Burnout

باز دوباره 8:8

با اینکه همه جوره خواستم خوبتو تهش بده من شدم خوبه تو...

تو گفتی همه میرن، من موندم که بهت ثابت کنم من همه نبودم،توام بهم ثابت کردی لیاقتت اینه باهات مثل همه رفتار شه.

«اندوه تمام نمی‌شود؛ تو آن‌قدر وسیع می‌شوی که اندوه در تو گم می‌شود.»

نگاش قلبمو دزدید منو سید خودش کرد...

حیف که بازنشسته شدم، وگرنه یه‌جوری خودتو و دوستاتو درگیر صدتا اخلاق تخمیم می‌کردم که بفهمی اونی که تاکسیک‌تره، کیه.

امشب چیز خنده داری ندارم بگم, خودت یادِ قولای اکست بیوفت.

هر چقدر بیشتر سوار قطار اشتباه بمونی بلیط برگشتت گرون تر میشه...!!

نه دوست داشتن رو بلد بودی نه خدافظی کردن رو، حتی معذرت خواهی کردن‌ هم بلد نبودی. ارزشِ اشکام که هیچی تو ارزش دوست داشته شدنم نداشتی.

جهنم هر کس آنجایی است که حرف او را نفهمند...

اگر عذر خواهانه برگشت چه؟ حتی اگر وزن زمین هم پشیمان باشد؛ دیگر نزد من جایی ندارد.

ایشالا همین مادر جنده بازیات یه روزی سرت بیاد.

و در آخر سهم کسی میشم که بتونه همیشه نازمو بکشه و نزنه تو ذوقم