پالِــت گُمشـدهـ ࢪُنِسـانسnew
رفتن به کانال در Telegram
✦ 𝚴o si𝘨n 𝛅hould b𝛜 rem𝛐𝛎ed from its 𝚶riginal fr𝛂me!! 2 talk me : t.me/HidenChat_Bot?start=7229125701 جواب چالش ها @challeng_check
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
486
مشترکین
-424 ساعت
-347 روز
+1730 روز
آرشیو پست ها
Repost from N/a
چقدر قشنگ و خوش وایبههههه🫠✨
24 اکتبر, 09:56
25 اکتبر, ~09:53
Repost from #𝖠𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌7💖
وایییییییییی چقدر خوشگل و اسلیهههه
خسته نباشی💋
24 اکتبر, 09:55
25 اکتبر, ~09:53
Repost from N/a
چطوری هربار اینقد رنگای خوشگل پیدا میکنییی😭💕
24 اکتبر, 09:55
25 اکتبر, ~09:53
Repost from ایستگاه آخر؛ لنـدن
ترکیب رنگ مودبردش رو دوست داشتم:( گرم ودارچینیه☕
24 اکتبر, 09:55
25 اکتبر, ~09:53
Repost from ایستگاه آخر؛ لنـدن
🤩 در امتـداد رود سِــن؛
جایی میان بــاران و بــویِ خداحافظی دوسـتت داشتم، شاید در پـایان این ســفر تــو نیز مـرا دوسـت بداری...
🌟 شروع ســفر؛
صدای درهم کوبیده شدن در، برای همیشه روی ذهنش خط انداخت؛ انگار دیوارهای خانه هم انتخابش را به سخره میگرفتند. شقیقههایش تیر میکشید و بوی تلخِ بازنده بودن، مشامش را پر کرده بود. یک سکوت، یک مُهر، یک قفل و در نهایت، آوار شدن تمام خاطراتشان روی سرش. باز هم یک انتخاب اشتباه و پشیمانی…؟ نه. شاید… چطور باید از سایههای وحشت برایش میگفت؟ از حس ناامیدی و ترسِ از دست دادن تمام چیزهایی که تا به امروز با هم ساخته بودند؟ میترسید؛ از تمام بادهایی که بعد از انتخاب آن مرد قرار بود لابهلای خاطرات باارزششان زوزه بکشند و ستونهای محکمی را که با دستهای خود ساخته بودند، با خاک یکسان کنند. لندنِ بارانی؛ شهری که انگار برای جداییهای عاشقانه ساخته شده بود. اما کدام عشق…؟ اسم احساسی که میانشان بود چه بود؟ نه… عشق برای این رابطه واژهای کمی حقیر به نظر میرسید. اما چرا آن مرد اصرار داشت اسمش را عشق بگذارد؟ به محض بلند شدن از روی کاناپه، تاریِ دید و سرگیجه به سراغش آمد و سقوط دراماتیکش روی سرامیکهای سرد خانه رقم خورد. هنوز هم تلاش میکرد به خودش ثابت کند رفتن… رفتنش… نبودنش، اتفاقی کاملاً عادی در یک عصر بارانی بوده است. چه جوک مزخرفی! مغزش میگفت: اتفاق عادی. نگاهش به یک جفت بلیت قدیمی افتاد؛ بلیتهایی که تاریخشان گذشته بود. یک سفر به فرانسه؛ شهر عشاق. آه… از این کلمه و تمام مشتقاتش متنفر بود. بازدمش را عمیق بیرون فرستاد و بار دیگر تمام توانش را برای ایستادن به کار گرفت، اما نه… بدنش انگار عمق فاجعه را بهتر از خودش درک کرده بود. صدای چرخش قفل و بلافاصله بعد از آن، صدای باز شدن طاقبهطاق در، سکوت خانه را شکست. — لعنت بهت، لی مینهو! نمیخوای بیشتر فکر کنی؟ — درباره چی، کریسشی؟ — چرا روی زمین نشستی؟ — افتادم… چون نمیتونم سرپا… مسیر ورودی تا وسط هال، با چند قدم بلندِ مرد طی شد. مقابل پسرک عزیزش زانو زد و با نگاهی مملو از تمنا به او خیره شد. — بریم پیش سِن؟ — بریم… همین؛ یک بلیط دیگر در امتداد رود سِن. شاید اینبار دیر نشده باشد. در تمام این سالهای متوالی، یک ریسهی نامرئیِ قرمز که منشأیی مقدس داشت، دورشان پیچیده شده بود؛ ریسمانی که با هیچچیز قابل بریدن نبود. اما مینهو تا کجا سکوت میکرد؟ تا کجا بنگ چان در حسرت شنیدن جملهی «دوستت دارم» میماند؟
24 اکتبر, 09:54
25 اکتبر, ~05:29
Repost from ایستگاه آخر؛ لنـدن
+4
🎐 𝐈𝐟 𝐲𝐨𝐮 𝐠𝐨 𝐝𝐨𝐰𝐧; 𝐓𝐡𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐠𝐨 𝐝𝐨𝐰𝐧 𝐭𝐨𝐠𝐞𝐭𝐡𝐞𝐫... 𝐈𝐟 𝐲𝐨𝐮 𝐡𝐨𝐥𝐝 𝐨𝐧 𝐈 𝐦𝐢𝐠𝐡𝐭 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐬𝐭𝐚𝐲 𝐟𝐨𝐫𝐞𝐯𝐞𝐫.
