k

گاها دریای وجودم فووران می‌کند دریا که چه بگویم نمیتوانم بگویم اسمش دریا هست یا نه انقدر ماهی ها خودشان را میکوبن که راه گلو به دهان گاه گاهی پر از آب میشود. آخه کدوم ماهی؟ همه رو نهنگ خورد.

گاها

کاشکی انقد غم نداشتم

کجایی تو که هرچیم میشه هیچ کاری نمیکنی؟

باشد که نذر من ادا شود 🤩🤩

نذر کرده ام گر از این غم در آیم تا در می کعبه شادان و غزل خوان روم به هواداری او ذره صفت، رقص کنان تا لب چشمه خورشید درخشان بروم

اگر سخن میان من و تو پایان یافت؛ و راه های وصال قطع و دوباره غریبه شدیم. از نو با من آشنا شو.

اِرن عزیزم لطفا جای اینکه سوم دسامبر هودی تو بهم بدی برای این میکاسا میتونی شالگردن قرمز بیاری؟!

حالا ببینید خورشید را؛ انگار خودش هم مرده مگر نه؟ همه چیز مرده، هرجارا نگاه می‌کنی جز نعش چیزی نمی‌بینی، فقط یک مشت آدم مانده اند که هیچ نمیدانم میشود اسمشان را آدم گذاشت یا نه و دورشان جز خاموشی چیزی نیست.

نفرت و خشمم یکم بلدم؛

من هرچی بگم کم بلدم جز غم هرچی بگی غم بلدم،

سلام خرگوش های چاقو به آدم برفی های بی دماغ برسون.

اصن منو یادت بره، اصلا منو بنداز تو قابلمه بپزه، اصلا تولدم یادت بره، اصن منو بنداز ته صف، اصن منو بنداز زیر فرش منو یادت بره، اصن با بقیه مقایسه ام کن، منو بذار توی فریزر، برو پاییز بعدی بیا، بهار بعدی خونه تکونی بعدی، گرد گیری بعدی بیا، اصن هرکاری دوست داری بکن، مگه مهمه؟ نه مگه من یادم میره؟ بازم نه تقریبا هر روز اینجا کنار پنجره میشینم خورشید میاد میخوره به صورتم، ساعت خوابم تنظیمه ولی میل حرف زدن زیادی هم با خورشید خانوم نیست، البته دلشم نمیخواد حرف بزنم البته حرفی هم نداریم که بزنیم، میدونستی خرگوش ها وقتی زورشون به هیچی نمی‌رسه از همه فرار میکنن؟ هرچه قدرم دوستاش، شکارچی ها هرچه قدرم همه سعی کنن بهش نزدیک بشن اون یه خرگوشه این ماهیت طبیعته و حتی اگرم بخواد نمیتونه بیانش کنه راستش دیگه از دم غروب نمی‌ترسم واقعا میگم دیگه نمی‌ترسم اغلب از ساعت هفت عصر به بعد تمام کارام انجام شده منتظرم تا ساعت ده بشه و بعدش بخوابم. تو فکر می‌کنی راحت میخوابم؟ از خواب پریدن متنفرم از این خیس عرق از خواب بیدار شدن از اینکه انگار همه اش همه چی شلوغه سر و صداس دورم پر از شلوغیه نمیفهمم کی داره چی میگه تو چی؟ تو خوب می‌خوابی؟ بایدم همینطور باشه. گاها فکر میکنم تویی وجود داره که اینارو میبینه و اصن حتی شاید؟ حتی شاید مقصر همه این همه ابر سیاه خودتی ولی خب مامان و بابا یادم دادن توی دعوا دنبال مقصر نباشم دنبال حل مسئله باشم. یه روز همین حوالی شیش و نیم صبح که از خواب بیدار میشی با خودت میگی باید برم به زندگیم برسم موبایل رو خاموش میکنی و تو دیگه صرفا یه بچه چهارده پونزده ساله نیستی کسی هستی که نگاه همه رو به توعه، تویی که آینده شاید نگرانت نکنه اما دم عصری حین هم زدن پیاز های طلایی توی ماهیتابه وقتی ملاقه از دستت بیوفته گریت میگیره. مامان میگه مسئولیت پذیری یعنی همین میگه اگر اینارو یاد بگیری یعنی خیلی زنی شایدم حتی شیرزن. یه بار گفتم من دوست دارم وقتی بزرگ میشم مثل تو باشم، گفت تو مثل خودت میشی هرکسی مثل خودشه. تو یه مواد کیکی و شکل ظرف خودتو میگیری، کیک؟ اره خب گاها فکر میکنم یه کیک کپک زده ام ولی مورچه ها دوسم دارن قسمت کپک زده نه واقعا همون جایی رو که توت فرنگی هست رو میگم. گفتم تو نصف کیک خودتو خوردی گفت آره من ازش استفاده کردم ولی تو گذاشتی کیکت کپک بزنه. گفتم من ترجیح میدم بشقاب کیکم کپک بزنه نهایتا میشورمش. گاها وقتی یه بزرگتر صحبت می‌کنه بهش احترام میذارم هیچوقت بی ادب نبودم چون مامان می‌گفت هرچی یه بزرگتر گفت بگو چشم اگرم نگفتی ساکت باش. ولی بحث کیک بود بحث اینکه کی کیکش کپک زده، کی خورده و کی میخواد سالم بندازتش دور. چرته واسه همینم هست سر اون میز نمیشینم و منتظر میمونم تا مورچه ها منو خفه کنن. حداقل خیلی بهتر از معاشرت با این کودن هاست.

بیا بنویسیم

چقد دلم واستون تنگ شده بود