🐟

احساس های جدید

🤭🤭🤭

اونو به اصرار یکی از دوست های سابق نوشتم، برید دعاش کنید اون یجورایی ایده فراتر از کات بهم داد و من استقبال کردم و خب دلم نمی‌خواست این غم موندگار باشه و روی دلتون بمونه

و اما «فراتر از کات»... تو دقیقاً همین‌جا کاری کردی که تمام غم قسمت‌های قبل یه‌دفعه معنای دیگه‌ای پیدا کنه. 😭 بعد از اون همه تاریکی، دیدن اینکه نانی و اسکای واقعاً کنار هم هستن و اون صحنه‌ی تلخ فقط بخشی از فیلمنامه بوده، یه نفس راحت واقعی بود. به‌خصوص پایانش خیلی دوست داشتم؛ خونه‌ای که توش خبری از اون همه سکوت و ترس نیست و به جاش صدای خنده‌هاشونه. انگار داشتی به خواننده می‌گفتی: «این‌بار، پایان رو خودتون انتخاب کنید.» و راستش من عاشق این تضاد شدم؛ اول داستان عشقشون یه راز خفه‌شده بود، آخرش همون عشق تبدیل شد به چیزی که آزادانه توی خونه‌شون زندگی می‌کنه. خلاصه ماهی... اول اشکم رو درآوردی، بعد خودت دستمال دادی دستم. 😂😭🤍

حالم خوب نبود، راستش نیاز داشتم سرم بیاد، نیومد و نوشتم

نانی از طبقه چندم افتاد؟

به قسمت اوج داستان که رسیدم دیگه رسماً قلب منو مچاله کردی. 😭 من فکر می‌کردم قراره یه دیدار تلخ بخونم، ولی شدت اتفاقی که بعدش افتاد واقعاً آمادگی‌ش رو نداشتم. چیزی که بیشتر از خود اتفاق دردناک بود، این حسِ «دیر رسیدن» بود؛ اینکه آدم بالاخره خودش رو به کسی که تمام این مدت دلتنگش بوده می‌رسونه، اما دیگه نمی‌تونه چیزی رو که می‌خواسته بهش بگه. اون حسرتِ حرف‌های نگفته و فاصله‌ای که یک‌دفعه تبدیل به چیزی غیرقابل جبران می‌شه، واقعاً نابودکننده بود. نمی‌دونم چرا این قسمت رو این‌قدر دردناک نوشتی حتی با اینکه واقعی نبود ولی...اشکمو درآوردی.😔😭💔

فکر کنم چون خودم اون حس غمو پوچیو بدبختیو با پوستو گوشتو استخون درک میکنم میتونم قشنگ بنویسم

بعد اون قسمت که اسکای درحال فروپاشی بود ماهی من این قسمت رو واقعاً با بغض خوندم. 😭 سه ماه رو گفتی، ولی جوری نوشته بودی که انگار برای اسکای چندین سال گذشته. چیزی که بیشتر از همه منو گرفت، این بود که سعی می‌کرد خودش رو قانع کنه نانی خوبه و باید قوی باشه، در حالی که از درون خودش اصلاً خوب نبود. و این تصویر که آدمی که همیشه قوی بوده، کم‌کم تبدیل به سایه‌ای از خودش شده... خیلی سنگین بود. این قسمت بیشتر از اینکه منو گریه بندازه، یه حس خالی و سنگین توی دلم گذاشت از اون قسمت‌هایی که بعد از خوندنش چند دقیقه به صفحه خیره می‌شی و نمی‌دونی چی باید بگی😭😭

کمر خودم شکسته

دور ترین نزدیک بودن

خیلی سنگین بود

من اینو گفتم؟ عجب چیزی گفتم

ستاره ها نباید سایه بندازن.. وای😭

بعد از اون وقتی که کمپانی احمق وارد ماجرا شد؛ اینجا واقعاً حرص خوردم 😭 چیزی که بیشتر از همه اذیتم کرد این بود که برای آدم‌هایی که خودشون احساس و زندگی دارن، بقیه تصمیم می‌گرفتن که چه کسی رو دوست داشته باشن و چه کسی رو نبینن. اون جمله‌ی «ستاره‌ها نباید سایه بندازن» خیلی قشنگ بود، ولی از اون قشنگ‌هایی که آدم دلش می‌خواد بابتش حرص بخوره :)) حس خفگی‌ای که بعد از این قسمت ایجاد کردی خیلی خوب منتقل شده بود؛ اینکه هنوز همدیگه رو دوست دارن ولی حتی اجازه ندارن به اون عشق نزدیک بشن... واقعاً دردناک بود.

گریه کنید برای نویسنده ها

در کل میشه توی این مورد گفت دو دسته نویسنده وجود داره یکی درک کرده و نوشته، یکی نیاز به درک کردن داشت اما هرگز بهش نرسیده

یا زندگیشون

بعضیا(نه همه) بعضی نویسنده ها( نه همشون) نوشته هاشون از حسرت هاشون میاد

اول بگم که، روز تولدم نوشتمش و خیلی برام عزیزه پس نظرت چشم بنده جا داره و ممنونم که نظر خوشگل دادی😭🤏🏻💘 وقتی اینو نوشتم، عمیقأ به تک تک خط هاش نیاز داشتم نیاز داشتم زندگی کنمش و خب چون نتونستم و نداشتم نوشتم