Killing station

مگه آدم چند بار می‌تونه یه چیزی رو عمیقاً از ته دل بخواد؟

هر کدوممون یه جور دیوونس. درستشم همینه، عاقلانش دیوونه بودنه. یکی دیوونه ی کارشه یکی دیوونه ی درسشه یکی دیوونه ی تفریحاتشه یکی دیوونه ی عاقل بودنه یکی هم دیوونه ی آدماس این آخری از همه دیوونه تره چون نمیدونه که قراره تهش چی بشه.

اینجا واژه امید بوی نا میده