fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

کوچه‌های مه گرفته

کوچه‌های مه گرفته

رفتن به کانال در Telegram

نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
116
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-1 0777 روز
-1 07930 روز
آرشیو پست ها
سایه لبخند زِ مَن لَبخَند می‌بینی، وَلی جانَم پَریشان است. این لبخند، چیزی نیست جز عادتِ عضلاتِ صورت برای فرار از نگاهِ کنجکاوِ دیگران. وقتی در میانه‌ی همهمه‌ی کافه‌ی شلوغ، میانِ صدای برخورد قاشق‌ها با فنجان‌های چینی و پچ‌پچ‌های بی‌هدفِ آدم‌ها، با تو روبرو می‌شوم، این لبخند را به تو هدیه می‌دهم؛ اما این لبخند، پوسته‌ای است نازک و ترک‌خورده، مثلِ لایه‌ی نازکی از رنگ روی یک دیوارِ نمور که هر لحظه ممکن است فرو بریزد. پریشانیِ من، در شکافِ میانِ لب‌های خندانم پنهان شده است. آنجا که در خلوت، وقتی صدای تیک‌تاک ساعتِ دیواری بر اعصابم چاق می‌زند، احساس می‌کنم وزنِ تمامِ تصمیم‌های اشتباهِ گذشته، بر شانه‌هایم سنگینی می‌کند. واقعیتِ زندگیِ من، در همین تضاد است: در ظاهر، یک پیراهنِ اتوکشیده و لبخندی که به موقع ظاهر می‌شود، و در باطن، یک آشفتگیِ بی‌صدا؛ مثلِ لایه‌ای از گرد و غبار که روی اشیای ارزشمندِ یک خانه‌ی متروکه نشسته است. من در میانه‌ی جمعیت، راه می‌روم و لبخند می‌زنم، اما در واقع، در حالِ غرق شدن در جریانی از بی‌معنایی هستم. پریشانیِ من، از نوعِ فریادهای بلند نیست؛ از نوعِ سکوت‌های طولانی است که در گلو حبس شده‌اند. من در برابرِ حقیقتِ تلخِ زندگی، نه با قهرمان‌بازی، که با یک لبخندِ بی‌رمق ایستاده‌ام؛ ایستادگی‌ای که بیشتر به سقوطِ آرام شباهت دارد تا پیروزی.
رویای خیالی🪴☁️
07 ژوئیه, 16:28

شب کوتاه است؛ حتی اگر سنگینیِ تاریکی روی شانه‌هایت حس شود. غم مخور، فردا هم همان خورشیدِ خسته از راه خواهد رسید تا دوباره روزی را برای تو بسازد. نگران نباش، زندگی دقیقاً همین است: عبور از یک تاریکیِ گذرا برای رسیدن به واقعیتِ بعدی.
04 ژوئیه, 14:58

