سپید و سیاه(شاید‌ گاهی‌ رنگی)

دیگه وقتشه بذارمش

یکی از دلایلی که هیچوقت دیجیتال آرت رو نخواستم برم سراغش همین بحث این aiعه اون aiعه هست چقدر کسایی که تو کار ai ان نادون و عوضین و چقدر دیجیتال ارتیستا از این ماجرا زخم میخورن

کاری که انجام میدم: بلایی که بخاطرش سرم میاد:

تازه که شروع کرده بودم به سیاه قلم اینجوری بودم که عجب چیزی چه سریع کار ادمو راه میندازه طولی نکشید که فهمیدم🥰🥰🥰

چنان غصم میگیره وقتی قراره از این بلای اسمانی استفاده کنم که نگین.

خیلی سخته جلوی خودمو بگیرم اما در این حد اشکال نداره

فکت اینجاست که اهنگ های پلی لیست این چنل چیزایین که وقتی نقاشی ها رو میکشم گوش میدم

همینقدر فعلا بگم که اسم خانوم رو گذاشتم هورتاش

درسته کار جدید تو راهه ولی دلیل نمیشه کار های تکمیل نشده نداشته باشم☝️🏻 (مامانم نبینه)

تکنیک و فن اونجایی لازمن که هنرمند بتونه هر چی واضح تر چیزی که تو ذهنشه رو به مخاطب القا کنه ولی چه فایده وقتی ذهن خالی باشه

ناراحتم میکنه که میبینم عده ی زیادی دنبال بی نقص شدنن بدون اینکه لذتی از کارشون ببرن و احساسی از خودشون بجا بذارن

نظر منه تعریف منه از هنر چیزیه که بتونه تو احساسات مخاطب دگرگونی ایجاد کنه به اصطلاح میگن کاری که روح داره

فن با تمرین بدست میاد اما هنر از درون ادما بلند میشه قطعا میشه حسش کرد

یعنی اخه یکم بهش فکر کنیم اغلب کار ها با تمرین زیاد یاد گرفته میشن دست صدا اکت عادت میکنه تقلید کنه یا اینکه یه چرخه رو کاملا بی نقص تکرار کنه نمیگم هنر در نقص داشتنه اما یه مرزی هست بین هنر و فن نه؟