matcha coke espresso for two

کسکشا بیافتید دیگه مادرقحبه ها

حوصله خوندن تحلیل های عمه قزی شما رو هم نداریم. اینا رو برید در جمع خانوادگیتون بگید تا مامانتون بعدا بگه وای پسرم واقعا آگاهه. به هرحال سگ برینه روی اون اگاهی و تحلیلی که ما بخوایم از تو فرا بگیریم.

به هرحال مهم هم نیست دیگه. این رو منی میگم که روزهای اول تقریبا مطمئن بودم از صدا و ترس سکته میکنم. این هم زندگی نیست به هرحال. در سکوت خبری، بدون اینکه آماری در بیاد تلف میشیم و مهم هم نیست. برای من هم مهم نیست دیگه. زندگی میتونست یا این باشه یا چیزهای دیگه و برای ما این شد. خوشبختی یا نفرین، این قسمت ما شد و به هرحال کار زیادی از دست کسی هم بر نمیاد. اشکال هم نداره عزیزم، فدات بشم، ما میریم و تبدیل به گردِ ستاره میشیم. و با شبنمِ ساعت پنج صبح روی صورت کسایی که دوستشون داشتیم ولی باهاشون وقت کافی نداشتیم، رد جا میذاریم. درست میشه، نشد هم اشکال نداره. شل بگیر و باهاش کنار بیا و امیدوار باش زندگی‌های بعدی‌ای باشه که توش بتونیم زندگی کنیم. سگ برینه روی تمام صفحات تاریخ و تماما مخصوص روی این یکی.

زمان کرونا با این قابلیت آشنا نشده بودند وگرنه احتمالا اون دو سال رو هم اینترنت رو قطع میکردن.

Ya abla bu ne ya دوروم سیکیم زندگانیغه

دویست‌ویکمین جلسه‌ی پاتوق کتاب‌بازها؛ درباره‌ی‌تاب‌آوری و دوام آوردن و روایت این روزهایمان. با حضور حسام سلامت و میزبانی محمدرضا فرهادی. جمعه ۲۱ فروردین، ساعت ۱۶:۰۰ مکان: این رویداد در خانه تمرین شمس به نشانی چهارراه ولیعصر، خیابان رازی، کوچه گودرز، بن‌بست اختصاصی، پلاک ۴ برگزار می‌شود و حضور برای علاقه‌مندان آزاد و رایگان است. لطفاً ما را در اطلاع‌رسانی به دیگران کمک کنید، از طریق و تلفن و پیامک. ممنون از شما. این جلسه به یاد آیدا حیدری از اعضای پاتوق کتاب‌بازها برگزار خواهد شد.

بجز اتصالم خیلی چیزا به گوز بنده ، مثلا حتی اشکم

Hold me tight and kiss me to death, I have thought “this is my last breath” for so many days.

You constantly feel like you’re dead, but then you see spring flowers, mixed feelings

حالا که بین اینها آتش بس شد سعی کنید یک آتش بس هم بین من و ایرانی های خارج ‌نشین برقرار کنید. این یکی سخت‌تره فقط.

حضور در جمع بجای کم کردن استرسم بدتر استرس میده بهم.

اون شبی که ولدمورت و کل جادوگراش حمله کردن هاگوارتز هم قبلش همین شکلی بود.

خواستم بگم حتی اگر تمام اینها تموم بشن من تا اخر عمرم ناراحت میمونم. این از من.

روز ۳۳ سر شدم. نمی‌تونم فکر کنم. نمی‌تونم نقاشی کنم. اون روز به مامان گفتم یه زمانی نقاش بودم. زدم زیر گریه. چی بکشم؟ چرا بکشم؟ بهم حال نمی‌ده. چیزی رو توم روشن نمی‌کنه. این بین فکر کردم خب من آرتیست نیستم. آرتیست برای آرت می‌میره. آرت رو برای خودش، برای بقا، برای زنده موندن می‌خواد. بی‌انگیزه ام. توی مغزم سیاهه. مه و دوده. بی‌حرفم. بی‌نظر و بی‌فکر. بی‌همه‌چیز. بی‌خونه. بی‌مرز. بی‌بوم. همه مردیم. ما به زندگی نرسیدیم. توی مسیر از یک جایی متوقف شدیم. نسبت به خبرها بی‌حس شدم. از دست دادن‌ها کمتر عذابم می‌دن. پذیرفتم عددم. پذیرفتم عاملیتی ندارم. روز شب می‌شه و شب روز و می‌بینم کاری برای زندگی نکردم. از دستم در رفته. از دستم درش آوردن. عمر می‌گذره و معناهایی که بهشون کوتاه‌مدت دسترسی داشتی جلوی چشمات محو می‌شه و می‌بینی لبات باز هم نرسید به آب. تشنه‌ای و فقط سراب می‌بینی. شرح دادن و رجزخونی چیزهایی که ازمون گرفته شده هیچ وقت به این اندازه بیهوده‌ نبوده. این همه تقلا برای داشتن پیش‌پاافتاده‌ترین نسخه‌ی زندگی دیگه جونی برام نذاشته. ۱۴۰۵/۱/۱۴

پیام دریافتی از خانه هنر مولیان واقع در تهران: دوستان ما هر شب از ساعت ۶ عصر تا ۱۲ شب در مولیان کنار هم جمع می‌شویم، کتاب می‌خوانیم، فیلم می‌بینیم، بازی می‌کنیم، به گپ و گفت می‌نشینیم و بدین ترتیب، همراه هم، از پس این شب‌های دشوار و دیرگذر برمی‌آییم. اگر شما هم تهران هستید و خواستید که تنها نمانید، سری به ما بزنید تا با هم چای بنوشیم و دمی را  غنیمت شماریم. همراهی شما چنان همیشه تنها دارایی و دلگرمی ماست. فراموش نکنید آدرس ما تغییر کرده نشانی جدید ما: تهران. خ شیخ بهایی. میدان ده ونک. خ شرافتی. نبش کوچه پنجم. پ ۱ اگر لحظه‌ای نت یاری کرد و وصل شدید و این پیام ما رو دیدید، بسیار سپاسگزار می‌شویم که پیام ما رو به دوستان دیگر هم برسانید. به یاد داشته باشید که ما برای ادامه دادن تنها خودمان را داریم و این دارایی کمی نیست... به امید دیدار پیروز باشید و برقرار. 🍀

هیچی همین. چون توو بله خودمون نبودیم فقط واسه همین گفتم