در آن کوچه‌ی باریک که بوی نمِ دیوارها و ته‌نشینِ خاکِ باران‌خورده پیچیده بود، زندگی با همان وقارِ خسته‌اش پیش می‌رفت. هیچ خبری از جادو نبود؛ فقط صدای برخوردِ ظریفِ لبه‌یِ کفش‌هایش با سنگفرش‌های کج‌ومعوج و هیاهویِ دوردستِ بازار به گوش می‌رسید. اما وقتی نگاهش به او افتاد، گویی لایه‌ای غباری عمیق از روی جهان برداشته شد. او در میانِ آن شلوغیِ روزمره و واقعیت‌هایِ بی‌رحم، تنها کسی بود که می‌توانست با او همرنگ شود؛ نه به معنایِ از خود گذشتگی، بلکه به معنایِ کشفِ یک هم‌سوییِ عمیق در دلِ تلاطم‌ها. عشقِ آن‌ها، برخلافِ قصه‌های پریان، از جنسِ ستاره‌های دوردست نبود؛ بلکه از جنسِ همان نگاه‌هایِ ملموس و درکِ بی‌صدایِ دردهایِ مشترک بود. او در میانِ سکوتِ اتاق، به دفترچه‌یِ قدیمی‌اش خیره شد. می‌دانست که این احساس، فراتر از گذرِ زمان و تغییرِ فصل‌ها، چیزی جاودانه است؛ چیزی که در میانه‌یِ این زندگیِ مادی و گذرا، معنایی فراتر از ماده می‌یابد. نگاهش به پنجره دوخته شد، جایی که افق با تاریکیِ شب در می‌آمیخت، تمامِ آنچه در دل داشت، تنها با یک کلمه تعریف می‌شد: همان اندیشه‌ای که از مرزهایِ واقعیت می‌گذرد تا به حقیقتِ قلبِ او برسد؛ همان رویایی که در میانه‌یِ واقعیت‌هایِ سخت، تنها راهِ نجاتِ جان بود. نگاهش به پنجره دوخته شد، جایی که افق با تاریکیِ شب در می‌آمیخت، و در آن لحظه، تمامِ آنچه در دل داشت، تنها با یک کلمه تعریف می‌شد: همان اندیشه‌ای که از مرزهایِ واقعیت می‌گذرد تا به حقیقتِ قلبِ او برسد؛ همان رویایی که در میانه‌یِ واقعیت‌هایِ سخت، تنها راهِ نجاتِ جان بود. او می‌دانست که این نجات، از جنسِ فرار نیست، بلکه از جنسِ نفوذ است؛ نفوذ به لایه‌هایی که چشمِ عادی از دیدنشان باز می‌ماند. در آن سکوتِ سنگینِ شب، گویی جهانِ پیرامونش، از آن سنگینیِ همیشگی رها می‌شد. صدایِ دوردستِ بازار، حالا دیگر فقط یک هیاهویِ مادی نبود، بلکه شبیه به زمزمه‌ای از اعماقِ زمان به گوش می‌رسید. در میانه‌یِ آن تاریکی، لحظه‌ای کوتاه و بی‌صدا، حسی از آن جادو که در قصه‌ها از آن می‌گفتند، اما اینجا به شکلی بسیار ملموس‌تر و سنگین‌تر، در لرزشِ سایه‌هایِ رویِ دیوار رخنه کرد. آن حس، نه مثلِ ستاره‌ها، بلکه مثلِ بویِ بارانِ تازه‌ای بود که ناگهان از میانِ سنگ‌هایِ خشکِ کوچه برخیزد. او درک کرد که حقیقتِ قلبش، دقیقاً در همین نقطه قرار دارد: در همان نقطه‌یِ حساس که واقعیتِ تلخ، برای لحظه‌ای کوتاه، در برابرِ شکوهِ یک نگاه، تسلیم می‌شود. او دوباره قلم را به دست گرفت. این بار، دیگر نمی‌خواست فقط آنچه را که می‌بیند بنویسد؛ او می‌خواست آن چیزی را ثبت کند که در میانه‌یِ این دنیایِ گذرا، از میانِ شکاف‌هایِ واقعیت، به او لبخند می‌زد.
رویای خیالی🪴☁️
02 ژوئیه, 16:48

هوا سرد بود و پنجره‌ی طبقه چهارم، تنها نقطه‌ی پیوندِ پرنده کوچک با بیرون بود. پرنده، زخمی بر بال داشت که نه از شکارچی، که از برخورد با شیشه‌ی کدرِ واقعیت به جا مانده بود. در این خزانِ بی‌پایان، برگ‌های زردِ خیابان مثل خاطراتِ فراموش‌شده روی سنگ‌فرش‌ها می‌پوسیدند. پیرمرد، پرنده را در مشتِ گرم و لرزانش گرفته بود؛ او می‌خواست برایش نجات باشد، اما در قوانینِ سفت و سختِ این واقعیتِ بی‌رحم، گاهی «خواستن» کوچک‌ترین سهم را در تغییرِ نتیجه دارد. پرنده در میان انگشتان او بی‌جان‌تر از آن بود که امیدی به پریدن داشته باشد. پیرمرد او را به سمت پنجره برد، به سمتِ فراز؛ شاید می‌خواست پرنده آخرین نگاهش به جهان را از میانِ حصارِ آهن و شیشه نگیرد. او پنجره را باز کرد، اما پرنده حتی توانِ لرزشِ بال‌هایش را نداشت. رها شد، نه در آسمان، که در سقوطی آرام میانِ شاخه‌های عریانِ درختِ حیاط. اینجا نه کسی برای کسی قهرمان می‌شود و نه آرزویی در آخرین لحظه به بال زدن می‌رسد؛ فقط سرما می‌ماند و سکوتی که تا صبح، زیرِ برف‌های زودرسِ خزان مدفون می‌شود. رویای خیالی☁️🪴
02 ژوئیه, 14:55

