Hêvî

مگر مجسمه چیزی جز سنگ است؟ پس چرا بعضی سنگ‌ها، از هزاران انسان زنده‌ترند؟ شاید راز در سنگ نیست؛ در روحِ زنی‌ست که تاریخ نتوانست خاموشش کند

امروز میان آدم‌ها قدم زدم؛ هوا سرد بود و جهان، عجیب زیبا. 🍂🖤 پشت عینک دودیِ سیاه، بی‌آنکه نگاهم دیده شود، غریبه‌ها را تماشا می‌کردم؛ لباس‌های پاییزی، خنده‌ها، بازی بچه‌ها و زندگی که بی‌اعتنا به اندوه‌های پنهان، جریان داشت. عجیب است؛ گاهی وقتی کسی چشم‌هایت را نمی‌بیند، تو جهان را عمیق‌تر می‌بینی.

زیبایی، رازِ خاموشِ جهان است؛ گاهی در چهره‌ای پنهان می‌شود، گاهی در روحی که هیچ چشمی توانِ دیدنش را ندارد

موهای تو شب است بخواب   من شب را      شانه می‌زنم. عشق را فقط در هنر، موسیقی و کتاب‌ها می‌توان یافت؛ جایی که انسان‌ها هنوز بلدند بی‌آنکه زخمی کنند، احساس کنند. بیرون از این جهانِ ساخته‌ی خیال، عشق بیشتر شبیه افسانه‌ای‌ست که آدم‌ها فقط در هنر باورش دارند

بعضی زیبایی‌ها اجازه نمی‌دهند وارد بازی‌شان شوی؛ پیش از آن‌که بازی آغاز شود، تو را از میدان بیرون می‌گذارند.

نمی‌دانم از عشق چه بگویم؛ فقط فهمیده‌ام عشق در کتاب‌ها زیباتر است، چون کاغذها بلد نیستند زخمت بزنند. آدم‌ها اما گاهی چنان در روحت نفوذ می‌کنند که سال‌ها طول می‌کشد تا از ویرانه‌شان بیرون بیایی. شاید عشق حقیقتی باشد که نویسندگان آفریده‌اند تا نبودنش در جهانِ آدم‌ها کمتر به چشم بیاید.

زندگی در گذشته؟

زندگی امروز؟

شاید صادق هدایت را دوست دارم، چون انگار از شکاف زمان عبور کرده و از آینده‌ای نوشته که امروز، زندگی‌اش می‌کنیم؛ از قدرت، جهل، تنهایی و جامعه‌ای که حقیقت را پشت نقاب‌ها دفن می‌کند. من به هر چیزی که جذبش می‌شوم، به چشم یک معما نگاه می‌کنم؛ انگار پشت هر پدیده، رازی پنهان است که باید کشفش کنم. من شیفته‌ی ظاهر جهان نیستم؛ می‌خواهم به ریشه‌ی حقیقت برسم، حتی اگر حقیقت، تمام باورهایم را ویران کند. گاهی از خودم می‌پرسم: من به چه منظوری به این جهان آمده‌ام؟ برای زندگی‌کردن، یا برای فهمیدنِ چیزهایی که دیگران ترجیح می‌دهند هرگز نبینند؟