𝐒𝐔𝐑𝐕𝐈𝐕𝐎𝐑
رفتن به کانال در Telegram
اینجا نشد زندگی بعدی حتما اینجا واسه وطن مینویسم. زیرا که رسالت بازماندگان به یاد آوردن است @Gooooooorba_bot
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
291
مشترکین
-124 ساعت
-17 روز
-1330 روز
آرشیو پست ها
291
یه جوری میگه عطرات رو میزه مادر تو رفتی برگردی مادر...
که انگار هنوز رفتن جیگر گوششو باور نکرده
26 فوریه, 08:00
291
شب و روز دروغ نیست ولی خود خدا دروغه
پدر جاویدنام #زهرا_مرادی بر سر مزار دخترش
25 فوریه, 18:53
291
من بمیرم برای بغضی که کردی عزیز خواهر
وقتی عکس مادرت رو بین جانفداهای میهن دیدی و گفتی
« اون عکس مامانی بود یذره »
من وقتی شکسته شدنت رو دیدم وقتی برای اطمینان دوباره از اول عکسارو دیدی و گفتی:
« این! »
همونجا مردم
همونجا همگی مردیم!
25 فوریه, 17:52
291
به خیال این آمده بود که زیر سقفی بخندد و برقصد
عیش و نوشش براه باشد حالش بسان لک لکی در برکه ی دل
چه میدانست ابر تاریک و نژندی آسمان دلش را تنگ میکند
آنقدر تنگ که گلویش را فشار دهد
چه میدانست غم خرخره ی شادی را در تنگنای سه گوشی میدرد
چه میدانست دیده که باز کند نبض انسانی به دست کمندیست ، کمندی که هنوز هم نمیدانست راه سعادت و رهاییست یا شقاوت یا شاید هم پلی برای رد شدن از نجاست
چه میدانست در منجلابی دست پا میزند که نفس را میبرد و دوام را میشکافد
حال با خود میگفت کاش در نطفه سوخته بود و در این کثافت هر روز و هر روز مرگ زندگانی اش را نمیدید
کاش در نطفه میسوخت اما وطنش را پاره پاره نمیدید
کاش دهانش هرگز فریاد نمیشناخت
گوشهایش نغمهی گریهی مادران را نمیشنید
و چشمانش به بیداری کودکانی که بیخواب بزرگ میشوند عادت نمیکرد
دستهایش حالا خالیتر از آناند که دلی را نگه دارند و پا هایش بریدهتر از آنکه راهی بجویند
روحش در جنگی بیسلاح،در خاکریزی بیدفاع،پوسیده میان آرزویی که نه به خواب آمد، نه به بیداری.
او آمده بود که زندگی کند،نه آنکه هر لحظه، به نجات از زنده بودن بیندیشد
و هر شب
شبتر از شب پیش
میان دیوارهای سرد و بیلبخند خود را جمع میکرد در گوشهای از ذهن آنجا که نه صدای تفنگ بود و نه بوی باروت تنها سکوتی گسترده شبیه گورستانی در سینهاش زبانه میکشید
به آیینه که نگاه میکرد نه خود را میدید و نه آینده را فقط انسانی بینام و بی نشانی
که در آوار بیپناهی به دنبال تکهای آسمان
چشم هایش را دوخته بود به شکافی در سقف پوسیده ی جهان و با خود میگفت
آیا هنوز میشود از خاکستر این همه سوختن، پرندهای ساخت؟
آیا میشود در این همه پژمردگی، دانهای کاشت
که روزی شاید روزی چیزی شبیه زندگی شبیه
به امید از آن بروید؟
و بعد، انگار صدایی آمد نه از بیرون از درون
صدایی کمجان، ولی سرکش:
شاید همین که هنوز میپرسی، یعنی هنوز کامل نباختهای
و قلبش هرچند خسته، اما هنوز میتپید
برای آن لحظهای که شاید، شاید
خورشیدی دوباره، بیاجازهی سایهها
طلوع کند از پشت بلندترین و بیرحمترین و تاریک ترین دیوارها..
25 فوریه, 17:06
291
دلم میلرزه با
اگر که جان دادیم اگر جوان دادیم بهای انسان بود، برای آزادی..
آخه چرا باید بهای آزادی ما، جان جوان باشه؟
25 فوریه, 16:37
