ایرانگرایی

«این از خیرخواهیِ قصاب، آبجوساز یا نانوا نیست که انتظار داریم شام‌مان فراهم شود؛ بلکه از توجه آنان به منفعت خودشان است. ما نه انسان‌دوستیِ آنان، بلکه نفع شخصی‌شان را مخاطب قرار می‌دهیم؛ و هرگز از نیازهای خودمان با آنان سخن نمی‌گوییم، بلکه از منافعی می‌گوییم که نصیب خودشان می‌شود.» — آدام اسمیت، ثروت ملل (۱۷۷۶) #لیبرالیسم #بازار_آزاد @Garajetadayoni | گاراژ

طنز تاریخ 😅 @drmasoudzamani2

🔴 فاکس‌نیوز: یگان اعزامی سیزدهم تفنگداران دریایی آمریکا به خاورمیانه اعزام شد فاکس‌نیوز به نقل از مقام‌های آمریکایی گزارش داد یگان اعزامی سیزدهم تفنگداران دریایی ایالات متحده برای استقرار در خاورمیانه اعزام شده است. این یگان روز دوشنبه از سن‌دیگو، همراه با گروه آماده آبی‌ـ‌خاکی ماکین آیلند حرکت کرده و قرار است تا پایان ماه نوامبر وارد منطقه شود. یگان اعزامی سیزدهم تفنگداران دریایی آمریکا از نیروهای واکنش سریع این کشور است و توان اجرای مأموریت‌های رزمی زمینی، عملیات آبی‌ـ‌خاکی، عملیات هوایی، تخلیه نیرو و اتباع و مأموریت‌های واکنش سریع را دارد. این یگان پیش‌تر نیز در عملیات‌های آمریکا در خاورمیانه، از جمله افغانستان و عراق، سابقه حضور داشته است. اعزام این یگان همزمان با حرکت ناوگروه ضربت ناو هواپیمابر تئودور روزولت به منطقه انجام می‌شود. بر اساس گزارش فاکس‌نیوز، این دو اعزام در مجموع حدود ۱۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی دیگر به نیروهای آمریکا در خاورمیانه اضافه خواهد کرد. با ورود تئودور روزولت، شمار ناوهای هواپیمابر آمریکا در منطقه به سه ناو خواهد رسید؛ در حالی که واشینگتن همزمان حضور دریایی، هوایی و زمینی خود در اطراف ایران را به‌طور محسوسی تقویت کرده است. یکشنبه ۱۲ مهرماه ۲۵۸۵ #شبنامه @Rppress0

‏حوثی‌ها وارد شهر تعز شدند. با وجود اینکه عربستان و نیروی تحت حمایتش قرار بود امروز کولاک کنند و حمله گسترده‌ای برنامه‌ریزی شده‌بود، اما حوثی‌ها به سرعت مناطق مختلف استان تعز را گرفتند و اکنون وارد شهر شده‌اند. به این ترتیب خلیج عدن مقر شورای انتقالی به مویی بند است. ‏ویدیوی بالا استقبال اهالی شهر التربه از حوثی‌‌ها را نشان می‌دهد. این شهر آخرین مسیر ارتباطی عدن به تعز بود که ساعاتی پیش به دست حوثی‌ها افتاد. ‏غیر از بی‌خاصیت‌بودن عربستان و یکپارچه نبودن نیروهای مقابل حوثی، دلیل دیگر تفوق این قات‌زن‌ها این است که حتی در شهرهای سنی‌نشین از حمایت برخوردارند و دلیل این حمایت هم ستیز حوثی‌ها با اسراییل است. خلاصه اینکه اگر «جوامع» منطقه را بگردیم، فقط ایران است که اسراییل‌ستیز نیست. @Nejatbahrami

فاکس نیوز: چتربازان امریکایی سالهاست برای فرود به فرودگاه بین المللی تهران و بنادر آموزش دیده اند آنها با هواپیمای C17 فرود سنگین میکنند @iraneazadvaabad

