🥣

فقط می‌دونم وظیفه‌ی ما موندن و روایت کردن و فراموش نکردنه.

نمی‌دونم.

هرروز که بیشتر تلاش می‌کنم یه قدم از آرزو‌هام دورتر می‌شم.

It's still pretty crazy for me to just start rambling about a book in front of 17 thousand something people

I just have a really really bad sleeping schedule

یک چیزی درمورد دیدن آیناز هست که قلباً خوشحالم می‌کنه. خیلی با ذوق داره درمورد کتاب‌ها صحبت می‌کنه! برید ببینید شاید شماام دوست داشتید چیزی بخونید بعدش.

زندگی خیلی غم‌‌انگیزه ولی تو یه نون کج و کوله پختی که وسطش خامه و روش سفت شده. و جا داری دوباره گند بزنی، تا بتونی درستش کنی.

بعد اینجوری می‌شی که دیدی؟ دیدی تونستی از تختت بیای بیرون و دیگه احساس نکنی داری توی جات خفه می‌شی؟

This is not about a loaf of bread anymore.😭

یه وقتا احساس می‌کنم قلبم داره توی سینم منفجر می‌شه. انقدر که چیزهای مختلف رو تجربه می‌کنه. چون خب، معلومه وقتی یه چیزیو خراب می‌کنی آرزو می‌کنی که کاشکی خرابش نکرده بودی میدونی؟ ولی بعد یه لحظه اینجوری می‌شی که، به هرحال انجامش دادم.

خیلی جالبه.

کیف می‌ده. با خودتون کمتر بدجنس باشید و اجازه بدید خرابکاری کنید. 💁🏻‍♀️

چون برای یه زمان کوتاهی دیگه احساس نمی‌کردم دارم میمیرم و درونم کلی حشره دارن حرکت می‌کنن. فقط زنده بودم. و به خودم اجازه دادم یه چیز جدید رو تجربه کنم و گند بزنم.

فقط انجام دادنشون کیف داد.

و جالب‌ترین بخشش اینه که ذره‌ای ناراحت نبودم.

ولی جدیدا کارهای بسیار زیادی رو انجام دادم که نتونستم توش موفق بشم.

تجربه‌ی بسیار جالبی بود. دوباره امتحان می‌کنم. و سری بعد مطمئنا خوب می‌شه.

ولی چه کسی اهمیت می‌ده وقتی می‌تونی بارها و بارها دوباره درستش کنی تا بالاخره خوب دربیاد؟