-نرگس بارون‌نخورده

خداوندگارا. لطفا یا ناامیدی مو بکش یا منو.

با چه امیدی زندم واقعا؟ خدا نمیذاره اون شعله ی خیلی کوچیک امید توی دلم خاموش بشه. ولی نمیدونم امید به چی بستم چقدر زندگی گنگه. انگار یه کلاس اولیم که نشوندنم تا ازمون ایلتس بدم

چرا اینجوری شد؟از کی؟ از کی دیگه صبح زود بلند نشدم شروع کنم کار مورد علاقمو بدون صبر انجام دادن؟ چیشد که کارای مورد علاقم عادی شدن؟ چرا با اون خبره که وقتی بچه بودم میفهمیدم و تا صبح از ذوق خوابم نمیبرد اینجوری رفتار میکنم؟ دست خودم نیست.منم نمیدونم چرا اینجوری شد.نمیدونم درست میشه یانه فقط میدونم از این حجم عادی بودن متنفرم

این مسخره ها روزا میرن دوراشونو میزنن شب میان اینجا غذا میخورن

چرا به عیدا اینقد اهمیت نمیدیم؟

🤌🏻

ناکامی اولش شبیه درِ بسته‌ست. آدم چند بار دستگیره رو پایین می‌کشه، محکم‌تر هُل می‌ده، حتی به خودش شک می‌کنه که شاید اشتباه اومده. اما یه جایی می‌فهمه در از همون اول قفل بوده. از اون لحظه به بعد، دیگه جنگیدن با در تموم می‌شه؛ جنگیدن با خودت شروع می‌شه. ناکامی عادت عجیبی داره. نمیاد همه‌چیز رو ازت بگیره، فقط اندازه‌ی آرزوهات رو کم می‌کنه. یه روز می‌خواستی تا آخر دنیا بری، بعد گفتی تا آخر شهر هم خوبه، بعد گفتی همین که از اتاق بیرون برم کافیه. آخرش هم می‌بینی مدت‌هاست نشستی کنار پنجره و فقط رفتن بقیه رو تماشا می‌کنی.

خیلی خستم. کاش یه خونه درختی داشتم از تعاملات انسانی متنفرم.نمیخوام ادم ببینم. مغزم ساییده شده دیگه نمیتونم

همیشه بدترین حالت و درنظر میگیرم که چیزی نتونه سوپرایزم کنه تهشم سوپرایز میشم.

بابا یوتیوبر سطلی و دنبال نکنید بذارید بفهمه که حداقل اگه گوه سیاسی بخوره به ضررشه‌ بذارید احساس امنیت نکنه که هرجا دلش خواست علنا توهین کنه اگه تفریحتون بوده خب عوضش کنید. فک کن تو میشینی ویدیوی عن خانومو میبینی که سرت گرم باشه بعد پولش میره تو جیب طرف. بهش فک کن

بچه ها (بعضی وقتا)بامزه ان واقعا‌ بهش میگم میشه اینقد نیای تو دست و پام؟ به اون یک اینچی که پاش با پام فاصله داره اشاره میکنه میگه نیومدم.

نصف تابستونم سر بحث کردن با سطلی گذشت

سمرتایم سدنس؟ نه مرسی ما خودمون سمرتایم سطل‌نس مذگان داریم