19b9 planet

This is the end

My little shining stars✨

اره همشون رفتن خونه هاشون و خوابیدن، داستان ما همین بود ، شبت بخیر ونوس …( یک مکالمه ، ۱۲ سال قبل )

وقتی از رنج زنان حرف می‌زنیم، فقط از چند خبر تلخ یا چند اتفاق استثنایی حرف نمی‌زنیم. از واقعیتی حرف می‌زنیم که بسیاری از دخترها از همان سال‌های اول زندگی با آن بزرگ می‌شوند؛ واقعیتی که آن‌قدر تکرار شده، گاهی دیگر حتی به چشم نمی‌آید. آزار، همیشه کبودی روی صورت نیست. گاهی یک جمله است که بارها و بارها شنیده می‌شود؛ «دختر که این کار را نمی‌کنه»، «صدات رو بیار پایین»، «زیادی جلب توجه نکن»، «عیب داره»، «تحمل کن». جمله‌هایی که شاید در چند ثانیه گفته شوند، اما سال‌ها در ذهن می‌مانند و کم‌کم اعتمادبه‌نفس، آزادی و احساس ارزشمندی یک انسان را فرسوده می‌کنند. بعد از آن، نوبت نگاه‌هاست؛ نگاه‌هایی که زن را نه یک انسان، بلکه یک بدن می‌بینند. متلک‌هایی که عادی شده‌اند، قضاوت‌هایی که همیشه آماده‌اند، لمس‌های ناخواسته، مزاحمت‌های خیابانی، ترسی که باعث می‌شود بسیاری از دخترها قبل از بیرون رفتن به ساعت، مسیر، لباس و حتی سرعت قدم‌هایشان فکر کنند. دردناک است که امنیت، برای زنان جامعه، تبدیل به دغدغه‌ای روزمره شده باشد. اما رنج زنان به خیابان ختم نمی‌شود. در خانه‌هایی ادامه پیدا می‌کند که خشونت پشت دیوارهایشان پنهان مانده است. در کودک‌هایی که پیش از آنکه معنای کودکی را بفهمند، مجبور به ازدواج می‌شوند. در زنانی که قربانی تجاوز می‌شوند اما به جای حمایت، مورد سرزنش قرار می‌گیرند. در دخترهایی که از تحصیل، کار، ورزش، هنر یا رسیدن به آرزوهایشان محروم می‌شوند، فقط چون جنسیتشان برای دیگران مهم‌تر از استعدادشان بوده است. سال‌هاست که به زنان گفته می‌شود خودشان را تغییر دهند؛ کمتر بخندند، کمتر اعتراض کنند، کمتر دیده شوند، محتاط‌تر باشند، سکوت کنند، تحمل کنند. اما چرا همیشه بارِ تغییر روی دوش قربانی است؟ چرا به جای آموزش احترام، مرزهای شخصی و برابری، از زنان خواسته می‌شود مدام خودشان را محدودتر کنند؟ هیچ زنی نباید برای اثبات شایستگی‌اش بیشتر از دیگران تلاش کند. هیچ دختری نباید برای داشتن امنیت، آزادی، احترام یا حق انتخاب بجنگد. این‌ها امتیاز نیستند؛ ابتدایی‌ترین حقوق هر انسان‌اند. شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا این باشد که بسیاری از زنان، آن‌قدر با این تبعیض‌ها زندگی کرده‌اند که گاهی خودشان هم آن را عادی می‌دانند. انگار یاد گرفته‌اند که ترس طبیعی است، تحقیر طبیعی است، نابرابری طبیعی است. در حالی که هیچ‌کدام طبیعی نیست. جامعه‌ای که زنانش مجبور باشند هر روز بخشی از انرژی، استعداد و آرامش خود را صرف جنگیدن با تبعیض، خشونت، قضاوت و ناامنی کنند، جامعه‌ای نیست که از تمام ظرفیتش استفاده کرده باشد. و اگر قرار است «روز دختر» را جشن بگیریم، بهتر است آرزو کنیم روزی برسد که دختر بودن فقط بهانه‌ای برای رؤیاپردازی باشد، نه دلیلی برای ترس، تبعیض، محدودیت و جنگیدن برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی.

11:11

برام نقاشی هم کشید :)) هیچوقت فکر نمیکردم اونی که براش نقاشی میکشن من بشم … همیشه خودم اون کوچولوعه بودم که با ذوق میرفت به خانومی های خوشگل نقاشی‌میداد :)

این گل رو یه دختر ۵ ساله برام چید

Aesthetic ✨

Criminal ✨

- شنیدم زود میشه مخت و زد +نه کی گفته؟ -عه پیتزا و مرغ سوخاری میخوام بگیرم +گفتی زن نمیخوای؟