Back to friends

ها؟؟؟

حاجی چه کاور زشتی براش انتخاب کرده بودم

کشتیش:)؟؟؟؟

باید بگردم وایساایتن

:)

وایسا ببینم اصلا دارمش تو گوشیم یا نه

من درحال فرار کردن از کشتن سانتا:

با کاور و اسم و همه چیز بفرست پیوی

بذار

عشق منی بخورمت

نمی‌دونم بذارم؟

برات پی‌دی‌افش‌‌ میکنم

وانشات جونگ دانکتو نمیذاری اینجا؟

Au / oneshot

🌟 اگه چنل بی‌ال یا جی‌ال دارین این پیام رو فور کنین تا من یه لیست خوب و جامع ازتون درست کنم. لطفاً وقتی فور کردین در حد یه جمله‌ی کوتاه محتوایی که دارین رو بنویسین. تا جمعه صبح می‌تونین فور کنین. ممنون میشم بعد از اینکه لیست رو گذاشتم فور کنین چنلتون تا دیده بشین. 🤍

فکر میکنم نیازه بخونید و بدونید:) نویسندگی وظیفه نیست و ما با عشق اینکارو انجام میدیم و انتظار داریم در قبالش عشقی هم دریافت کنیم و به جرئت میتونم بگم اصلا توقع بالایی نیست.

می‌دونید چرا نویسنده‌های فیکشن باید نظر بگیرن و ریدرها به عبارتی وظیفه دارن بهشون نظر بدن؟ وظیفه نه به این شکل که حالت اجبار داشته باشه، شبیه به مثلا جبران کردن چیزی برای کسی. هرکسی وقتی کاری رو انجام می‌ده، در قبالش یک چیزی دریافت می‌کنه دیگه؟ هیچ‌چیز مجانی نیست واقعا. بازیگرهای تئاتر بلیط‌هاشون رو می‌فروشن. خواننده‌ها به شهرت می‌رسن. نویسنده‌ها کتاب‌هاشون رو می‌فروشن. در ازای زحمت و زمان زیادی که پای کارشون می‌ذارن، یک سودی بهشون می‌رسه بالاخره. نویسنده‌های فیکشن هم زیاد فرقی ندارن؛ چیزی که بهشون کمک می‌کنه تسلیم نشن، انرژی‌ و نظرات شماست. وقتی یک نویسنده داره برای شما وقت می‌ذاره و تلاش می‌کنه برای چند لحظه هم که شده از زندگی سخت این روزها فاصله بگیرید، کم‌ترین کاری که می‌تونید در قبالش انجام بدید اینه که خودتون رو نشون بدید و بگید کارش رو دنبال می‌کنید و نظراتتون رو ازش دریغ نکنید. رابطه بین ریدر و نویسنده‌ دوطرفه‌ست، مثل تمام روابط دیگه؟ اگر کسی مدام توی زندگی بهتون عشق بده برای مثال و هیچ عشقی در مقابل دریافت نکنه، یک جایی بالاخره خسته می‌شه و می‌ره. وقتی کسی داره از ته وجودش براتون می‌نویسه و واکنشی از سمت شما نمی‌گیره، نهایتا یک جایی تسلیم می‌شه و دیگه به نوشتن ادامه نمی‌ده. می‌دونید؟

🤣🤣🤣🤣