تاملات روزی که شاه به دیدار فردوسی رفت مهر ۱۳۱۳، جادهٔ مشهد به توس شاهد کاروانی نامعمول بود. پیشاپیش آن، رضاشاه حرکت می‌کرد؛ پشت سرش نخست‌وزیر، وزیران، ادیبان ایرانی و گروهی از نامدارترین ایران‌شناسان جهان. مقصد، کاخ یا پادگان نبود. آنان به دیدار شاعری می‌رفتند که نزدیک به هزار سال پیش در باغ خود به خاک سپرده شده بود. در توس، آرامگاهی تازه برپا شده بود: بنایی سپید، استوار و الهام‌گرفته از معماری ایران باستان. بر دیوارهای آن، صحنه‌هایی از شاهنامه نقش بسته بود. پادشاه ایران آمده بود تا خانهٔ ابدی فردوسی را بگشاید و در برابر مردی ادای احترام کند که بی‌سپاه و خزانه، ایران را در زبان فارسی نگاه داشته بود. تا چند دهه پیش از آن، وضع آرامگاه فردوسی شایستهٔ مقام او نبود. محل دفن شاعر شناخته می‌شد، اما بنایی درخور بر فراز آن وجود نداشت. در سال‌های پس از انقلاب مشروطه، محمدتقی بهار، حسن تقی‌زاده، کیخسرو شاهرخ و محمدعلی فروغی برای بزرگداشت فردوسی و ساخت آرامگاهش کوشیدند. بهار در ۱۳۰۱ از سردارسپه خواست که ملی‌گرایی خود را با ساخت بنایی سزاوار برای «زنده‌کنندهٔ ملیت ایران» نشان دهد. ساخت آرامگاه در سال ۱۳۰۷ آغاز شد. انجمن آثار ملی، دولتمردان، معماران، باستان‌شناسان و مردم در تأمین هزینه و پیشبرد کار مشارکت کردند. تمبر و بلیت بخت‌آزمایی منتشر شد. پادشاهی، اندیشه‌ای پراکنده را به نهادی ملی بدل ساخت. معماری آرامگاه نیز خود روایتی از تداوم ایران است. طرح نخست را کریم طاهرزاده بهزاد تهیه کرد؛ پس از نامناسب‌بودن آن برای اجرا، کار بر پایهٔ طرح و ماکت آندره گدار پیش رفت و طاهرزاده سقف پلکانی نهایی را طراحی کرد. حسین لرزاده و حسین حجار‌باشی زنجانی اجرای بنا را بر عهده داشتند؛ در دههٔ ۱۳۴۰ نیز هوشنگ سیحون فضای زیر آرامگاه را گسترش داد. سکوی سنگیِ پلکانی، حجم مکعب‌وار و تناسبات کلی بنا به آرامگاه کوروش در پاسارگاد اشاره دارد؛ ستون‌ها، سرستون‌های گاو دوسر و لبه‌های کنگره‌دار، شکوه تخت‌جمشید را به یاد می‌آورند. ابیات شاهنامه بر دیوارها، نقش‌برجسته‌های پهلوانی و عبارت «به نام خداوند جان و خرد» بر سنگ مزار، معماری را به متن پیوند می‌زنند. در آغاز مهر ۱۳۱۳، کنگرهٔ بین‌المللی هزارهٔ فردوسی در تهران گشایش یافت. جلسات اصلی در تالار دارالفنون برگزار شد. نزدیک به یکصد دانشمند و شخصیت فرهنگی از ایران، شوروی، فرانسه، بریتانیا، آلمان، دانمارک، ایتالیا، چکسلواکی، هند، مصر، عراق، ترکیه، ژاپن و آمریکا گرد آمدند. هیئت ایرانی به ریاست فروغی، چهره‌هایی چون بهار، فروزانفر، عباس اقبال، سعید نفیسی، مجتبی مینوی، احمد کسروی، جلال‌الدین همایی و ابراهیم پورداوود را دربر می‌گرفت. آرتور کریستن‌سن، هانری ماسه، یان ریپکا، ولادیمیر مینورسکی و یوگنی برتلس نیز در میان میهمانان خارجی بودند. ایران برای نخستین بار در دوران جدید، یک شاعر ملی را محور رویدادی جهانی قرار داد. هم‌زمان در پاریس، لندن، مسکو، برلین، نیویورک و چند پایتخت دیگر نشست‌هایی دربارهٔ فردوسی برپا شد. شاهنامه از تالارهای خصوصی نسخه‌شناسان بیرون آمد و به موضوع گفت‌وگوی جهانی بدل گشت. مجموعه‌های پژوهشی در تهران، لنینگراد، ایروان، پاریس و نیویورک منتشر شد. فریتس ولف فرهنگ عظیم واژگان شاهنامه را فراهم کرد. پژوهش دربارهٔ نسخه‌های خطی، زبان حماسی، اسطوره‌های ایرانی و نفوذ شاهنامه در هند، قفقاز و آسیای مرکزی گسترش یافت. پیشنهاد تهیهٔ متنی انتقادی و معتبر از شاهنامه در همین فضای علمی نیروی تازه گرفت. جشن ملی، دانش تولید کرد. پس از پایان نشست‌های تهران، میهمانان راه خراسان را در پیش گرفتند. در توس، رضاشاه آرامگاه فردوسی را افتتاح کرد. تاج ایران در برابر شاعر ایران ایستاده بود و اعلام می‌کرد که دولت جدید، وارث تاریخی سرزمینی است که فردوسی نام و خاطره‌اش را در شاهنامه نگاه داشته است. جمهوری اسلامی نام خیابان‌ها را تغییر داد و بسیاری از نمادهای پادشاهی را از فضای عمومی پاک کرد؛ اما هرگز نتوانست پیوند فردوسی با ایران را قطع کند. هر بار که ایرانی از رستم، سیاوش، کاوه، فریدون یا ایران سخن می‌گوید، به حافظه‌ای بازمی‌گردد که از دستگاه ایدئولوژیک حکومت دیرینه‌تر است. آرامگاه فردوسی نیز از همین حقیقت سخن می‌گوید. رضاشاه، خانه‌ای برای شاعر ساخت؛  کاروان رفت و میهمانان پراکنده شدند. رضاشاه به تهران بازگشت. فردوسی در توس ماند؛ این بار در بنایی که ایران نوین برای او ساخته بود. شاه به دیدار شاعر رفته بود، اما در حقیقت ملتی پس از قرن‌ها به دیدار خود رفته بود