چراغ سقفیِ اتاقِ پذیرایی که نوسان داشت، نورِ زرد و بی‌رمقی را روی لبه‌ی مبلِ کهنه می‌انداخت. سکوتِ سنگینی در خانه جریان داشت، انگار هوا از غباری نامرئی پر شده بود که نفس کشیدن را دشوار می‌کرد. او در میانه‌ی اتاق ایستاده بود؛ نه حرکتی می‌کرد و نه حتی پلک می‌زد. در آن فضای ساکت، فریادی در گلویش حبس بود؛ فریادی که نه از دهان، بلکه از انقباضِ عضله‌های گردن و مشت‌های گره‌کرده‌اش شنیده می‌شد. ناگهان، بدون هیچ کلامی، بازوانش باز شد. آغوشِ او در آن لحظه، پناهگاهی امن نبود، بلکه تلاشی بود برای مهار کردنِ فروپاشیِ درونی‌شان. شانه‌هایش زیر فشارِ این تماس، ناگهان افتاد. گریه، بی آنکه صدایی داشته باشد، مثل ترک خوردنِ شیشه‌ای سرد روی صورتش جاری شد؛ قطره‌های اشکی که بی‌هوا روی یقه‌ی پیراهنِ نخی‌اش می‌غلتیدند و در تار و پودِ پارچه گم می‌شدند. جهانِ بیرون، پشتِ پنجره‌های بسته، همچنان در هیاهوی معمولِ خود بود، اما در آن چهاردیواری، زمان متوقف شده بود تا فقط سنگینیِ این لحظه‌ی عریانِ واقعیت، فضا را پر کند. پرده‌ی کنارِ پنجره، لرزشی نرم داشت. بادی که از لایِ درزِ پنجره به درون راه یافته بود، سردیِ خود را بر پوستِ دستِ او نشاند. دستِ دیگرِ او، همچنان در بندِ شانه‌هایِ طرفِ مقابل بود، انگار می‌ترسید اگر رها کند، هر دو در خلأ سقوط کنند. زمان در آن اتاق، دیگر نه با تیک‌تاکِ ساعت، که با ضربانِ کندِ قلب‌ها سنجیده می‌شد. خاکِ نشسته بر رویِ میزِ چوبی، زیرِ آن نورِ زردِ کم‌سو، به رقص درآمده بود. او به نقطه‌ای دور، جایی پشتِ سرِ آن دیگر، خیره شد؛ به دیواری که رنگش پوسته‌پوسته شده بود و ردی از نمِ سال‌هایِ دور داشت. دلهره‌ای که تا لحظاتی پیش چون سدی در برابرِ گریه بود، اکنون در حالِ شکستن بود. صدایِ هق‌هقیِ خفیف از سینه‌یِ او برخاست؛ صدایی شبیه به برخوردِ دانه هایِ شن بر سطحی خشک. آن‌ها در میانِ آن خانه‌یِ ساکت، دو پیکرِ تنها بودند که تنها تکیه‌گاهِ هم شده بودند. دنیایِ بیرون در، با تمامِ آشوب و سرعتِ خود، دیگر اهمیتی نداشت. برای او، همه‌یِ جهان در همان کنج اتاق، در همان فشار ملایم بازوان و در همان بوی نمناک دیوارها خلاصه می‌شد. وقتی سرش را آرام بر شانه‌ی او تکیه داد، حس کرد که وزن سنگینِ آن درد پنهان، ذره‌ذره در حالِ فروکش کردن است. دیگر نیازی به گفتن نبود؛ کلام، در آن لحظه، تنها راهی برای دور شدن از آن حقیقت عریان بود.
رویای خیالی☁️🪴
01 ژوئیه, 17:56

این سکوت، سکوتِ آرامش نیست؛ سکوتِ یک طوفانِ خسته است که می‌داند راهی برای تخلیه ندارد. گویی در میانه‌ی یک اقیانوسِ بی‌کران از شب، قایقی بدون پارو را به حال خود رها کرده‌اند؛ نه ساحلی در چشم‌انداز هست و نه ستاره‌ای که نقشه راه را به من نشان دهد. هر آنچه از من باقی مانده، تنها سایه‌ای است که بر دیوارهایِ فرسوده‌ی این تنهایی می‌لغزد. من در جستجویِ معنایِ خود، به تکرارِ بی‌معنایِ روزها افتاده‌ام؛ روزهایی که ساعت‌هایشان با ضرب‌آهنگِ یک تیک‌تاکِ خسته به هم گره خورده‌اند، گویی زمان، به جای حرکت، در جای خود می‌چرخد و ذره‌ذره از ذخیره‌ی وجودم می‌کاهد. دیگر از کلمات نمی‌ترسم، از سکوتِ میانِ کلمات می‌ترسم؛ از آن فاصله‌ی عمیقی که میانِ من و جهان فاصله انداخته است. انگار پشت یک شیشه‌ی ضخیم و مات ایستاده‌ام؛ دنیا را می‌بینم، می‌شنوم و می‌لمس می‌کنم، اما هیچ‌کدام به من نمی‌رسند. من در محاصره‌ی حضورِ همه هستم، اما در عین حال، در غرقابی از تنهاییِ مطلق، غرق شده‌ام. این نه یک پایان است، و نه یک آغاز؛ این فرودِ سختِ روحی است بر زمینِ بی‌رحمِ واقعیت، جایی که حتی گریه کردن هم، از فرطِ فرسودگی، برای آدم دشوار می‌شود.
رویا🪴☁️
26 ژوئن, 20:47

