Xanny

بعضی ها از اول برای باختن به دنیا اومدن .

مسخره اس که دیگه حتی حوصله حرف زدن نداشته باشی ، نه چون حرفی نداری ، چون میدونی هیچکس قرار نیست واقعا بهشون گوش بده ، چون میدونی قراره فقط سر تکون بدن که سریع تر نوبت حرف زدن خودشون برسه .

دلتنگ اون روزایی ام که غم یه مهمون موقتی بود نه صاحب خونه !

دلتنگی وقتی خطرناک میشه که تبدیل بشه به بهونه . بهونه برای یه تکست ، یه زنگ ، برای یه حالت خوبه ؟ که تهش میرسه به همون جا که قبلا بارها تموم شده ، من دیگه حوصله تموم شدنای آشنارو ندارم .

نمیخوام دوباره یه نفر یاد بگیره کدوم جمله ها منو میشکنه ، کدوم سکوتا منو برمیگردونه عقب .

من هنوزم بلدم صداتو تصور کنم ، بلدم حدس بزنم الان کجایی ، حتی بلدم حرف بزنیم کی اول ساکت میشه ولی این بلد بودن دیگه قشنگ نیست ، فقط سنگینه . سنگینه چون هرچی جلوتر میره بیشتر شبیه باری میشه که خودم انتخابش نکردم ولی باید بکشمش ، سنگینه چون با خودت نمیاد ، با "اگه" ها میاد ، با همه چیزایی که میتونست فرق داشته باشه ولی نداشت میاد .

دلم برات تنگ شده؛ اما نمیام سمتت. حتی ازت فرار هم می‌کنم. چون یه جایی از مغزم می‌دونه اگه بیام، دیگه برنمی‌گردم.

اینجوریه که هربار نگاهت میکنم یادم میاد " هیچکس دیگه ای تو این دنیا توانایی نداره که هم نقطه امنم باشه همه نقطه ضعفم " و شاید همین ترسناک ترین و زیباترین حقیقته .

تو برای من آدمی هستی که حتی وقتی نمیخوام حرف بزنم باز دلم میخواد بدونه چی تو سرمه ! اون آدمی که وقتی ازش دورم یه گوشه از ذهنم اسمشو صدا میزنه حتی بدون اینکه خودم بخوام .

من میدونم همیشه آسون نیستیم .. بعضی وقتا صدامون میره بالا ، بعضی وقتا قهرمون الکی طولانی میشه ، یه وقتایی اصلا نمیفهمیم همو ولی یچیزی بینمون هست که نمیزاره به سمت بی تفاوتی لیز بخوریم .

دروغ چرا ! بعضی وقتا حرص میخورم از حرفات ، از سکوتات ، از اون وقتایی که انگار نمیفهمی یا نمیخوای بفهمی !

شاید این بیجایی یه اتفاق نیست یه انتخابه ، انتخابی که حتی یادم نمیاد کی کردمش ؟ یا چرا ؟

انگار دنیا یه آهنگی داره که همه بلدن باهاش برقصن جز من و این بیرون افتادگی کم کم آدمو وادار میکنه به یه فکر خطرناک .