🌍 گروه اطلاعاتی نکسارا گزارش زنده اطلاعاتی | ۳ اکتبر ۲۰۲۶ جدیدترین اطلاعات متن‌باز در حوزه ژئوپلیتیک، انرژی و بازارها www.nexaraintelligencegroup.com 🔴 باب‌المندب عربستان سعودی در حال برنامه‌ریزی برای ضدحمله علیه حوثی‌ها است؛ آمریکا از انجام حملات مستقیم خودداری کرده است. ایران مقام‌های ارشد دولت آمریکا در نشست کمپ دیوید، گزینه ازسرگیری عملیات نظامی گسترده را بررسی کرده‌اند. 🌊 خلیج فارس در شرایطی که مذاکرات برای پایان جنگ با بن‌بست روبه‌رو شده، دو دیپلمات ایرانی اخراج شدند. 🇺🇦 اروپای شرقی حملات روسیه ۶ کشته بر جای گذاشت؛ تردد بر روی یکی از پل‌های کی‌یف نیز به حالت تعلیق درآمد. 🇱🇻 کشورهای بالتیک انتخابات در لتونی در شرایطی برگزار شد که نگرانی‌ها درباره حملات ترکیبی روسیه افزایش یافته است. ✈️ هوانوردی خلیج فارس در پی بررسی سانحه‌ای که در آن یک پرواز فلای‌دبی با ۱۸۲ سرنشین تا آستانه سقوط پیش رفت، عملکرد کمک‌خلبان مورد توجه بازرسان قرار گرفته است. گروه اطلاعاتی نکسارا اطلاعات زنده | ژئوپلیتیک | انرژی | بازارها @drmasoudzamani2