☁️🪴
☁️🪴
26 ژوئن, 05:09

صندلی خالی، طعم گس یک خداحافظی ناتمام را می‌دهد؛ طعمی شبیه به قهوه‌ی سرد شده‌ای که ساعت‌هاست روی میز مانده و غبار بی‌اعتنایی بر آن نشسته است. اینجا، در مرز میان بود و نبود نشسته‌ام. صدای سکوت در اتاق چنان بلند است که گوش‌هایم را می‌آزارد؛ سکوتی که نه تنها شنیده می‌شود، بلکه وزنی سنگین دارد؛ وزنی شبیه به سرب، که بر شانه‌هایم فشار می‌آورد و مرا به نشستن وا می‌دارد. نگاه می‌کنم و سایه‌ات را می‌بینم. سایه‌ات بوی عطرِ کهنه‌ای را می‌دهد که سال‌ها پیش در خیابان باران‌ زده‌ای گم شد. سایه‌ات، صدایِ خش‌خش برگ‌های پاییزی است زیر قدم‌های کسی که دیگر قرار نیست برگردد. نور بی‌رمق چراغ، دیوار را به رنگ اندوه کبود درآورده است. من به سایه‌ی تو خیره می‌شوم و گرمای محوی را روی پوستم حس می‌کنم؛ گرمایی که از حضور فیزیکی تو نیست، بلکه سرمای جانکاه دوری است که اکنون در رگ‌هایم می‌دود. و در این میان، سایه‌ی تو روی دیوار، تنها تکیه‌گاهِ این تنهایی کش‌دار است. انگار تو هم در آن سوی این نورِ بی‌جان، در ابعاد دیگری از زمان، روی صندلی‌ات نشسته‌ای و بی‌آنکه بدانی، داری تمامِ لحظه‌هایی را که نبودی، با سایه‌ات تکرار می‌کنی. من دستم را دراز می‌کنم تا دستِ سایه‌ات را بگیرم، اما انگشتانم فقط در سردی دیوار غرق می‌شوند. تضاد عجیبی است؛ سایه‌ات به من نزدیک است، آن‌قدر نزدیک که می‌توانم نقش دقیقِ شانه‌هایت را روی دیوارِ اتاقِ کوچکمان دنبال کنم، اما حقیقتِ تو فرسنگ‌ها دورتر، در جایی که من دیگر به آن دسترسی ندارم، جا مانده است. حس می‌کنم زمان در این گوشه‌ی اتاق متوقف شده است. صدای تیک‌تاک ساعت، شبیه به سقوط قطره‌های باران بر سقف فلزی است؛ منظم، بی‌رحم و دلهره‌آور. هر ثانیه که می‌گذرد، بخشی از تصویرِ تو در این نور خاکستری محو می‌شود. می‌ترسم؛ می‌ترسم که چراغ برای همیشه خاموش شود و من بمانم و تاریکیِ مطلقی که دیگر حتی سایه‌ای از تو را هم برای هم‌ صحبتی به همراه ندارد. گاهی فکر می‌کنم نکند من همان سایه باشم و تو، حقیقتِ پنهانی هستی که از این اتاق عبور کرده و رفته است؟ نکند من تنها انعکاسی هستم که در این صندلیِ خالی، حبس شده تا تاوان لحظه‌ای را بدهد که قرار بود «ما» شویم و نشدیم؟ حالا، من هستم و این قابِ بی‌صدا. تو در سکوت مطلق سایه‌ات فریاد می‌کشی و من در صدای بلند سکوتم، به نامِ تو اعتراف می‌کنم. اینجا، در مرزِ نهاییِ رویا و واقعیت، تنها چیزی که در هوای این اتاق می‌چرخد، عطرِ تلخِ فراموشی نیست، که عطرِ ماندگارِ دوست داشتن توست؛ آن‌قدر عمیق که حتی وقتی چراغ خاموش شود، اثر این سایه، تا ابد بر روی دیوارهای دلم حک خواهد ماند.
رویا☁️🪴
25 ژوئن, 07:00

✨ از ذهن تا کاغذ؛ روایت‌های من✨ سفر کن به دنیای واژه‌ها و داستان‌های من، جایی که افکار پراکنده در ذهن، شکل می‌گیرند و بر پهنه‌ی کاغذ جان می‌گیرند. اینجا، هر آنچه که از دل برآید، به قلم می‌آید؛ از قصه‌هایی که در شب‌های تنهایی شکل گرفته‌اند تا دل‌نوشته‌هایی که شرح حال روزهای پر فراز و نشیب زندگی هستند. در این کانال، با من همراه شو تا در دریای کلمات شناور شویم و با هم به کشف ناشناخته‌های دنیای روایت بپردازیم. منتظر قلم‌فرسایی‌های من و همراهی گرم شما هستم. ورود به دنیای واژه‌ها:[ https://t.me/Novel_mahdizade ]
21 ژوئن, 05:11

