𝛎𝖾𝗅𝛎𝖾𝝉 𝛔𝗂𝗇

لب‌هایش به گردن بکهیون رسید، جای نبض را پیدا کرد و دندان‌ها را فرو کرد. خون تازه فوران کرد. چانیول با صدای خیس و کثیف می‌مکید در حالی که باسنش را محکم‌تر فشار می‌داد. بکهیون ناله‌های بلندتری می‌کشید، ناخن‌های تیزش روی سنگ ستون خط می‌انداخت. چانیول دندان‌ها را کمی بیرون کشید، زبانش را روی دو سوراخ خونی کشید و بعد با یک فشار محکم، آلتش را تا ته داخل بکهیون فرو کرد. فریاد کوتاه و خفه‌ای از گلوی بکهیون بیرون زد. بدنش منقبض شد. چانیول لحظه‌ای مکث کرد، نفس سردش روی گردن خونی بکهیون می‌نشست، بعد شروع به حرکت کرد. عمیق، خشن، بی‌رحم. هر ضربه بدن بکهیون را به ستون می‌کوبید. خون از گردن و سینه‌اش پایین می‌ریخت، بین ران‌ها و روی سنگ‌فرش پخش می‌شد و همه‌چیز را قرمز و لغزنده می‌کرد. صدای برخورد پوست به پوست خیس و سنگین بود. چانیول یک دستش را دور گلوی بکهیون حلقه کرد و کمی فشار داد. دست دیگرش همچنان آلت خونی و خیس او را با سرعت دیوانه‌وار می‌مالید. بکهیون بین درد و لذت گم شده بود. هر بار که چانیول عمیق‌تر فرو می‌رفت، دیواره‌های گرم و تنگش دور آلت سرد چانیول سفت‌تر می‌شد. ناله‌هایش به هق‌هق شهوت تبدیل شده بود. چانیول دوباره به گردن حمله کرد، این‌بار عمیق‌تر. همزمان حرکات باسنش سریع‌تر و وحشی‌تر شد. صدای مکیدن خون، صدای برخورد بدن‌ها و ناله‌های بکهیون همه‌جا را پر کرده بود. بکهیون ناگهان بدنش را کشید و با یک ناله‌ی بلند و لرزان آمد. مایع داغ و سفید روی دست خونی چانیول و ستون سنگی پاشید. عضلاتش دور آلت چانیول منقبض شد و او را محکم‌تر فشرد. چانیول چند ضربه‌ی آخر عمیق و خشن زد. بدنش سفت شد و با غرشی کم‌صدا داخل بکهیون خالی شد. هنوز دندان‌هایش در گردن او بود و خون گرم را می‌مکید. چند لحظه فقط صدای نفس‌های سنگین و چکیده‌ی خون روی سنگ به گوش می‌رسید. چانیول آرام دندان‌ها را بیرون کشید، زبانش را روی زخم‌های تازه کشید و خون باقی‌مانده را پاک کرد. لب‌های خونی‌اش را نزدیک گوش بکهیون برد و با صدای خش‌دار و راضی زمزمه کرد: «شب هنوز طولانی‌ست.» دستش را پایین‌تر برد، انگشتان خونی‌اش را بین ران‌های لغزنده‌ی بکهیون کشید و دوباره شروع کرد. این‌بار آهسته‌تر، عمیق‌تر، انگار می‌خواست هر قطره را حس کند. خون تازه از زخم‌های گردن هنوز می‌چکید و روی سینه‌ی هر دو پخش می‌شد. بکهیون سرش را عقب انداخت و چشمانش را بست. بدن سرد و گرم در هم پیچیده بودند و سالن بزرگ فقط صدای نفس‌ها و چکیده‌ی خون را در خود نگه داشته بود.

