Hêvî

از سهراب سپهری پرسیدند: - ثروتمندترین آدم دنیا کیست؟ سهراب؛ کسی که هنوز میتواند از یک آسمان آبی، یک فنجان چای و یک دل آرام لذت ببرد

رقصیدن در این دنیا، گاهی چیزی جز یک دهن‌کجیِ باشکوه به جهانی پر از دروغ و نیرنگ نیست یعنی هنوز آن‌قدر زنده‌ای که تسلیمِ این همه تاریکی نشده‌ای

افسوس که آدم‌ها برای زیستن در میان آدم‌ها، ناچارند نقابی بر چهره بزنند؛ گویی صداقت، در این دنیا، خودش نوعی بی‌احتیاطی‌ست.

دختری پشتِ پنجره‌ی خانه‌های سنگی ایستاده بود؛ کتابی در دست داشت و نگاهی که انگار چیزی را آن‌سوی جهان جست‌وجو می‌کرد. نورِ کم‌جانِ پله‌ها، آرام از پنجره به خانه می‌ریخت و چهره‌اش را روشن می‌کرد؛ آن‌قدر زیبا که گویی تاریکی، از رسیدن به او شرم داشت. نمی‌دانستم از چه کسی گریخته است؛ از آدم‌ها، از خاطره‌ها، یا از جهانی که حقیقت را ارزان فروخته بود. فقط می‌دانستم کسی که به کتاب پناه می‌برد، معمولاً از تنهایی فرار نمی‌کند؛ از هیاهوی انسان‌هایی می‌گریزد که روح را زخمی می‌کنند. بعضی آدم‌ها پشتِ پنجره نمی‌ایستند تا دنیا را تماشا کنند؛ پشتِ پنجره می‌ایستند تا مطمئن شوند هنوز روزنه‌ای از نور باقی مانده است.

من خۆمم، تۆش خۆت بە! من خودم هستم، تو هم خودت باش!

نمی‌دانم چرا نمی‌توانم با این‌همه نادانی کنار بیایم؛ شاید چون خودفریبیِ مزمن، وقتی عادی می‌شود، از حقیقت هم ترسناک‌تر است

امیدوارم روزی در زندگی هر آدمی، یک «مولایی» باشد؛ کسی که تو را برای بی‌زخمی‌ات دوست نداشته باشد، بلکه با تمام زخم‌هایت بپذیرد. شاید کاری که مولایی با این بچه کرده، بزرگ‌تر از دوست‌داشتن باشد؛ به او یاد داده که در کنار یک انسان، همیشه لازم نیست آماده‌ی دفاع باشی. اعتماد از جایی آغاز می‌شود که آدم بفهمد قرار نیست هر دستی که به سویش دراز می‌شود، زخمش کند. شاید فلسفه‌ی امنیت همین باشد: نه اینکه دیگر از هیچ‌کس نترسی، بلکه بالاخره یک نفر را پیدا کنی که کنارش یادت برود باید بترسی

من شنا بلد نبودم؛ اما وقتی چشم باز کردم، دیدم در تو غرقم. من پیش از تو در تنهایی غرق بودم؛ تو چه کردی که حالا از غرق‌شدن در تو، نجات می‌خواهم؟ شاید تو مرا از تنهایی نجات ندادی؛ فقط به تنهایی‌ام معنا دادی #عشق #کورد #کوردستان

کافه‌ها، موسیقی‌ها و خنده‌ی بچه‌ها هنوز بوی زندگی می‌دهند؛ اما آدم‌بزرگ‌ها آن‌قدر نقاب به چهره زده‌اند که گاهی از خودِ انسان، بیشتر از تاریکی می‌ترسم. #رقص #موسیقی #هنر #کورد

آدمی که حقیقتاً معشوقش را دوست دارد، همیشه از عشقش نشانه‌ای به نمایش نمی‌گذارد؛ چون بعضی دوست‌داشتن‌ها آن‌قدر عمیق‌اند که از دیده‌شدن می‌ترسند، نه از پنهان‌ماندن. اما هر نشانه‌ای هم حقیقت نیست؛ گاهی آدم‌ها تصویرِ عشق را می‌سازند، بی‌آنکه خودِ عشق را زیسته باشند. پس به جهانِ خیالیِ مجازی حسرت نخور؛ آنچه می‌بینی، لزوماً آن چیزی نیست که وجود دارد. در این جهان، آدم‌ها می‌توانند زندگیِ نداشته‌شان را زیباتر از حقیقت به نمایش بگذارند؛ اما حقیقت، برخلاف تصویر، نیازی به تماشاچی ندارد.