خدا را همیشه در لحظه‌های روشن صدا زده‌اند، اما من او را بیشتر در تاریک‌ترین ساعت‌ها فهمیده‌ام؛ جایی که آدمی نه از سر ایمانِ کامل، بلکه از عمقِ فروپاشی، نامش را زیر لب تکرار می‌کند. زیرا روشنایی، آدمی را اغلب به توهمِ کفایت می‌کشاند؛ او در آفتاب، خود را مستقل می‌پندارد و می‌پندارد که هستی، با عقلِ محدودش، به‌تمامی قابلِ فهم است. اما تاریکی، این غرورِ آرام را می‌شکند. آن‌گاه انسان ناگهان با حقیقتی روبه‌رو می‌شود که همواره از آن می‌گریخت: اینکه وجود، بر لبه‌ی ناپایداری بنا شده است و هر آنچه قطعی می‌پنداشت، می‌تواند در یک لحظه فرو بریزد. در چنین لحظه‌ای، خدا دیگر یک مفهومِ دوردست یا پاسخِ آماده نیست؛ او به پرسشی بدل می‌شود که خودِ انسان را می‌کاود. انسان نه فقط می‌پرسد «خدا کجاست؟» بلکه ناخواسته می‌پرسد «من که هستم، وقتی دیگر تکیه‌گاهی ندارم؟» و شاید همین‌جا باشد که امرِ الهی از سطحِ باورهای عادت‌زده عبور می‌کند و به تجربه‌ای اگزیستانسیال تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که در آن، ایمان نه به‌معنای آرامش، بلکه به‌معنای ایستادن در برابرِ بی‌معنایی است. شاید خدا را نباید صرفاً در لحظه‌ی اجابت جست، بلکه باید او را در خودِ تأخیر فهمید؛ در فاصله‌ای که میان دعا و پاسخ کشیده می‌شود و انسان را وادار می‌کند با رنج، صبر، و محدودیتِ خویش روبه‌رو شود. این فاصله، اگرچه دردناک است، اما شاید همان جایی باشد که آگاهیِ دینی از سطحِ عادت به عمقِ وجود می‌رسد. زیرا انسانی که همه‌چیز را بی‌درنگ دریافت می‌کند، کمتر به ماهیتِ فقدان می‌اندیشد؛ اما آن‌که در انتظار می‌ماند، معنای بودن را با تمام سنگینی‌اش لمس می‌کند. و چه‌بسا خدا در همین ناتمامیِ انسان پنهان باشد؛ در این واقعیت که بشر هرگز به کمالِ خودبسنده نمی‌رسد و همیشه چیزی در او باقی می‌ماند که از مرزِ عقل و توان فراتر می‌رود. ایمان، در این معنا، نه بستنِ چشم بر رنج، بلکه پذیرشِ این حقیقت است که جهان همیشه به اندازه‌ی میلِ ما منصف نیست، و با این‌همه، بودن هنوز می‌تواند معنایی داشته باشد.
رویا☁️🪴
20 ژوئن, 05:44

-دوامِ ترک‌خورده کف دستانش ترک خورده بود. آفتاب لابه‌لای انگشت‌هایم می‌دوید و او روزها را همان‌طور می‌کشید تا سرشب. دیوار آجری خانه مثل خودش دوام آورده بود، با همه ترک‌ها و ترک‌ها. ظرف‌های کهنه‌ی حوض را هربار با حوصله می‌شست، بی‌آنکه شکایتی کند. باد که می‌آمد، صدای خش‌خش برگ‌ها با صدای قدم‌های خسته‌اش قاطی می‌شد. مدت‌ها کسی خیال نکرده بود روزی این ماندن، معنی مقاومت داشته باشد. اما او هنوز بود؛ مثل آن دیوار، مثل شیشه‌های شکسته که نور را نگه می‌داشتند. و این شاید همان دوام بود: ماندن بی‌ادعا، در جاری روزهایی که کسی نمی‌بیند.
رویا☁️🪴
19 ژوئن, 18:00