محبوبِ من؛ پیش از تو، گمان می‌کردم آدمی تمام عمرش را در جست‌وجوی چیزی می‌گذراند که حتی نامش را نمی‌داند؛ گمشده‌ای دور، شبیه ستاره‌ای پشت ابرها که نورش به زمین نمی‌رسد، اما نبودنش را می‌توان در تاریک‌ترین گوشه‌های آسمان احساس کرد. نمی‌دانستم گاهی تمام آن‌چه در جست‌وجویش هستیم، در هیئت انسانی از راه می‌رسد و بی‌آن‌که بداند، درهای بسته‌ی وجودمان را یکی‌یکی می‌گشاید. تو که آمدی، فهمیدم بعضی رسیدن‌ها از جنس آمدن نیستند؛ از جنس به یاد آوردن‌اند، انگار روحم پیش از آن‌که تو را بشناسد، جایی دورتر از زمان با تو آشنا بوده است. دوستت دارم؛ به شیوه‌ی ریشه‌هایی که در دل خاک، دور از چشم جهان، به زندگی چنگ می‌زنند؛ آرام، عمیق و بی‌نیاز از تماشا. دوستت دارم، چون در میان تمام چهره‌هایی که از برابر چشم‌هایم گذشته‌اند، تو همان کسی هستی که نگاهش در من ماندگار شد؛ همان حضوری که حتی پس از رفتنش، چیزی از گرمایش در هوا باقی می‌ماند. ای آشناترین غریبه‌ی جهانم، گاهی از خودم می‌پرسم چگونه ممکن است انسانی تا این اندازه در دیگری جا بگیرد، بی‌آن‌که حتی قدمی از جای خود برداشته باشد. تو با من از معجزه سخن نگفتی، اما من در ساده‌ترین رفتارهایت چیزی یافتم که از تمام معجزه‌های روایت‌شده شگفت‌انگیزتر بود. در خنده‌هایت، در مکث‌های کوتاه میان حرف‌هایت و در لحظه‌هایی که بی‌خبر از نگاه من، سرگرم جهان کوچک خودت می‌شوی؛ همان‌جاهاست که دوست داشتنت از یک احساس فراتر می‌رود و به حقیقتی بدل می‌شود که دیگر نمی‌توانم انکارش کنم. من نمی‌خواهم از تو انسانی بی‌نقص بسازم و بعد عاشق تصویری شوم که هرگز وجود نداشته است. تو را با خطاهایت، با تردیدهایت و با روزهایی که از خودت دلگیر می‌شوی، دوست می‌دارم. نمی‌خواهم عشق، آینه‌ای باشد که تنها زیبایی‌هایت را بازتاب می‌دهد؛ می‌خواهم پناهی باشم که در آن، برای دوست‌داشتنی ماندن، مجبور به قوی بودن نباشی. گاهی دلم می‌خواهد زمان را در یکی از همین لحظه‌های ساده متوقف کنم؛ درست همان‌جا که جهان از هیاهو می‌افتد و من فرصت می‌کنم بودنِ تو را بی‌شتاب تماشا کنم. دلم می‌خواهد تمام آن ثانیه‌هایی را که بی‌خبر از ارزششان از کنارشان می‌گذریم، در صندوقچه‌ای از نور نگه دارم؛ خنده‌هایت را، نگاه‌های بی‌هوا را و سکوتی را که در حضورت دیگر بوی تنهایی نمی‌دهد. مگر خوشبختی چیزی جز همین لحظه‌های کوچکی‌ست که هنگام گذشتن، عادی به نظر می‌رسند و هنگام به یاد آوردن، تمام قلب آدمی را به درد می‌آورند؟ ای پناهِ خستگی‌هایم، اگر روزی میان ما سکوتی طولانی فاصله انداخت، اگر واژه‌ها از بیان آن‌چه در سینه داریم ناتوان ماندند، دلم می‌خواهد هنوز بتوانیم از چشم‌های یکدیگر راهی به خانه پیدا کنیم. من از تو فهمیده شدنِ بی‌نقص نمی‌خواهم؛ تنها می‌خواهم در میان تمام سوءتفاهم‌های این جهان، برای شنیدن صدای هم صبر داشته باشیم. چه بسیار دوست داشتن‌هایی که نه از نبودِ عشق، بلکه از ناتوانی در نگه داشتنش فرو می‌ریزند؛ و من دلم نمی‌خواهد روزی نام ما در میان حسرت‌هایی قرار بگیرد که می‌شد با اندکی ماندن، اندکی شنیدن و اندکی مهربانی، سرنوشت دیگری داشته باشند. شاید روزگار همیشه با ما مهربان نباشد؛ اما من از آینده جاده‌ای بی‌سنگلاخ نمی‌خواهم. تنها دلم می‌خواهد در روزهای دشوار، فراموش نکنیم چگونه باید دست یکدیگر را پیدا کنیم. عشق برای من وعده‌ی نرسیدن طوفان نیست؛ اطمینان به دستی‌ست که در میان باران، رهایم نمی‌کند. اگر زندگی فرصتی دوباره برای آغاز به من بدهد، باز هم دلم می‌خواهد راهی به تو ختم شود؛ حتی اگر ندانم در انتهایش چه چیزی انتظارم را می‌کشد. زیرا میان تمام احتمال‌هایی که سرنوشت می‌توانست پیش پایم بگذارد، تو همان اتفاقی هستی که معنای تمام روزهای پیش از خود را دگرگون کرده است. تو را دوست می‌دارم، جانِ من؛ با عشقی که نه در هیاهوی جهان گم می‌شود و نه برای اثبات خویش به صدایی بلند نیاز دارد. عشقی که در ژرفای وجودم ریشه دوانده و آرام، بی‌ادعا و پیوسته، نام تو را با تپش‌های قلبم پیوند زده است.