𝐏𝐢𝐍𝐞𝐀𝐩𝐩𝐥𝐄

Day thirty: به من آناناس بدهید

گذشته‌‌ی ادما مثل باغچه میمونه هر باغچه‌ایو بیل بزنی تهش دو سه تا کرم توش پیدا میشه مهم اینه بعد کاشتن گلا اونارو حفظ کنه یا از بین ببرشون

به اندازه تموم ادم هایی که حوصله‌شونو ندارم ، حوصله تورو دارم.

هیچوقت اجازه نمیدم یه پرتَغال وارد زندگیم بشه که تهش با یه پَیاز خیانت کنه!.

Day twenty nine: به من آناناس بدهید

بدترین بلایی که می‌تونه سر آدم بیاد ، دور بودن از شخص موردعلاقشه.

از یه جایی به بعد دیگه تو گوش ندادی ، منم حرف نزدم.

این قضیه‌یِ اگه میخواست انجام میداد ، خیلی ناراحت کنندس! انگار با سیلی میزنه تو صورتت و میگه تو ارزشش رو نداشتی.

نگو تو هیچوقت حالت و نگفتی ، من تو repost و لایکِ اینستا و چنلم سعی کردم بهت بفهمونم.

- گمان می‌کنم که شاید من همیشه عاشقِ چیز‌هایِ دور بوده ام عاشقِ آسمان ، ابر ها ، خورشید ، ماه و تو . .

من هرچه بیشتر حرفهای این آدمها را می‌شنوم بیشتر به سکوت خودم می‌رسم حرف زدن بی خود ترین کار دنیاست

-امیر وجود

اگه به اندازه یه اقیانوس گریه کنی ، من همون ماسه ام که لب ساحل منتظرم اشکاتو خشک کنم .

آدم همیشه یادش میمونه کی، کِی حواسش بهش بود...!

بطری دربسته تو اقیانوس هم بیوفته توش آب نمیره. درمورد بطری نیست.

«اما تو بمان؛ بیشتر از تنهایی‌ام، بیشتر از غم‌هایم.»

Day twenty eight: به من آناناس بدهید

چه دعواهايی كه با يه بوس و بغل حل ميشد ولی چون پشت گوشی بود حل نشد.

اگه دوسِت داشت، هيچوقت نمیزاشت فکر کنی که دوسِت نداره.

دیگه از من نپرس چقدر دوسم داشتی! من تو رو به سلامتِ روانم ترجیح دادم.