k
کانال بسته
Who the fuck are you ?
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
210
مشترکین
-124 ساعت
+17 روز
-2630 روز
آرشیو پست ها
210
برای جاوید نامان 18.19 دی ماه
عزیزانی که آشنایی داشتم و فوت شدن.
برای همه..
روحشان شاد و یادشان گرامی.
31 مه, 05:01
210
بالای سرش نشسته بود: سردت نیست؟! پارچه ای بر رویش میکشد، زمزمه میکرد: چرا دنیا بعد از مردن تو به پایان نرسید؟ چرا خورشید نمرد؟ آسمان تیره و تار نشد؟ چرا هنوز نفس کشیدن برای این ها آسان است؟ هیچ نفهمیدن تو تمام دنیایی؟ هنوز هم منتظرم از بیرون بیایی، از روزت برایم بگویی،از آرزو های قشنگت از تمام کارهایی که در طول روز انجام میدهی، چرا حرفی نمیزنی؟ حرفی بزن؟ شبا خیلی سردت میشود مگر نه؟ ( روی سنگ قبر آبی میریزد) از روزی که تو مُردی من هم مُردم، نفس میکشم، راه میروم، از میان جمعیت عبور کرده و به خانه میرسم. وقتی به یاد می آورم که روزی تو پشت این در بودی بارها و بارها چهره ات، طوری که در میزدی، لبخند. همیشگی ات.. اگر صدایت را فراموش کنم چه؟ نه .. نه.. اگر چهره ات را فراموش کنم چه..؟ (خاک اطراف قبر را بر سر خود میزند) اگر اینجا بودی که انقد غم همیشگی نمیشد، میشد؟ هر بار همه چیز را مرور میکنم تا از یادم نروی،مگر میشود که بری؟ ماگ بزرگ سرامیکی ات روی میز است، منتظرم که بیایی و چای بریزم. صبر کن.. حالت خوب است؟ این روز ها بیشتر از همیشه به تو نیاز دارم و تو در زیر این خاک.. خاک؟ چه سعادتی نصیب خاک شده. تو جوانه میزنی تو گل میشوی و شکوفا میشوی. چرا..؟ چرا بعد از رفتنت دنیا به آخر نرسید؟ چرا جای تو من نمُردم..؟ هنوز تنت بوی آزادی میدهد. بهار و تابستان از موهایت پیچ میخورد و وقتی گریه میکردی.. پاییز و ابر هایش پلک های قشنگت را خیس میکرد.. دیدار ما پس کی فر رسد؟ روزی که باز تو را ببینم؟ چگونه قرار است آرام بگیرم.؟ چگونه هنوز جهان بعد از رفتن تو به آخر نرسید..؟
31 مه, 05:00
210
حال مارا خوب دانَد مُرغِ بی کاشانه ای
دَر قَفس دارد مهیا گَر چه آب و دانه ای
من حَقیر مُلکِ غَیرَم،
جُرمِ مَن بی مَیهنی ایست،
گَرچه بودم سالها مَن، آدم فرزانه ای
ای که سوی مَیهنم از خوش نسیبی میروی،
بَحر مَن خاکش بزن یَک بوسه جانانه ای.
27 مه, 18:34
210
امروز که دیرتر از همیشه از خواب بیدار شده بودم، به این فکر میکردم که اصن چرا مریض شدم؟ سرم گیج میره و از تشکم تا آشپزخونه مثل یه راهرو بی سر و ته میمونه. چایی و آبجوشی که توی دستامه بهم یادآوری کرده بودند که به هیچ عنوان بستنی نخور، آب سرد نخور، انگار که نمیتونم خودم مراقب خودم باشم، البته نتونستم سرش غر میزنم میگم : اه تمومش کن خودم میدونستم بستنی واسم خوب نیست دلم میخواست بخورم چرا انقد سرم غر میزنی. آبجوش سعی میکنه چایی رو آروم کنه به من اشاره میکنه تا صدامو پایین بیارم و ساکت میشم. حال و حوصله هیچ چیزی ندارم تمام روز رو خونه موندم، و وقتی هیچ کاری انجام نمیدم احساس بی مسئولیتی میکنم. دوباره و دوباره این راهرو بزرگ رو طی میکنم. استکان هارو میشورم،بشقاب هارو پاک میکنم، سرم درد میکنه دوباره چایی بهم میگه دیدی گفتم؟ دیدی نباید بستنی.. نمیذارم جمله شو تموم کنه همه رو توی سینک خالی میکنم تا قطره آخرش.! قوری رو میشورم و انگار که هیچی نشده داروهامو میخورم. تلخه خیلی تلخ اما از غرغرهای چایی و آبجوش خیلی بهتره. ساعت 6:37 چند باری گوشیم زنگ خورده و برام هیچ اهمیتی نداره. برای شام سوپ درست کرده ام میدونم که بابا هیچوقت قرار نیست سوپ دوست داشته باشه اما در حال حاضر من حالم خوب نیست میتونم براش چیز دیگه ای درست کنم.
دو روزی میشه که به هیچ غذایی میل ندارم و احساس شدید ضعف کل وجودم رو پر کرده. وسط خونه رو به روی پنجره میشینم جایی که خورشید دیده میشه، امروز رنگش متفاوت تر از قبله و میگم یعنی خورشید هم امروز مریض بوده؟ کسالت بهم فشار میاره کف خونه روی فرش ها دراز میکشم، سقف نزدیک تر از قبل به نظر میرسه انگار که قصد جونمو داره، چشام رو میبندم.! ساعت 7:00 آبی به سر و صورتم میزنم. بهم میگی بهتری؟ میگم آره تو چطوری؟!
27 مه, 11:48
210
چایی را میگذارم تا دم بکشد، چرا دم میکشد؟ منتظرم خونش را به جوش بیاورم. قندان؛ قند ندارد و به خود یادآوری میکنم تا حتما آن را پر از قند کنم تا سرازیر شود. به مرور میل من به چایی بی اندازه شد، مثل مادرم که همیشه به خانه برمیگشت قبل از سیگار همیشه چایی میخورد.! . من همیشه فریاد میکشم. عصبی و پرخاشگر. همان بچه بزرگ خانواده که اگر خانه باشد خانه را بر سر خود میگذارد. بی ادب. کسی که به باد دادن تمام تلاش های پدر مادر از خصوصیات بارز اوست.چه کسی ؟! خب معلوم است ، من ! تلاش برای اینکه باعث افتخارشان باشم طبیعی است تمام فرزندان آرزو دارن که فرزند مورد علاقه پدر مادر خویش باشند. اما چنانچه که من هرگز تلاشهایم دیده نشد پس دست از این کار کشیدم. مدتی است دیوانه شده ام شب ها دیروقت و روزها زود بیدار میشم اغلب به تمیز کردن خانه. میز را دستمال بکش. حواست باشد روی تلویزیون گرد و خاکی نماند.غذای خوبی بپز حتما نمک داشته باشد و اگر خودت خواستی فلفل تند را از ظرف شیشه ای با قاشقش درون قابلمه اضافه کن. خود را احمق خطاب میکردم زمانی که تمام آن کارها را میدانستم و به درستی انجام میدادم . من خوب میدانستم در ذهن تمام آن ها چه میگذرد. اما من؛ من بودم. نمیتوانم از من بودن فرار کنم من بودن شجاعت میخواهد و فکر میکنم به قدر کافی تلاشم را کرده ام.
21 مه, 02:25