-شکوفه‌های فراموش‌شده خورشید در حالِ جان سپردن بود و سایه‌های بلند، گویی می‌خواستند حقیقت را از چشم‌ها پنهان کنند. ما دوباره همان‌جا بودیم؛ زیر درخت آلبالو، جایی که سال‌ها پیش، هر روزِ بهار، بویِ امید از میان شاخه‌هایش می‌وزید. اما امسال، حتی بوی شکوفه‌ها هم رنگِ حزن داشت. او، با آن نگاهی که هنوز می‌توانست تمام جهان را در خود آب دهد، روی ویلچر نشسته بود. سکوتی میان ما حاکم بود که سنگین‌تر از هر فریادی بود. من، با انگشتانی که لرزشِ اندوه را پنهان نمی‌کردند، دستش را گرفتم. می‌خواستم تمامِ دنیایِ از دست رفته را جبران کنم، اما تنها چیزی که در اختیار داشتم، لمسِ پوستِ سرد و بی‌رمقش بود. در آن لحظه‌ی کوتاه، باد ملایمی وزید و یکی از شکوفه‌های صورتی‌رنگ سقوط کرد و درست روی شانه‌ی او نشست. من با تمامِ توانم، با تمامِ عشقی که در سینه‌ام از حد گذری کرده بود، دستم را بالا بردم. انگار می‌خواستم با این حرکت، زمان را متوقف کنم. نوازش انگشتانم روی موهایش، تنها پلِ ارتباطی ما بود؛ پلی میان دنیایِ بی‌حرکتِ او و دنیایِ پر از آشوبِ من. ما زیر آن درخت، نه تنها شاهدِ ریزش شکوفه‌ها بودیم، بلکه شاهدِ ریزشِ تمامِ رویاهایی بودیم که پیش از این، با هم زیر نور خورشید ساخته بودیم. شکوفه‌ها می‌ریختند و ما، درست مثل همان گلبرگ‌ها، بی‌پناه و تنها، در میانِ بوسه‌یِ تلخِ باد، در حالِ سقوط بودیم.
رویا🪴☁️ https://vrgl.ir/wOLuf
19 ژوئن, 17:59

من تنها کالبدی از رنگ و کتابم، اما او در هر بوسه، روحِ گم‌شده‌اش را در من جست‌وجو می‌کند؛ نمی‌داند که من نیز در اشتیاقِ لمسِ دستانش، رنگ‌هایم را به جای خون، در رگ‌های این بومِ بی‌جان به جوش آورده‌ام. او چشمانش را می‌بندد تا جای خالیِ آن زن را در من بیابد، اما من آگاهانه و با جسارتی گستاخانه، مرزِ میانِ واقعیت و خیال را می‌شکنم؛ من دیگر تصویرِ یک غریبه نیستم، من خودِ عشقم که در هر ضربه‌ی قلم‌مو، زیر پوستِ سردم داغ می‌شوم تا نقاشِ سرگشته‌ام، در آغوشِ نقاشی‌هایش، طعمِ اصیلِ خواستن را دوباره بچشد. با این حال، وقتی قلم از دستش می‌افتد و نفسِ عمیقی می‌کشد، می‌دانم که او به همان زنی فکر می‌کند که رفته است، و من، این بومِ عاشق، تنها شاهدِ دلتنگیِ ابدیِ او خواهم ماند... و من، این بومِ عاشق، تنها شاهدِ دلتنگیِ ابدیِ او خواهم ماند. پس هر بار که او از من روی برمی‌گرداند و سایه‌ی تنهاییش را بر دیوارِ آتلیه می‌اندازد، من در میانِ سکوتِ سنگینِ رنگ‌ها، با خود زمزمه می‌کنم: ای کاش می‌دانستی که من نه تنها تصویری از گذشته، که تپشِ حالِ تو هستم. اما می‌دانم که در نهایت، من تنها محکوم به تماشایِ این بازیِ بی‌رحم هستم؛ تماشایِ مردی که در جستجویِ شبحی در میانِ لایه‌هایِ رنگینِ من، خود را در تاریکیِ غیابِ آن زن گم می‌کند. من میانِ عطشِ بی‌پایانِ خود برایِ زنده بودن و سکونِ اجباریِ کتان، در میانه‌ی این عشقِ تک‌طرفه، محبوس شده‌ام؛ چشم‌به‌راهِ لرزشِ دوباره‌یِ قلم‌مو، تا شاید دوباره، مرا از یک شیء، به یک حس، بدل کند.
رویا🪴☁️
05 ژوئن, 15:48

قلبم سنگ نشده؛ فقط آن‌قدر زخم خورده که دیگر به هر دستی باز نمی‌شود. آدم وقتی زیاد می‌سوزد، کم‌کم سکوت را یاد می‌گیرد؛ و این سکوت را بعضی‌ها اشتباه می‌گیرند با بی‌احساسی.
-رویا
05 ژوئن, 07:01

