Fuzuli Musics.

عشق دردیله خوشام، ال چک علاجیمدان طبیب! قیلما درمان کیم، هلاکیم زهری درمانیندادیر چکمه دامن نازائدیب افتاده‌لردن، وهم قیل! گؤیلره آچیلماسین اللر کی، دامانیندادیر! گؤزلریم یاشین گؤروب شور،ائتمه نفرت کیم بونم اول نمک‌دن‌دیر کی لعل شکّر افشانیندادیر مست خواب ناز اولوب جمع ائت دل صد پاره‌می کیم اونین هر پاره‌سی بیر نوک مژگانیندادیر بس کی هجرانیندادیر خاصیت قطع حیات اول حیات اهلینه حیرانام که هجرانیندادیر ای فضولی! شمع تک مطلق آچیلماز یانمادان تابلار کیم سونبولوندن رشته‌ی جانیندادیر

منده مجنوننان فزون عاشقليك استعدادي وار عاشق صادق منم، مجنونون آنجاق آدي وار نوْلا قان تؤكمكده ماهر اوْلسا چشميم مردمي نطفه ي قابل دورور غمزه ن كيمي استادي وار قيل تفاخر كيم سنين هم وار منيم تك عاشقين ليلي نين مجنونو، شيرينين اگر فرهادي وار اهل تمكينم، مني بنزتمه اي گول بولبوله درده يوْخ صبري اونون هرلحظه بيرفريادي وار اؤيله بد حالم كي احواليم گؤرنده شاد اوْلور هر كيمين كيم دوْر جوْروندن دل ناشادي وار گزمه اي كؤنلوم قوشو! غافل فضاي عشقده كيم بو صحرانين گذرگاهيندا چوْخ صيادي وار اي فضولي عشق منعين قيلما ناصحدن قبول عقل تدبيري دير اوْل، سانما كي بير بنيادي وار

برای سرمستیِ بامداد، همانا دُردِ جامِ شبانه مرا بس است؛ برای ویرانیِ دل، بهانه‌ای کافی است. آه ای افلاک! باران تیرِ جفا بر من فرو مبارید؛ نگویید که هفت تیرانداز را فقط یک نشانه کافی است! داستانِ دردها و غم‌های من در سخن نمی‌گنجد؛ همین زبانه‌ای که از دل آتشینم برمی‌خیزد، حکایتِ همهٔ آن رنج‌هاست. مردمکِ چشمم بنای دل را از بنیاد برکند؛ که برای بر باد دادنِ گنجینه‌ای، حبابی از اشک کافی است. از خیالِ لبان تو، جگرم پاره‌پاره شد؛ برای گواهیِ حالِ من، همین قطرات اشک‌هایم کافی است. در بزمِ اندوه، خونِ دل شرابِ من شده است؛ برای نغمهٔ شادی‌ام، آهی عاشقانه کافی است. ای رقیب! از شرارهٔ آهِ من برحذر باش؛ از این آتش، تنها یک زبانه برای سوزاندن تو کافی است. ای فضولی! نه تختِ جم می‌خواهم و نه تاجِ جمشید؛ برای من، میخانه خود آشیانهٔ دولت و سعادت است و همین مرا بس.

ای صبا! لطف کردی و برای اهل درد، از درمان خبر آوردی؛ به این تن اندوهگین، از جان؛ و به آن جان، از جانان خبر آوردی. در خزانِ غم، بی‌قراریِ و اضطراب بلبلِ نالان را دیدی؛ و چون روزگارِ بهار، از لبخندِ گلبرگِ گل خبر آوردی. اگر سخنت را وحیِ نازل‌شده بنامم، هرگز کفر نگفته‌ام؛ زیرا آن هنگام که جهان را کفر فراگرفته بود، تو از ایمان خبر آوردی. گفتند یار می‌آید تا دلِ عاشقان را گرد آورد و آرام کند؛ اما مگر کسی به یار، از حالِ عاشقانِ پریشان خبری رسانده است؟ از تختِ سلیمان، دلِ دیوِ گمراه را بریدی و بازداشتی؛ و در میان دریا، از نگینِ فرمانرواییِ سلیمان خبر آوردی. ای فضولی! روزگار مرا از شامِ هجران تیره و تار دیدی؛ و چون نسیمِ صبحگاهی، از خورشیدِ رخسارِ یار خبر آوردی

آتشِ عشق، روشنایی بخش راه هدایت عاشقان است. سالکِ راهِ حقیقت، عشق را مقتدای خویش می‌داند. عشق، آن شور و مستیِ کامل است که پیوسته گرمای شراب و نغمه‌ی نی، از او سرچشمه می‌گیرد. وادیِ وحدت، در حقیقت، همان مقامِ عشق است؛ در آن وادی، سلطان از گدا بازشناخته نمی‌شود. محرمِ اسرار خلوت‌سرای وحدت، هرگز عاشق را از معشوق، و معشوق را از عاشق، جدا نمی داند. ای آن‌که اهلِ عشق را ملامت می کنی، دست بردار! مگر تغییرِ تقدیرِ خداوند ممکن است؟ قلمِ عشق بر حرفِ وجودِ عاشق، خط بطلان کشید؛ تا در اثباتِ حق، نفیِ ماسوی ثابت گردد. ای فضولی! از عشق، لذتی بی‌پایان یافتی؛ آری هر کاری که با نامِ حق آغاز شود، چنین می شود.