🔴 کارشناس صداوسیما: چین ارسال تصاویر ماهواره‌ای به جمهوری اسلامی را متوقف کرده است خراطیان، کارشناس صداوسیمای جمهوری اسلامی، گفت چین ارسال تصاویر ماهواره‌ای به ایران را متوقف کرده است. مجری صداوسیما نیز در ادامه گفت پکن به تهران اعلام کرده است: «ابتدا مشکل خود را با آمریکایی‌ها حل کنید.» شنبه ۱۱ مهرماه ۲۵۸۵ #شبنامه @Rppress0

پاسخ پیت هگست به این سوال خبرنگار که آیا قراره سه تا ناو تو سنتکام باشه؟ + هگست: تصور عقب‌نشینی دونالد ترامپ به ضرر جمهوری اسلامی تمام خواهد شد @mamlekate

🔸در مذاکرات میان جمهوری اسلامی و آمریکا چه گذشت؟ | گفت‌وگو با مسعود زمانی 🔻آقای دکتر مسعود زمانی، استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه بریتیش کلمبیا و پژوهشگر حقوق و روابط بین‌الملل، در گفت‌وگو با شهرزاد قانعی در برنامه «نگاه سوم»، درباره آنچه در مذاکرات میان مقامات جمهوری اسلامی و آمریکا در نیویورک گذشت، توضیح می‌دهد. 🔹برای دیدن مصاحبه کامل به لینک زیر مراجعه کنید: https://youtu.be/X6QjNaqbZo8 🔹پادکست مصاحبه را اینجا بشنوید: https://persianepochtimes.com/podcast Website|Instagram|Facebook|X|Linkedin|YouTube|GanjingWorld

