3TCast

من کجا و غزل و قافیه و شعر کجا این تو بودی که شدی باعث شاعر شدنم.

-مصطفی محمدی.

لازم نمی‌‌دانم درباره‌ی مشکلاتم، با هیچ انسانی صحبت کنم، این تلخ‌ترین قسمت خو گرفتن با تنهایی برای من بود، هست و می‌ماند...

•غزل‌حمیدی•

صورتم را به شانه‌اش گذاشتم و گفتم: دوست دارم ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچ کس از عشق ما با خبر نشود. آدم ها حسودند، زمان بخیل است و دنیا عاشق کش...»

سال بلوا #عباس‌معروفی

ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺗﻔﻨﮓ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺷﮑﺎﺭﭼﯽ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻮﺟﻪﻫﺎﯾﺶ ﻏﺬﺍ ﻣﯿﺒﺮﺩ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ؟

حسین پناهی

می آمد و  خنجری به  قلبم  میزد  میرفت و دوباره من رفو میکردم #نیما_یوشیج

. عشق جای عقل شد فرمانروای کائنات بعد از این آسودگی را آسمان بیند به خواب #صائب_تبریزی

روزگارِ زندگانی را به غفلت مگذران در بهاران مست و در فصلِ خزان دیوانه شو #صائب_تبریزی

صبح اگر آن است، خورشید بیاید بدمد من به جز خورشید چشمانت نجویم آفتاب.

-فرزاد متین.

موجود عجیب و مضحکی شده‌ام، شعورم درست کار می‌کند ولی احساساتم، چطور بگویم؟ کند شده؛ نه آرزویی دارم و نه به چیزی دلبسته ام و نه به کسی علاقه‌مندم ...

•آنتوان چخوف•

نیمه‌جانم آتش است و نیمه‌ی دیگرغم است هردو میسوزاند، اما هجر چیز دیگر است.

-راحم تبریزی.

سخن‌ها از وفا می‌گفتی و جور و جفا کردی به ما دیدی چه‌ها می‌گفتی و آخر چه‌ها کردی؟

-حزین لاهیجی.

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم؟ حالِ همه خوب است؛ من اما نگرانم.

-فاضل نظری.

امیدوارم درکش نکنید ...

روز‌ها فکر کردن فایده نداره. صدا و نور و شلوغی، مزاحم خیال‌بافی آدمه. باید صبر کرد  تا شب بشه.

شب های روشن -#داستایفسکی-