‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌Grá .

"

حتی فرمانده‌ها هم گاهی در سکوت شب، مقابل دلتنگی زانو می‌زنند؛ با این تفاوت که آن‌ها باید صبح، با همان قلب شکسته، دوباره دستور حرکت بدهند.

"

"

"

"

این پست + عکس فور کنید پست مشخص کنید فور میزنم 48 ساعت بمونه. جوین باشید

چشمات هنوزم یه ویرانیِ تماشاییه؛ انگار تمام اندوه‌های بی‌تاریخ رو پشت اون مردمک‌های لعنتی پنهون کردی، تا هرکی نگاهشون می‌کنه، به چیزی از دست‌رفته توی خودش برسه. یه جور ابهامِ مسموم دارن، شبیه آخرین انعکاس نور روی جنازه‌ی دریا؛ زیبا، خاموش و به طرز غیرقابل‌تحملی غمگین. انگار سال‌هاست چیزی توشون دفن شده که حتی مرگ هم نتونسته از حافظه‌شون پاکش کنه.چیزی از جنسِ تباهیِ مقدس، از جنسِ خدایانی که بعد از آفرینشِ جهان، خودشون رو توی تاریکی تبعید کردن. یه جور سوگِ ازلی توی عمقشون رسوب کرده که حتی واژه‌ها هم جرئت نمی‌کنن به حریمش نزدیک بشن. انگار پشت اون سکوتِ مسموم، اقیانوسی از جنازه‌های فراموش‌شده خوابیده که هرگز به ساحل نمی‌رسن.بعضی چشم‌ها انعکاسِ روح نیستن؛ مقبره‌ی چیزهایی‌ان که حتی کائنات هم از به خاطر آوردنشون وحشت داره.

صدای قلبتو می‌شنوم. هر ضربانش، ترکِ تازه‌ای روی دیواره‌های این برزخِ خاموشه؛ شکل خاموشی در عمیق‌ترین حفره‌ی وجودت، با آخرین بقایای حیات دست‌وپنجه نرم می‌کنه. قلبت عجیبه..حتی وقتی می‌تپه، انگار داره برای چیزی که دیگه برنمی‌گرده، سوگواری می‌کنه.