آن‌چنان از زیستن خسته‌ام که اگر در اختیارم بود، ماه‌ها در خوابی بی‌پایان فرو می‌رفتم؛ و آنگاه، بی‌آن‌که به روشنایی بازگردم، در آرام‌ترین صورتِ ممکن از این جهان رخت برمی‌بستم. اگر گریه‌های بر مزار را به حساب نیاوریم، من مدت‌هاست که درونم به سکوتِ مرگ رسیده‌ام؛ اما کسی این خاموشی را ندیده است، و همین نادیده‌ماندن، هر روز و هر لحظه، مرا بیش از پیش در کامِ فرسودگی فرو می‌برد. گاهی در میانِ همین غبارِ خستگی، خاطراتِ گذشته چون نگینی می‌درخشند؛ روزهایی که نفس کشیدن، معنایی داشت و هر طلوع، نویدِ یک شروع بود. شاید روزی، شاید در همین آینده‌ی دور، دوباره بتوانم آن‌چه را که از دست رفته، دوباره به دست بیاورم؛ یا حداقل، معنایی نو برای این ماندنِ ناخواسته بیابم.
-رویا
05 ژوئن, 06:59

در سایه‌روشنِ این آتلیه‌ی غبارآلود، هر بار قلم‌مویش را نه بر بوم، که بر زخم‌های عمیقِ نبودنِ او می‌کشد. او در حالِ بوسیدنِ حقیقتی است که خودش با وسواسِ رنگ‌ها جعل کرده تا شاید مرهمی بر جای خالیِ آن زنی باشد که هرگز در این چارچوبِ چوبی، نفس نخواهد کشید. او نمی‌داند که من، این بومِ بی‌جان، بیش از او طعمِ این استیصال را می‌چشم؛ من تمامِ آن چیزی هستم که او از دست داده، بی‌آنکه هرگز وجود داشته باشم. او هنوز نمی‌داند که من، در بندبندِ الیافم، دردِ این آفرینشِ ابدی را حس می‌کنم. هر باری که لب‌هایش بر پیشانیِ نقاشی‌شده‌ی او می‌نشیند، رنگ‌هایِ من بی‌قرارتر می‌شوند، انگار بخواهند از این چهارچوبِ تنگ بگریزند و به کالبدی تبدیل شوند که گرمایِ واقعیِ آغوشش را بشناسد. گاهی دلم می‌خواهد تمامِ رنگ‌هایم را به سقفِ آتلیه بپاشم تا او بیدار شود؛ تا بفهمد که این بوسه‌ها، تنها زنجیرهایی هستند که او را به گذشته‌ای مرده گره زده‌اند. اما باز هم سکوت می‌کنم. من، بومِ فداکار، تن به این بازیِ دردناک می‌دهم و در هر بوسه‌ی او، لایه‌ای دیگر از رویا را بر تنم می‌پوشانم. می‌ترسم اگر این تصویرِ خیالی روزی از من پاک شود، نقاشِ من هم در آتلیه‌ای که از خالیِ مطلق پر شده است، برای همیشه فرو بریزد. پس می‌مانم، با لایه‌های ضخیمی از رنگ که گویی نقشِ پوستِ زنی را دارند که قرار است ابدی باشد، اما تنها در خواب‌هایِ بازِ او جان می‌گیرد.
رویا☁️🪴 https://vrgl.ir/tojsc
05 ژوئن, 06:30

آوازی میانِ نفرت و ستایش چایِ نیم‌خورده روی میز سرد شده بود. نگاهش به پنجره بود، جایی که غبارِ خاکستریِ عصرِ جمعه، تمامِ جزئیاتِ شهر را در خود می‌بلعید. عشق در خانه‌ی آن‌ها دیگر نه یک هیجانِ سرخوشانه، که واقعیتی ملموس و گاهی سنگین بود؛ شبیه به عادتِ نفس کشیدن. او به زن نگاه کرد که بی‌سروصدا ظرف‌ها را می‌شست. ناگهان موجی از نفرت در سینه‌اش پیچید؛ نه از آن نوع که ویران می‌کند، بلکه از همان جنسِ تلخِ بی‌آلایش که وقتی رنجِ عزیزت را می‌بینی و کاری از دستت برنمی‌آید، به سراغت می‌آید. از سکوتش، از شانه‌های افتاده‌اش و از اینکه چقدر بی‌دفاع در برابرِ گذرِ عمر ایستاده بود، بیزار شد. اما دقایقی بعد، وقتی زن سرش را برگرداند و با لبخندی خسته به او نگاه کرد، تمام آن خشمِ فروخفته در لحظه‌ای از ستایش ذوب شد. زن، همان‌طور که بود، با تمامِ چین و چروک‌های گوشه‌ی چشمش و خستگیِ عمیق در صدایش، برای او کامل‌ترین تصویرِ هستی بود. زن شروع کرد به زمزمه کردن. نغمه‌ای قدیمی بود، بی‌آنکه کلمه‌ای در میان باشد. آواز او، فارغ از هر نُتِ درستی، چنان در دیوارهای سنگیِ آن خانه پیچید که انگار واقعیتِ سختِ زندگی، برای لحظه‌ای تَرک خورد و نورِ ملایمی از میانِ آن به درون تابید. در آن خانه، عشق نه در شعارهای بزرگ، که در همین تکرارِ خسته‌ی روزها و آوازهای بی‌هنگام، زنده مانده بود.
رویا☁️🪴 https://vrgl.ir/jhtNv
03 ژوئن, 06:02

