احجام

▫️▫️▫️ صندلی زیگزاگ (ZigZag Chair)، اثر خریت ت. ریتفلد (Gerrit T. Rietveld)، ۱۹۳۴. ZigZag Chair by Gerrit T. Rietveld 1934

▫️▫️▫️▫️ صندلی «استلتمن» (Steltman)، اثر خریت ریتفلد (Gerrit Rietveld)، طراحی‌شده در سال ۱۹۶۳. تصویر: حراج ساتبیز (Sotheby’s). "Steltman" Chair (Right). Gerrit Rietveld. des 1963. Image: Sotheby's

▫️▫️▫️ ملکهٔ تمام صندلی‌ها ❣ صندلی قرمز و آبی، اثر خریت ریتفلد (Gerrit Rietveld). The Queen of all chairs ❣ The Red & Blue Chair by Gerrit Rietveld

▫️▫️ پاویون آنسلم کیفر، موزه وورث ۲ طراحی: دیوید چیپرفیلد | ۲۰۲۶ کونتسلزائو، آلمان

▫️▫️▫️ پاویون آنسلم کیفر، موزه وورث ۲ طراحی: دیوید چیپرفیلد | ۲۰۲۶ کونتسلزائو، آلمان مجموعهٔ وورث اثری از آنسلم کیفر با عنوان Schwarze Flocken (دانه‌های سیاه)، متعلق به سال ۲۰۰۷، در اختیار دارد؛ نقاشی چندرسانه‌ای عظیمی به ارتفاع ۱۱ و عرض ۷ متر که برای هیچ‌یک از گالری‌های موجود موزه مناسب نبود. به همین دلیل، موزه از دیوید چیپرفیلد خواست پاویونی اختصاصی برای نگهداری و نمایش این اثر در محوطهٔ خود طراحی کند؛ پروژه‌ای که کیفر نیز به‌عنوان مشاور در آن مشارکت داشت. می‌توان به نمازخانهٔ روتکو فکر کرد، یا به پاویون‌های نمایشگاهی موزهٔ لوور ابوظبی، اثر ژان نوول، و موزهٔ هنر معاصر لس‌آنجلس، اثر پیتر زومتور. اما اینجا با فضایی متفاوت روبه‌رو هستیم: یک اتاق، یک نقاشی. در گالری‌های متعارف، آثار در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند؛ بر دیوارها و در امتداد مسیر حرکت مخاطب، وارد نوعی گفت‌وگو می‌شوند و در نظمی کمابیش سلسله‌مراتبی با هم ارتباط برقرار می‌کنند. اما در این پاویون، هیچ اثر دیگری وجود ندارد. تنها یک نقاشی است در فضایی مکعب‌گون که نور از سقف وارد آن می‌شود؛ مواجهه‌ای مستقیم و بی‌واسطه با اثر. مسیر ورود از گذرگاهی کوتاه و سرپوشیده آغاز می‌شود و بی‌درنگ، در امتداد محوری مستقیم، مخاطب را به نقاشی می‌رساند. نه مقدمه‌ای طولانی در کار است و نه گردش و مکثی برای آماده‌سازی. گویی این نقاشی است که به تماشاگر خیره شده، او را می‌سنجد و به چالش می‌کشد؛ سرکش و رام‌نشدنی، همچون حیوانی وحشی در قفس. حتی این پرسش پیش می‌آید که چگونه چنین اثری را به درون این فضا منتقل کرده‌اند. ورود و خروج از یک مسیر انجام می‌شود؛ گویی به غار سیکلوپ، موجود یک‌چشم اساطیر یونان، قدم گذاشته‌ایم. خبری از راهنمایی و توضیح نیست. وارد می‌شوید، با اثر روبه‌رو می‌شوید و بیرون می‌آیید؛ همچون کسی که در گفت‌وگویی کوتاه اما سنگین با موجودی ناشناخته شرکت کرده است. اکنون نقاشی و پاویون به یک اثر واحد تبدیل شده‌اند؛ مانند فیلمی که فقط در کاخ سینما معنا می‌یابد، اسلایدی شفاف که برای دیدنش باید آن را مقابل نور گرفت، یا دوربین تاریکی که جهان را به تصویری درون خود بدل می‌کند. پاویون، در عین حال، همچون بنایی نامتعارف در باغ قرار گرفته است؛ فضایی که معنایش نه از مجموعه‌ای از آثار، بلکه از نسبت یگانهٔ معماری، نور و نقاشی شکل می‌گیرد. بااین‌حال، چنین فضایی به‌سادگی می‌تواند حرمت خود را از دست بدهد: ضیافتی تشریفاتی، موسیقی ملایم و سخنرانی‌های حامیان مالی. روزی دیگر در زندگی یک میلیاردر؛ جایی که تجربهٔ مواجهه با اثر هنری ممکن است زیر سایهٔ مناسک اجتماعی و نمایش قدرت قرار گیرد.