فرانسه ما طرفین را به خویشتن داری دعوت می کنیم. @drmasoudzamani2

روزی که قلم صاحب حق شد بیست‌ودوم دی ۱۳۴۸، دستخطی با این عبارت صادر شد: "ما، محمدرضا پهلوی آریامهر شاهنشاه ایران، نظر به اصل بیست‌وهفتم متمم قانون اساسی مقرر می داریم .... " شاه، فرمان اجرای قانونی را امضا می‌کرد که به نویسنده، آهنگ‌ساز، نقاش، معمار، عکاس و هنرمند ایرانی حقی مستقل بر آفریده‌اش می‌داد. مجلس سنا قانون را در سوم آذر و مجلس شورای ملی در یازدهم دی تصویب کرده بود. فرمان شاهنشاه حلقهٔ نهایی فرایندی مشروطه بود: بررسی در دو مجلس، توشیح پادشاه و اجرای آن به دست دولت. نام قانون نیز روشن و بلندپروازانه بود: «قانون حمایت حقوق مؤلفان، مصنفان و هنرمندان». ایران رسماً اعلام می‌کرد که اندیشهٔ آفریده‌شده کالایی بی‌صاحب نیست. مادهٔ نخست دو واژه را وارد زبان حقوقی کشور کرد: «پدیدآورنده» و «اثر». تعریف اثر به قالب خاصی محدود نبود؛ هر آنچه از دانش، هنر یا ابتکار انسان پدید می‌آمد، می‌توانست زیر حمایت قانون قرار گیرد. کتاب، رساله، نمایش‌نامه، شعر، موسیقی، فیلم، نقاشی، معماری، عکس، پیکره، نقشهٔ قالی و آثاری برگرفته از فرهنگ عامه در فهرست قانون جای داشتند. نوآوری اصلی در مواد سوم و چهارم دیده می‌شد. قانون برای پدیدآورنده دو دسته حق شناخت: حقوق مادی و حقوق معنوی. حقوق مادی شامل اختیار نشر، اجرا، عرضه، تکثیر و بهره‌برداری اقتصادی بود. نویسنده می‌توانست این حقوق را با قرارداد به ناشر واگذار کند؛ آهنگ‌ساز اجازهٔ ضبط بدهد؛ نمایش‌نامه‌نویس دربارهٔ اجرای اثرش تصمیم بگیرد. اثر وارد بازار می‌شد، اما مالک داشت. حق معنوی جایگاهی بلندتر یافت. مادهٔ چهارم اعلام کرد که این حق «محدود به زمان و مکان نیست و غیرقابل انتقال است». ناشر می‌توانست اجازهٔ چاپ کتاب را بخرد؛ نمی‌توانست نام نویسنده را حذف کند یا متن را بی‌اجازه تحریف سازد. حتی فروش حق بهره‌برداری، پیوند اثر با شخصیت آفریننده را از میان نمی‌برد. این تمایز، از دقیق‌ترین دستاوردهای حقوق خصوصی ایران معاصر بود. مالکیت فکری گاهی امتیازی برای اهل فرهنگ تصور می‌شود. در واقع، صورت دیگری از آزادی فردی است. اگر کسی مالک خانه و ابزار کار خویش باشد، چرا مالک حاصل سال‌ها پژوهش یا آفرینش هنری خود نباشد؟ این حق با منافع عمومی نیز سنجیده شده بود. نقل متعارف برای نقد، آموزش و پژوهش با ذکر مأخذ آزاد بود. کتابخانه‌های عمومی و مؤسسات غیرانتفاعی می‌توانستند در حدود نیاز نسخه‌برداری کنند. استفادهٔ شخصی و غیرانتفاعی نیز مجاز شناخته شد. قانون، میان مالکیت پدیدآورنده و گردش دانش توازن برقرار ساخت. مجازات سرقت ادبی جدی بود. کسی که اثر دیگری را به نام خود منتشر می‌کرد، با حبس روبه‌رو می‌شد. حذف نام مؤلف، تحریف اثر و انتشار ترجمهٔ دیگری بدون اجازه نیز جرم بود. در سال ۱۳۵۲، قانون ترجمه و تکثیر کتاب‌ها، نشریات و آثار صوتی این نظم را گسترش داد. پادشاهی ایران زیرساخت حقوقی یک اقتصاد فرهنگی نوین را می‌ساخت؛ اقتصادی که در آن استعداد می‌توانست اعتبار، درآمد و استقلال حرفه‌ای به دست آورد. این قانون تمام مسائل نشر را حل نکرد. حمایت مادی در مادهٔ ۲۲ عمدتاً به آثاری وابسته بود که نخستین بار در ایران منتشر یا اجرا می‌شدند. ایران نیز به کنوانسیون برن نپیوست. بااین‌حال، قانون ۱۳۴۸ جهشی نهادی بود و آن‌قدر استوار نوشته شد که جمهوری اسلامی نتوانست کنارَش بگذارد. سازمان جهانی مالکیت فکری هنوز آن را در شمار قوانین اصلی حق مؤلف ایران ثبت می‌کند. تناقض از همین‌جا آغاز می‌شود. جمهوری اسلامی قانونی را حفظ کرده که برای نام و اثر نویسنده حرمت قائل است، اما حق انتشار را زیر فرمان ایدئولوژی برده است. مطابق قانون مطبوعات جمهوری اسلامی، فعالیت مطبوعاتی به مجوز وزارت ارشاد وابسته است و نوشته‌ای که به تشخیص حکومت به «مبانی جمهوری اسلامی» آسیب برساند، ممنوع می‌شود. در عرصهٔ بین‌المللی نیز عقب‌ماندگی ادامه یافته است. بررسی فهرست رسمی سازمان جهانی مالکیت فکری در اکتبر ۲۰۲۶ نشان می‌دهد ایران هنوز در میان ۱۸۲ عضو کنوانسیون برن نیست. در نتیجه، پیوند متقابل و خودکار میان حقوق بسیاری از پدیدآورندگان ایرانی و بازار جهانی ناقص مانده است. این وضع به ترجمه‌های موازی، تکثیر بدون مجوز و ناامنی قراردادهای نشر کمک کرده؛ مسئله‌ای که ناشران ایرانی نیز آثار منفی آن را بر کیفیت ترجمه گزارش کرده‌اند. داستان قانون ۱۳۴۸ یادآور وجهی مهم از پادشاهی مشروطهٔ ایران است. تاج فقط نگهبان مرز نبود؛ روند نهادسازی را به فرمان قانون کامل می‌کرد. پنجاه‌وهفت سال بعد، عبارت مادهٔ چهارم هنوز باشکوه است: حق معنوی پدیدآورنده به زمان و مکان محدود نیست. آن روز، قلم در قانون ایران صاحب حق شد. وظیفهٔ ایران آزاد آینده این است که صاحب قلم را نیز صاحب آزادی کند. @drmasoudzamani2