24 اکتبر, 09:54
25 اکتبر, ~05:29
Repost from N/a
من برایش از عشق گفتم تا شاید عاشقم بخواند، اما او در تمام واژههایم، تنها خورشیدش را میدید؛ و دریا چه ناآگاهانه، احساسی را زمزمه میکرد که هرگز سهمش نبود.
من برایش از عشق گفتم، به امید آنکه روزی، میان تمام واژههایم، نام مرا بهجای عشق صدا بزند؛ به امید آنکه شاید روزی بفهمد تمام آنچه از دوست داشتن میگویم، اعترافیست که جرئت گفتنش را ندارم. اما نمیدانستم من در تمام آن لحظهها، تنها آینهای بودم برای انعکاس احساسی که او به خورشید داشت. من از عشق میگفتم و او، بیآنکه بداند، از چیزی حرف میزد که هرگز نمیتوانست مرا در آن جای دهد. من در واژههایش دنبال نشانی از خودم میگشتم، در نگاهش به دنبال جرقهای که ثابت کند شاید من هم برایش کمی بیشتر از دیگرانم؛ غافل از آنکه تمام آن گرما، تمام آن شوق و تمام آن ستایش، از آن خورشیدی بود که در آسمان او میدرخشید، نه دریایی که در تاریکی دوست داشتنش میسوخت. چه تلخ است که آدمی تمام جانش را در وصف عشق کسی بریزد به امید آنکه روزی مخاطب آن عشق شود ؛ اما در پایان بفهمد تمام آنچه شنیده، تنها روایتی بوده از دوست داشتن دیگری.
24 اکتبر, 09:54
25 اکتبر, ~05:29
Repost from N/a
✯A night full of twinkling stars.✯
☆━━━━━━━━ ━━━━━━━☆
در شبی که آسمان گویی،آخرین ستارههایش را برای بدرقه عشق آنها کنار گذاشته بود. آنها در جستجوی معنای واقعیِ «ماندن» بودند؛ در حالی که دنیا با شتاب به سوی تاریکی میرفت. آنها تکتک ستارهها را میشمردند؛ همان ستارههایی که هیچکس تا به حال آخرینشان را ندیده بود.
نور چشمکزن ستارهها، قلبشان را روشن میکرد. در میان آن سکوت و فروپاشی، چیزی نادیدنی در ژرفای تاریکی نفس میکشید. نه وعدهای روشن بود و نه نوری آشکار؛ تنها رشتهای نازک از امید بود که از دل هر ستاره میگذشت. این امید به قلبشان میگفت: هنوز وقتی برای ماندن هست. گویی جهان، در پنهانترین لایههایش، دلیلی را حفظ کرده بود. دلیلی برای عبور از این شب، به سوی سپیدهای ناشناخته؛ سپیدهای که حضورش را با تمام وجود حس میکردند.»
✯VelvetStoriesss✯
☆━━━━━━━━ ━━━━━━━☆
24 اکتبر, 09:54
25 اکتبر, ~05:29