▫️▫️▫️▫️ صندلی LC4 | ۱۹۲۸ طراحی از لوکوربوزیه (Le Corbusier)، پیر ژانره (Pierre Jeanneret) و شارلوت پریان (Charlotte Perriand) صندلی LC4 در سال ۱۹۲۸ طراحی شد و در سال ۱۹۶۵، با تولید شرکت کاسینا (Cassina)، به شهرت گسترده‌ای دست یافت. این اثر یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های صندلی استراحت در طراحی مدرن به شمار می‌رود. سه طراح با قرار دادن انسان و نیازهای جسمانی او در مرکز طراحی، فرمی پدید آوردند که در آن، عملکرد و آسایش با خلوص هندسی ترکیب می‌شوند. انحنای صندلی با بدن هماهنگ است و امکان استراحت در زوایای مختلف را فراهم می‌کند. ساختار صندلی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: سطح متحرک نشیمن و تکیه‌گاه که روی پایه‌ای فلزی قرار می‌گیرد. اصطکاک میان لوله‌های فلزی پایه و پوشش‌های لاستیکی، موقعیت صندلی را در زوایای مختلف ثابت نگه می‌دارد. LC4 نمونه‌ای ماندگار از پیوند میان زیبایی‌شناسی مدرن، مهندسی و ارگونومی است؛ جایی که فرم هندسی نه در تقابل با آسایش، بلکه در خدمت آن قرار می‌گیرد. #LC4 #LeCorbusier #PierreJeanneret #CharlottePerriand #Cassina #ModernDesign

▫️▫️▫️ صندلی راحتی «Hillestack» طراحی رابین دی (Robin Day)، حدود ۱۹۵۰ ارتفاع: ۷۵ سانتی‌متر عرض: ۴۹ سانتی‌متر عمق: ۴۹ سانتی‌متر ارتفاع نشیمن: ۴۵ سانتی‌متر

▫️▫️▫️ امروز تولد رابین دی را جشن می‌گیریم؛ یکی از دو چهرهٔ زوج افسانه‌ای طراحان بریتانیایی در قرن بیستم. در این پست، شش مورد از پروژه‌های محبوبم از او را به نمایش می‌گذارم.

◽️◽️◽️◽️ صندلی PK0 A؛ شاهکاری از پول کِیِرهولم

◽️▫️ صندلی PK0 A؛ شاهکاری از پول کِیِرهولم

▫️▫️▫️▫️ صندلی PK0 A؛ شاهکاری از پول کِیِرهولم صندلی PK0 A از آثار شاخص طراحی مدرن است که در سال ۱۹۵۲ به دست پول کِیِرهولم (Poul Kjærholm)، معمار و طراح دانمارکی، برای شرکت معتبر فریتز هانسن (Fritz Hansen) طراحی شد. تاریخچه کِیِرهولم این صندلی را در آغاز همکاری خود با فریتز هانسن طراحی کرد. فرم پیچیده و خطوط سیال آن چنان پیشرو بود که ساختش با فناوری‌های تولید چوب خمیده در آن زمان دشواری‌های بسیاری به همراه داشت. در سال ۱۹۹۷، هم‌زمان با صدوبیست‌وپنجمین سالگرد تأسیس شرکت فریتز هانسن، نسخه‌ای محدود از این صندلی در ۶۰۰ قطعه شماره‌گذاری‌شده تولید شد که به‌سرعت به اثری مورد توجه مجموعه‌داران تبدیل شد. این صندلی بعدها با نام PK0 A دوباره به تولید رسید؛ نسخه‌ای که در آن استحکام سازه‌ای بهبود یافته، بی‌آنکه تناسبات اصلی طرح تغییر کند. طراحی و ویژگی‌ها تلاقی مجسمه و مبلمان: فرم ارگانیک و سیال صندلی، یادآور آثار مجسمه‌سازانی چون هنری مور و باربارا هپ‌ورث است. PK0 A در مرز میان هنر و طراحی کاربردی قرار می‌گیرد؛ اثری که در آن ساختار، ماده و عملکرد به وحدتی مجسمه‌وار می‌رسند. ساختار پیوسته: صندلی از دو پوسته چوبی ساخته شده است که با روش قالب‌گیری تحت فشار شکل گرفته‌اند و به‌نرمی در یکدیگر امتداد می‌یابند. یکی از پوسته‌ها پشتی و پایه جلویی را تشکیل می‌دهد و دیگری نشیمن و پایه‌های عقبی را. در این ساختار، خبری از چارچوب فلزی یا پایه‌های متعارف نیست؛ فرم کلی صندلی از پیوند همین دو جزء پدید می‌آید. جنس و پرداخت: نسخه مشکی صندلی از چوب زبان‌گنجشک با رنگ مشکی ساخته شده است. گونه‌ای دیگر نیز با چوب طبیعی کاج اورگن تولید می‌شود. فاصله‌گذارهای قرمزِ شنگرفی‌رنگ در زیر نشیمن، جزئیاتی متمایز در هر دو نسخه هستند. صندلی PK0 A نمونه‌ای از رویکرد کِیِرهولم به طراحی است؛ رویکردی که در آن، محدودیت‌های ماده به فرصتی برای آفرینش فرمی تازه تبدیل می‌شوند و یک شیء کاربردی، کیفیتی مستقل و مجسمه‌وار پیدا می‌کند.