شباهت سرودهای مجاهدین و فداییان خلق با سرود فلسطین @drmasoudzamani2

تاملات درهمی از سمرقند در خاک گوتلند در جزیرهٔ گوتلندِ سوئد، میان نقره‌های گنجینهٔ مانِگوردا، سکه‌ای پیدا شده که در سال ۲۹۸ هجری، برابر با ۹۱۰ یا ۹۱۱ میلادی، در سمرقند ضرب شده است. بر سکه نام احمد بن اسماعیل سامانی دیده می‌شود. این درهم راهی نزدیک به پنج هزار کیلومتر را پیموده بود: از یکی از شهرهای بزرگ جهان ایرانی، از راه خوارزم و سرزمین بلغارهای ولگا، تا کناره‌های دریای بالتیک. امروز موزهٔ تاریخ سوئد آن را چون شاهدی بر پیوند جهان وایکینگ‌ها با آسیای مرکزی نگهداری می‌کند. در سدهٔ دهم میلادی، بخارا، سمرقند، نیشابور و چاچ از مراکز اقتصاد جهان بودند؛ شهرهایی آباد، برخوردار از بازار، ضراب‌خانه، کاروان و دستگاه اداری که در آن، دودمان ایرانی سامانی از خراسان و فرارود فرمان می‌راند. بخارا پایتخت سیاسی و فرهنگی آن دولت بود و سمرقند یکی از مهم‌ترین مراکز بازرگانی و ضرب سکه. از حدود سال ۸۹۰ میلادی، درهم‌های سامانی وارد گنجینه‌های اسکاندیناوی شدند و به‌سرعت جای بخش بزرگی از سکه‌های عباسیِ قدیمی‌تر را گرفتند. پژوهش‌های فلزشناسی و سکه‌شناسی نشان می‌دهد که تا حدود سال ۹۳۰، سهم سکه‌های پیشین در برخی گنجینه‌های شمال اروپا به نزدیک ده درصد کاهش یافته بود. نقرهٔ سامانی به پول مسلط در مسیر شرقی تجارت وایکینگ‌ها تبدیل شد. هزاران نمونه در روسیه، لهستان، حوزهٔ بالتیک و سوئد پیدا شده و مقدار بسیار بیشتری ذوب شده است. ارزش این سکه از نقره، وزن و اعتمادی می‌آمد که ضراب‌خانهٔ صادرکننده ساخته بود. بازرگان اسکاندیناویایی ممکن بود چیزی از سیاست بخارا نداند، اما می‌فهمید سکهٔ سمرقند چه مقدار فلز ارزشمند دارد. به همین دلیل، سکه‌ها گاهی قطعه‌قطعه می‌شدند و به‌صورت نقرهٔ وزنی به گردش درمی‌آمدند. کالاها از شمال به جنوب می‌رفتند: خز، موم، عسل، عنبر، پرندگان شکاری و انسان‌های اسیرشده. از جنوب نیز نقره، منسوجات، ظروف، شیشه و کالاهای تجملی حرکت می‌کردند. تاجران از حوزهٔ بالتیک تا خوارزم و خراسان در زنجیره‌ای از بازارها، رودها و کاروان‌ها به یکدیگر متصل بودند. طبیعتا، ضرب این سکه به دولتی نیاز داشت که معدن، ضراب‌خانه، راه، مالیات و امنیت شهرها را در نظمی پایدار جای دهد. امیر سامانی با ضرب نام خود بر درهم، مسئولیت اعتبار آن را می‌پذیرفت. اگر وزن سکه پیوسته کاهش می‌یافت یا عیار آن نامطمئن می‌شد، فاصلهٔ سمرقند تا گوتلند با فرمان دولتی کوتاه نمی‌شد. بازرگان به‌سادگی نقرهٔ دیگری را انتخاب می‌کرد. همان درباری که سکه‌اش به شمال اروپا می‌رسید، فارسی دری را نیز به زبان بزرگ فرهنگ تبدیل کرد. رودکی در بخارا شعر گفت، بلعمی تاریخ طبری را به فارسی درآورد و دستگاه سامانی زمینه‌ای ساخت که در آن زبان ایرانی، درون تمدن ایران، منزلتی تازه یافت. رونق اقتصادی و شکوفایی فرهنگی دو حادثهٔ بی‌ارتباط نبودند. شهری که کاروان، حسابدار، صراف و صنعتگر دارد، برای شاعر، مترجم و کتاب‌نویس نیز فضا می‌سازد. بخارا به مرکز فرهنگ فارسی و عربی بدل شد، زیرا دولتی ایرانی توانسته بود ثروت، امنیت و میراث تمدنی بیافریند.  پول سالم یکی از آزادی‌های خاموش انسان است. مالکیت هنگامی معنا دارد که حاصل کار امروز تا فردا با بی ثباتی سیاسی هدر نرود. درهم سامانی یکی از بنیادهای این ثروت را نشان می‌داد: فرمانروا اعتبار خود را پشت سکه می‌گذاشت و صاحب سکه ثروتی داشت که از فرارود تا اسکاندیناوی قابل استفاده بود. دولت سامانی در سال ۹۹۹ سقوط کرد. اما در خاک گوتلند، نقرهٔ سمرقند باقی ماند. آن سکه سند کوچکی از بزرگی ایران فرهنگی است؛ جهانی که از بخارا شعر می‌فرستاد، از سمرقند پول، و از راه‌های خوارزم اعتماد را تا دریای بالتیک می‌رساند. @drmasoudzamani2