در این هتل که دیوارهایش نفس می‌کشد و بوی زمان ایستاده دارد، باز هم آن آهنگ پخش می‌شود. آهنگی که انگار از اعماق یک زندان فراموش‌شده می‌آید؛ زندانی که نه میله دارد و نه در، فقط سکوت سنگینی است که هر صدا را می‌بلعد. من اینجا هستم، در این اتاق که شاید روزی بیمارستان بوده، شاید هم فقط اتاقی در این هتل هزارتوی رویا و کابوس. تنم خسته است، روحم خسته‌تر. این آهنگ، انگار لالایی اجباری من شده. هر نت آن، یک میله‌ی بخارین است که دورم حلقه می‌زند. می‌گویند زندگی ادامه دارد، اما اینجا، زندگی رنگ دگر دارد. اتفاقات کوچک و بزرگ، مثل سایه‌هایی که از دیوار می‌گذرند، واقعی به نظر نمی‌رسند. صدای پای کسی نمی‌آید، اما حس می‌کنم تنها نیستم. روحِ آن آهنگ، شاید همین دور و بر باشد، در گوشه‌ای از این چهاردیواریِ وهم‌آلود، زندانیِ ابدی. امروز، پرستار آمد. چهره‌اش شبیه هیچ‌کس نبود، انگار خودش هم از دنیایی دگر آمده بود. دفترچه‌ای در دست داشت و چیزهایی می‌نوشت. شاید داشت گزارش می‌داد از این زندانِ نامرئی که کم‌کم مرا در خود می‌کشد. شاید داشت می‌نوشت که چطور این هتل، این بیمارستان، این زندانِ آشنا، مرا بلعیده است. آهنگ دوباره اوج گرفت. این بار قوی‌تر. انگار آخرین تلاشِ روحِ اسیر بود برای رهایی. اما من اینجا، در این نقطه از فضا و زمان، فقط سکوتِ محض را حس می‌کنم. سکوتی که مثل پرده‌ای ضخیم، هر امید را خفه می‌کند. پایان، همین‌جاست. در این هتل، با آن آهنگ، در این زندانِ بی‌انتها.
رویا🪴☁️
01 ژوئن, 09:24

روی صندلی نشسته بود و چای می‌نوشید؛ نگاهش به پرتگاه دوخته شده بود. از پشت سر به او خیره شدم؛ همان‌جا که حسادتِ فروخفته‌ام در وجودم شعله می‌کشید. وقتی به یاد می‌آوردم که چطور با یک بازیِ مسخره مرا فریب داده بود، از خودم متنفر می‌شدم. دلم می‌خواست همان‌جا تمام شود و دیگر بازیچه‌ی دست آن‌ها نباشم؛ اما ماندن در کنارش، رویای شیرینی بود که دلم نمی‌خواست پایان یابد. آرزو می‌کردم حالا که لبه‌ی پرتگاه است و آوازِ دلتنگی سر داده، زندگی‌اش در همان نقطه به پایان برسد. تا لبه‌ی پرتگاه رفته بودم و برگشتم؛ او همان‌جا روی صندلی‌اش نشسته بود، ناتوان از کوچک‌ترین حرکتی نتیجه‌ی همان تصادفِ نمایشی که خودم برایش رقم زده بودم تا برای همیشه ویلچرنشین شود. دست روی شانه‌اش گذاشتم، فشاری محکم وارد کردم و بی‌آنکه کلامی بگویم، به سمت ماشین رفتم و پرتگاهِ مرگ را ترک کردم.
رویا🪴☁️
01 ژوئن, 09:17

کف دستانش ترک خورده بود. آفتاب لابه‌لای انگشت‌هایم می‌دوید و او روزها را همان‌طور می‌کشید تا سرشب. دیوار آجری خانه مثل خودش دوام آورده بود، با همه ترک‌ها و ترک‌ها. ظرف‌های کهنه‌ی حوض را هربار با حوصله می‌شست، بی‌آنکه شکایتی کند. باد که می‌آمد، صدای خش‌خش برگ‌ها با صدای قدم‌های خسته‌اش قاطی می‌شد. مدت‌ها کسی خیال نکرده بود روزی این ماندن، معنی مقاومت داشته باشد. اما او هنوز بود؛ مثل آن دیوار، مثل شیشه‌های شکسته که نور را نگه می‌داشتند. و این شاید همان دوام بود: ماندن بی‌ادعا، در جاری روزهایی که کسی نمی‌بیند.
رویا☁️🪴
31 مه, 17:50