▫️▫️▫️▫️ ژاک ادنه (Jacques Adnet، ۱۹۰۰–۱۹۸۴) چراغ مطالعه، ۱۹۲۸ این چراغ مطالعه از آثار آغازین ژاک ادنه، طراح و معمار فرانسوی، به شمار می‌رود. طراحی آن به دوره‌ای تعلق دارد که ادنه در جست‌وجوی زبانی مدرن برای اشیای کاربردی بود؛ زبانی که در آن، کارکرد و وضوح فرم با ظرافت هنرهای تزئینی پیوند می‌خورد. این اثر را می‌توان در بستر گذار طراحی فرانسوی از آرت‌دکو به رویکردهای مدرن قرن بیستم بررسی کرد.

▫️▫️▫️▫️ ژاک ادنه (Jacques Adnet، ۱۹۰۰–۱۹۸۴) صندلی راحتی، حدود ۱۹۵۰ مواد و اجزا: پارچه، چرم و برنز این صندلی نمونه‌ای از طراحی مبلمان مدرن فرانسه در میانهٔ قرن بیستم است؛ اثری که در آن ترکیب پارچه، چرم و برنز، میان راحتی، کیفیت مواد و ظرافت ساخت تعادل برقرار می‌کند. ادنه با تلفیق فرم‌های ساده و هندسی با مواد نفیس، به مبلمان کاربردی جلوه‌ای متمایز و مجلل می‌بخشید.

▫️▫️▫️▫️ ژاک ادنه (Jacques Adnet) میز تحریر، احتمالاً دههٔ ۱۹۳۰ چوب رُزوود برزیلی، چرم و فلز کروم‌شده ابعاد: ۱۶۸ × ۱۵۵ × ۵۲٫۵ سانتی‌متر محل نگهداری: موزهٔ براردو، لیسبون، پرتغال این میز تحریر نمونه‌ای از رویکرد مدرنیستی ژاک ادنه در طراحی مبلمان است؛ اثری که در آن چوب نفیس، چرم و فلز کروم‌شده در ساختاری کاربردی و منسجم کنار هم قرار گرفته‌اند. ترکیب گرمای چوب و چرم با درخشش سرد فلز، تعادلی میان کیفیت مواد، ظرافت ساخت و زبان هندسی مدرنیسم ایجاد می‌کند.

▫️▫️▫️▫️ ژاک ادنه (Jacques Adnet، ۱۹۰۰–۱۹۸۴) طراح، معمار و نقاش فرانسوی میز سرو ژاک ادنه از چهره‌های برجستهٔ طراحی پیشرو در فرانسهٔ قرن بیستم بود که به‌واسطهٔ مبلمان لوکس و طراحی داخلی با گرایش‌های آرت‌دکو و مدرنیسم شناخته می‌شود. او در مدرسهٔ هنرهای تزئینی پاریس در رشتهٔ معماری تحصیل کرد و فعالیت حرفه‌ای خود را در کنار برادر دوقلویش، ژان ادنه، آغاز کرد. در ادامه، با گروهی از هنرمندان و طراحان، از جمله شارلوت پریان، ژرژ ژوو، الکساندر نول و سرژ مویی همکاری داشت. ادنه با الهام از سنت‌های کلاسیک و طراحی‌های تاریخی، بر کارکرد، سادگی فرم و کیفیت مواد تأکید می‌کرد. چرم، فلزات با پرداخت برس‌خورده و چوب‌های نفیس از جمله موادی بودند که در آثار او جایگاه ویژه‌ای داشتند.

