChat_Bot?start=8680316417
نقدی نظری؟
10 اوت, 05:30
10 اوت, ~06:10
بیگناهِ بیدار، بیدار است. اینجا همهچیز معکوسوار عمل میکند؛ نه آنطور که باید باشد، بلکه آنطور که حقیقت، وقتی بیش از حد دوام بیاورد، در نهایت مجبور میشود باشد. در این شهر، ساعتها زمان را نشان نمیدهند؛ زمان است که ساعتها را میبلعد. مردهها هر صبح از خواب بیدار میشوند و زندهها، شبها یکییکی به خاطر میآورند که سالهاست مردهاند. آدمها در آینه پیر نمیشوند؛ آینهها پیر میشوند و آدمها را جوانتر نشان میدهند، تا کسی متوجه نشود چه چیزی واقعاً در حال پوسیدن است. اینجا اگر کسی گریه کند، دیگران برایش دست میزنند؛ چون همه میدانند اشک، آخرین مرحلهی خوشبختیست و لبخند، اولین نشانهی فروپاشی. اینجا حقیقت را دفن میکنند و دروغ را هر صبح آبیاری، تا روزی که درختی از آن سبز شود و سایهاش روی تمام شهر بیفتد. هیچکس نمیپرسد «چه اتفاقی افتاده؟» چون در این دنیا، اتفاقها قبل از آنکه رخ بدهند، خاطره میشوند. و من، هر شب در اتاقی که وجود ندارد از پنجرهای که رو به داخل باز میشود، به خیابانی نگاه میکنم که هرگز بیرون از من ساخته نشده. دیشب کسی در زد. سه بار. در را باز کردم؛ هیچکس آنجا نبود. فقط صدای خودم را شنیدم که از انتهایِ راهرو میآمد: «دیر رسیدی.» پرسیدم: «برای چی؟» صدایم جواب داد: «برای بیدار شدن.» بعد چراغها خاموش شدند. و درست همان لحظه فهمیدم تمام این مدت، من کسی نبودم که در تاریکی زندگی میکرد؛ من خودِ تاریکیای بودم که خیال میکرد هنوز زنده است.
.صاد.
10 اوت, 05:16
