Hêvî

آن‌قدر در تاریکی زیستم که دیگر از آن نترسیدم؛ کم‌کم مرز میان عادت و عشق محو شد و عاشق تاریکی شدم🪽🖤

قدرتِ تو در جسمِ محبوس نیست در اندیشه‌ای‌ست که هیچ مرزی نمی‌شناسد. من به آزادیِ انسان باور دارم حتی اگر جسم را به بند بکشند اندیشه راهِ آسمان را بلد است و روح، تا وقتی آزاد می‌اندیشد پرواز را از یاد نمی‌برد

دستت را به دستم بسپار؛ بگذار انگورها در گذر زمان به شراب بدل شوند و لحظه‌ها، طعم ابدیت بگیرند.

از انتخابِ خودم پشیمان نمی‌شوم؛ اگر محبت کردم، انتخاب من بود و اگر پاسخی نامطلوب گرفتم، مسئولیتِ انتخابم را می‌پذیرم. هیچ‌کس مرا مجبور نکرده بود؛ پس چرا باید تمام عمرم را صرف سرزنش دیگری کنم؟ اشتباه، شاید نه در دوست‌داشتن، بلکه در اصرار بر چیزی باشد که دیگر جای ماندن ندارد. من نه در گذشته زندگی می‌کنم و نه فردا را پیشاپیش قضاوت می‌کنم؛ من فقط متعلق به امروز، سوم آبانم. زندگی در همین لحظه جریان دارد؛ با تمام زخم‌ها، زیبایی‌ها و ناپایداری‌هایش. گذشته، تجربه است و آینده، هنوز نیامده؛ تنها امروز است که واقعاً در اختیار من قرار دارد. راه خودم را می‌روم؛ نه برای فرار از گذشته، بلکه برای خیانت نکردن به لحظه‌ای که نامش زندگی است. بهارِ زندگی شاید در راه باشد، اما من قرار نیست تا رسیدنش، پاییزِ امروز را از دست بدهم.

تولدت مبارک داداش 🤍 هرگاه زندگی زخمی‌ات کرد، یادت باشد درد هم بخشی از مسیرِ بودن است؛ نه همیشه می‌ماند و نه همیشه معنایی دارد که همان لحظه بفهمی. فقط خودت را در میان سختی‌های دنیا گم نکن؛ زندگی با تمام بی‌رحمی‌هایش، هنوز لحظه‌هایی دارد که ارزش زیستن دارند. آرزو می‌کنم در این جهانِ ناپایدار، خودت را از دست ندهی و هرگز فراموش نکنی که زندگی، با همه‌ی تلخی‌هایش، هنوز ادامه دارد.

بگذار زندگی مسیر خودش را برود به عقب برنگرد، هر خاطره‌ای را دوباره محاکمه نکن و روحت را به بهای گذشته فرسوده نساز. آرامش، گاهی چیزی جز پذیرفتنِ رفتن‌ها نیست به طبیعت نگاه کن؛ درخت بی‌آنکه برای برگ‌های افتاده‌اش عزاداری کند، رهایشان می‌کند تا بهار، برگ‌های تازه‌ای به شاخه‌هایش ببخشد. جهان راز عجیبی دارد هیچ چیز برای همیشه نمی‌ماند، اما پایان هر چیز پایان زندگی نیست. پدر، مادر دوست، خانواده یا عشق؛ هیچ‌کس را به زنجیرِ ماندن نبند، حتی در خاطراتت. بگذار آنچه رفت، برود و آنچه ماندنی است، بی‌اجبار بماند. وقتی در کنار طبیعت قدم می‌زنی خوب نگاه کن برگ‌ها با دل‌کندن نمی‌میرند بلکه راه را برای تولدی دیگر باز می‌کنند شاید بلوغ روح، همین باشد دوست داشتن، بی‌آنکه مالک شوی پذیرفتن، بی‌آنکه بجنگی و رها کردن، بی‌آنکه خودت را در رفتنِ دیگران گم کنی

زندگی مسیر خودش را برود به عقب برنگرد، هر خاطره‌ای را دوباره محاکمه نکن و روحت را به بهای گذشته فرسوده نساز. آرامش، گاهی چیزی جز پذیرفتنِ رفتن‌ها نیست. به طبیعت نگاه کن درخت، بی‌آنکه برای برگ‌های افتاده‌اش عزاداری کند، رهایشان می‌کند تا بهار، برگ‌های تازه‌ای به شاخه‌هایش ببخشد. جهان راز عجیبی دارد هیچ چیز برای همیشه نمی‌ماند، اما پایان هر چیز، پایان زندگی نیست. پدر، مادر، دوست، خانواده یا عشق؛ هیچ‌کس را به زنجیرِ ماندن نبند، حتی در خاطراتت بگذار آنچه رفت، برود و آنچه ماندنی است بی‌اجبار بماند وقتی در کنار طبیعت قدم می‌زنی، خوب نگاه کن؛ برگ‌ها با دل‌کندن نمی‌میرند، بلکه راه را برای تولدی دیگر باز می‌کنند. شاید بلوغ روح، همین باشد؛ دوست داشتن بی‌آنکه مالک شوی؛ پذیرفتن، بی‌آنکه بجنگی و رها کردن، بی‌آنکه خودت را در رفتنِ دیگران گم کنی

شاید من عشق را انکار نمی‌کنم؛ فقط هنوز نتوانسته‌ام آن حقیقتی را که در هنر می‌بینم، در آدم‌ها پیدا کنم.