▫️▫️▫️ ژاک ادنه (Jacques Adnet)، یک جفت چهارپایهٔ بار، حدود ۱۹۵۰ این جفت چهارپایه نمونه‌ای از طراحی مدرن فرانسوی در میانهٔ قرن بیستم است؛ آثاری که در آن‌ها ساختار فلزی، روکش چرم و دقت در جزئیات، میان سادگی مدرنیستی و ظرافت هنرهای تزئینی پیوند برقرار می‌کنند. ترکیب مواد و کیفیت پرداخت، به این مبلمان جلوه‌ای لوکس اما دور از تزئینات افراطی می‌بخشد. این اثر با انتساب به ژاک ادنه در وب‌سایت 1stDibs عرضه شده است.

▫️▫️▫️ در این مبلمانِ چرمی، زیبایی‌شناسی مدرنیسم به‌شکلی غریب با کمال‌گراییِ صنعتگرانه و ظرافت‌های آرت‌دکو درهم می‌آمیزد؛ ترکیبی که برای من بسیار جذاب است. تاریخ دقیق طراحی این مجموعه مشخص نیست؛ شاید به دههٔ ۱۹۵۰ تعلق داشته باشد و شاید به دههٔ ۱۹۶۰. دربارهٔ طراح آن نیز اتفاق‌نظر وجود ندارد. برخی معتقدند این آثار را ژاک ادنه (Jacques Adnet)، طراح شناخته‌شدهٔ فرانسوی، طراحی کرده است؛ درحالی‌که گروهی دیگر ژاک کینه (Jacques Quinet)، طراح کمترشناخته‌شده اما صاحب‌سبک، را خالق آن‌ها می‌دانند. آثاری که آشکارا به یک مجموعه تعلق دارند و جزئیات مشترکی دارند، در حراجی‌هایی چون LAMA، Wright20، ساتبیز و کریستیز، گاه به نام ادنه و گاه به نام کینه عرضه شده‌اند. این سردرگمی به‌خوبی نشان می‌دهد که تاریخ طراحی هنوز با ابهام‌ها و انتساب‌های بحث‌برانگیز بسیاری روبه‌روست؛ حتی وقتی پای نام‌های برجسته در میان باشد. برای پژوهشگران طراحی، هنوز کار زیادی باقی مانده است.

▫️▫️▫️▫️ فیونا بنر (Fiona Banner)، هنرمند معاصر بریتانیایی، متولد ۱۹۶۶، در لندن زندگی و فعالیت می‌کند. او در آثارش رسانه‌های گوناگونی از جمله نوشتار، کتاب، مجسمه‌سازی و چیدمان را به کار می‌گیرد تا امکان‌ها و محدودیت‌های زبان و بازنمایی را بررسی کند. یکی از آثار شاخص او، چیدمان «هریر و جگوار» (Harrier and Jaguar) در سال ۲۰۱۰ است که برای گالری تیت بریتانیا خلق شد. این اثر شامل دو هواپیمای جنگنده‌ی از رده خارج‌شده‌ی نیروی هوایی سلطنتی بریتانیاست که در فضای نئوکلاسیک گالری دووین قرار گرفتند. بنر با انتقال این ماشین‌های نظامی به فضای هنر، مرز میان شیء کاربردی و اثر هنری را به چالش کشید و زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی قدرت، خشونت و زیبایی‌شناسی فراهم کرد. بنر در فوریه‌ی ۲۰۲۴ همچنین به ذوب کردن این هواپیماها و تبدیل آن‌ها به شمش‌های فلزی اشاره کرد؛ اقدامی که سرنوشت مادی اثر را به بخشی از بحث گسترده‌تر درباره‌ی نقش نهادهای هنری و مسئله‌ی سانسور پیوند می‌دهد.

▫️▫️▫️▫️ صندلی محبوبت خانواده‌ای دارد؛ و شجره‌نامه‌اش بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کنی. 🌳 در تونل صندلیِ نمایشگاه Danish Moderne در موزه طراحی دانمارک، ۱۲۵ صندلی از کف تا سقف آویخته شده‌اند. این تونل همچون یک شجره‌نامه طراحی شده است؛ شجره‌نامه‌ای که به بازدیدکنندگان امکان می‌دهد ریشه‌های طراحی صندلی‌های دانمارکی را در نمونه‌های تاریخی کشورهای دیگر دنبال کنند. در این مجموعه، آثاری از طراحان دانمارکی و بین‌المللی، از جمله هانس وگنر، آرنه یاکوبسن، نانا دیتزل، چارلز و ری ایمز و مارسل بروئر دیده می‌شود. در میان نام‌ها و چهره‌های آشنا، صندلی‌هایی نیز پنهان شده‌اند که شاید هرگز پیش از این ندیده باشید.