🕊️

دل کوچکی داری و غم‌هایی بزرگ. چاره‌ای نداری جز این‌که غمت را جاهای دیگر پنهان کنی؛ مثلاً تهِ چشم‌هایت، پشتِ خنده‌هایت، در سکوتِ ناگهانت، در گریه‌های دور از چشم. عیبی ندارد اگر آغشته به اندوهی. کسی ابر را سرزنش نمی‌کند اگر تیره باشد و نبارد.

گفت: زمان التیام می‌بخشد؛ بله عزیزِ من، اما آدم هیچ‌وقت طعمِ برخی اشک‌ها را فراموش نمی‌کند…

آدمی که دیگر از خودش انتظارِ دلدادگی ندارد، چه فرقی دارد با درختی که دیگر شوقِ بهار ندارد؟

خسته از تمام چیزهایی که به ظاهر پذیرفته‌ام، اما با هر تلنگری دوباره مثل قبل برایم پررنگ می‌شوند.

یادم میاد. خیلی چیز‌ها یادم میاد. کاش میشد این حافظه رو خاموش کرد. کاش میشد تمام دوست داشتن‌ها، خواستن‌ها و خاطرات رو توی کشویی گذاشت یا پشت کمدی هل داد.

‏کی دیده غم بمونه؟ من. من دیدم.

تو دنیایی که همه میخوان صدا داشته باشن، سکوت کردن خودش یه هُنره...

امروز 20 August، روزِ جهانی بغل خواستنه.

درس امشب: این روزایی که انقدر سخته باهم قهر نکنید یهو دیدید یکیتون نیست...