ᴍᴇᴛᴀɴᴏɪᴀ

گرچه راهی‌ست پُر از بیم ز ما تا برِ دوست رفتن آسان بُوَد ار واقفِ منزل باشی ...

استادِ سخن، سعدی

-فردوسی

من همان پنجره ی رو به خیابان بودم که شبی بسته شد و رو به کسی باز نشد

چه مبارک است این غم ، که تو در دلم نهادی به غمت که هرگز این غم ، ندهم به هیچ شادی

میان غَمگُسارانِ عالم سوزَم از غَم چون آن کَشتی که دَر دَریا بِسوزَد

🌱من شاید شعری بودم از : Guillaume Apollinaire Automne malade

بیا در این خزانِ غم، که می‌لرزد جهان از نم، دو رو، دو روح خسته، ولی دست در دست هم... ببین از پلِ آغوشمان می‌گذرد موجِ نگاه‌هایی که خسته‌اند اما به ژرفنای ابدیت چشمه‌ای از حیات جاریست.