Faded Memories

الان که نیستی،اوضاع خوبه ولی اگه بودی میشد از این بهتر باشه…

من عاشق احترام گذاشتن به کسی‌ام که برام توضیح میده، چون حس می‌کنم که از بدفهمی‌هام می‌ترسه و براش آدم مهمی هستم.

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود.

مشکلم اینه که؛ می‌تونم یکی رو با همه‌ی عیب‌هاش دوست داشته باشم، ولی خودم حس می‌کنم باید هیچ ایرادی نداشته باشم تا یکی دوستم داشته باشه.

بنده بسیار معتقد به “اگر دوستم داشتی نمیذاشتی با ناراحتی بخوابم” هستم.

آدم‌هایی که ورژن مهربونم رو دیدن، هیچوقت فکر نمیکنن چقدر میتونم سگ باشم و اون‌ها که ورژن سگم رو دیدن هیچوقت نمیتونن تصور کنن چقدر مهربونم.

نیاز شدیدی به ترکیبی از پاییز، بارون، کافه، هودی و بوت دارم.

آخرش قبول می‌کنیم که بعضی ها برای ما نیستن، مهم نیست چقدر دوستشون داریم یا چقدر براشون تلاش کردیم.

برای آخرین بار نگاه میکنی و برای اولین بار میبینی که چقدر نمی ارزید.

من بسیار آدمِ “ نکنه پیام بدم، بگه اَه باز این پیام داد”، “نکنه مزاحمش شده باشم”، “ نکنه الان بد موقع باشه”، “ولش کن نگم بهتره”، “نکنه من دارم زیاده روی می‌کنم”، “نکنه داره تحملم میکنه و روش نمیشه بگه” ای هستم. و کوچیک‌ترین بی توجهی‌ای غمگینم میکنه.

من یکیو لازم دارم بدونم روزایی که از خودم متنفرم اون هنوز دوسم داره.

حلقه‌های اتصالم با زندگی خیلی کم شده، باید حلقه جدید درست کنم.

وقتی به شدت غمگین و خسته می‌شد، از آدم‌ها فاصله می‌گرفت و حرف نمی‌زد.

امیدوارم تا عمر دارید دور باشید از لبخندهای دروغ دل‌های سیاه، ذات خراب و چشم‌های حسود...