مُبـی؛

یه جایی دیدم که می‌گفت:« رنج ارزشی نداره! تصمیمی که بعد از رنج می‌گیری ارزشمنده.»

و ای کاش قبل تر ها،مُرده بودم.

‏کمی دل‌شکسته و تماماً ناامیدم. از آدم‌ها.

این شروع منه.

چیزی به پایانم نمانده، با این تنی که نیمه‌جان است…

.

بعد از اینکه یاد می‌گیری چجوری خودتو دوست داشته باشی، تازه می‌فهمی آدم‌ها اونقدر که فکر می‌کردی هم مهم نبودن.

‏تقریباً هر آدمی از یه چیزایی در گذشته‌ش داره فرار می‌کنه. منتهی نوع این فرار، شدت این فرار، و اِشرافی که خود شخص به این فرار داره تفاوت بین آدم‌ها رو رقم می‌زنه.

‏از دور بسیار زیبایین، هم صحبت که میشی میبینی زوال عقل و این داستانا.

اگه وقتتو صرف دنبال کردن پروانه ها کنی اونا فرار می‌کنن؛ اما اگه وقتتو صرف ساختن یه باغ زیبا کنی، پروانه خودشون به سمتت میان. و اگه نیومدن تو حداقل یه باغ قشنگ داری.

گوش کن به حرفایی که نمیزنم.

*

ما رویا می‌بافتیم و گلوله آن را میشکافت.

خسته‌ام و می‌دانم دوام خواهم آورد؛ و همین خسته‌ترم می‌کند.

_دچار

هموطنان شریف ما مردمانی هستند که برنج های دزدی را به هوا پاشیدند، شما گشنگان قیمه نسبتی با ما ندارید.

تا ابد حسرت اینکه همه چیز می‌تونست یه طور دیگه پیش بره به دلم میمونه.

-

اما اون بخش از وجودم که از مردم فاصله می‌گیره و به هیچکس اهمیت نمی‌ده، واقعا داره بزرگ‌تر می‌شه.

نه از زندگی گسسته‌ایم، نه در آن ریشه دوانده‌ایم؛ معلق مانده‌ایم میانِ اضطراب و بقا.