💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ‌ گُم‌نَام💐

افرادی که در دایرهٔ نزدیکِ زندگیِ من هستند، این خصلت مرا خوب می‌شناسند؛ من آدم‌ها را با شعر تعریف می‌کنم... 🦋

دلی که برای هیچ کس نمی‌لرزید، را شکار کردی دیگر کاری مانده؟ 🫀

یکی از کمالات بنده می باشد...🌷

در میانِ صفحاتِ یک رمان، شخصیتِ گفتارِ خودم را پیدا کردم.. 🖤

هر بار که از یک دوره سخت عبور می کنم.. دوره ای سخت تر از آن راه می رسد.. 🖤

خدا نکند بانو جان..🍃

میگه: الهی من بمیرم، برای زندگی..... 🖤

از چی میکوشی‌ که مردم، را ز خود راضی کنی.. این جماعت از خدا هم اکثرن نا راضی اند... 🖤

من عاشق حضورت...🌷

کسی که دوستت داره، اسمت را صدا نمیکنه. برت یک اسم میسازه، نامی که قبل از او اوجود نداشته، و فقط خودش بتوانه صدایت کنه..

اعتراف می‌کنم... اگر امروز در واژه‌ها زندگی می‌کنم، ریشه‌اش بابه‌جان است. عشق به شعر را از او آموختم، دلبستگی به آهنگ‌های قدیمی را از او به ارث بردم، حتی تندیِ لحظه‌ایِ خُلقم، شباهتی از اوست. گاهی با خودم می‌گویم، من بیش از آن‌که شبیهِ خودم باشم، ادامه‌ای از بابه‌جانم هستم تنها در یک چیز هنوز به گردِ پایش هم نرسیده‌ام؛ حافظه‌اش. آن‌قدر شعر در سینه دارد که گویی سال‌ها با واژه‌ها هم‌نشین بوده است. من هنوز شاگردِ همان مردی هستم که شعر را زندگی می‌کند... 🫂🌷

«ای کاش خداوند تو را در تقدیر من بنویسد. خسته‌ام از اینکه هر شب تو را در رویاهایم جستجو کنم. من در نمازهای شب و تهجد، تو را از خدا می‌خواهم؛ مگر نه اینکه خداوند قادر مطلق است و هیچ‌چیز برای او ناممکن نیست؟ پس چرا تو را برای من ممکن نمی‌کند؟ آرزو دارم روزی برسد که در بیداری، دست در دست تو قدم بزنم و رویاهایم به حقیقت بپیوندد.» مهناز صباح ✍🏻 #شما_فرستادید..