📢دنیا هنوز قشنگی‌های خودشو داره، نههههه؟! :)))) خبرنگاران اروپا و فرانسه ۲ماه پیش به شاهزاده گفتند: مردم ایران هنوز آماده دموکراسی نیستند! فرانسه که خمینی می‌داد به ایران همه عمر دیدی چگونه اسلام و مسلمین فرانسه گرفت؟!😂 ریختن به جون هم دارن پاره می‌کنند همو😆😂 @politicscafe

جواد پوشه کوچک‌ترین قربانی #جمعه_خونین_زاهدان است. متولد ۱۳۸۸ بود و هنگام شهادت ۱۳ سال داشت. در مصلای نماز جمعه با شلیک گلوله به صورتش کشته شد. تصویر پیکر کوچک و غرق در خون او سند جنایت این حکومت بچه‌کش است. اطلاعات زیادی از #جواد_پوشه در دست نیست؛ نامش ثبت نشده، شناسنامه نداشت و مدرسه نرفته بود. تنها می‌دانیم کنار پدرش در کارگاه یخ‌سازی کار می‌کرد و با او به نماز جمعه آمده بود. خون جواد همچنان در خیابان‌های زاهدان جاری است ... #علیه_فراموشی 🌐 irbr.news 📡 @irbriefing

موسسه مطالعات جنگ سه مقام ارشد ایرانی و یک فرد مطلع از مذاکرات داخلی در اول اکتبر به رویترز گفته‌اند که تصمیم‌گیران ایرانی در حال بررسی طرح‌هایی هستند که در صورت ازسرگیری حملات آمریکا، دامنه اهداف احتمالی را از دارایی‌های آمریکا در منطقه فراتر برده و احتمالاً کشورهای خارج از منطقه را نیز دربرگیرد. افشای چنین طرح‌هایی برای یک رسانه غربی و مشروط کردن گسترش دامنه اهداف به ازسرگیری حملات آمریکا، نشان می‌دهد حکومت ایران به احتمال زیاد در تلاش است از این تهدیدهای علنی برای بازداشتن واشنگتن استفاده کند. @drmasoudzamani2

یک حمله ی انتحاری در مسجد الحرام خنثی شد. @drmasoudzamani2

گزارش مرضیه محبی، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشری از وضعیت زندان دستگرد اصفهان @iraneazadvaabad