💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ گُم‌نَام💐
رفتن به کانال در Telegram
جَهِشِ دِل / آوَاِیِ گُم‌نَام اینجا دل می‌جهد تا خاموش نماند؛ آوا اگرچه گمنام است، اما حقیقتِ جان را نجوا می‌کند. مالک _ کانال.. آوَاِیِ گُم‌نَام.. آغاز فعالیت.. 1404 / 8 / 19..
نمایش بیشترإيران140 529دسته بندی مشخص نشده است
280
مشترکین
-424 ساعت
-87 روز
+1030 روز
آرشیو پست ها
Repost from چـکـامـهـ زار 🌘📜
آوای عزیزم؛
السلام عليكم ورحمة الله وبركاته
ان‌شاءالله حالت خوب باشد؛ دلت آرام، روزگارت روشن و قدم‌هایت همیشه در مسیری باشد که عطر الله متعال در آن جاری‌ست.
شاید هنوز آن‌قدر که باید تو را نمی‌شناسم؛ شاید میان ما صمیمیت چندانی شکل نگرفته باشد، اما گاهی بعضی آدم‌ها را لازم نیست سال‌ها شناخت تا چیزی از زیبایی روحشان فهمید. بعضی‌ها از همان دور، از میان چند کلمه و چند رفتار، خودشان را آرام و بی‌صدا معرفی می‌کنند.
تو برای من شبیه همان آدم‌هایی هستی که دلشان هنوز با الله مأنوس است؛ کسانی که در میان هیاهوی این دنیا، پناهی از جنس قرآن دارند و در کلام الله، آرامشی را می‌یابند که هیچ جای دیگری نمی‌توان یافت.
مهربانی‌ات نیز شبیه نوری‌ست که بی‌هیاهو می‌تابد؛ نه چشم را می‌آزارد و نه خود را به رخ می‌کشد، فقط هست و جهان اطرافش را کمی روشن‌تر می‌کند.
تعریف چشمانت را زیادی خوانده‌ام
و شاید چشمانت نیز از همان رازهایی باشند که آدم را به مکث وامی‌دارند؛ چشمانی که شاید پیش از زبان، حرف می‌زنند و پیش از آن‌که کسی تو را بشناسد، چیزی از دنیای درونت را آشکار می‌کنند.
راستی لاله دوست داری نه؟
من هر بار اسم لاله را جایی می‌بینم یا حتی گل لاله می‌بینم به یادت می‌افتم حالا نمی‌دانم آیا چیزی هم است که تو آن‌را دیده و به یاد من بیفتی...!
بگذریم از این همه پرحرفی...
حرف زیاد است و اما ناگزیرم نامه را همین‌جا به اتمام برسانم...!
ان‌شاءالله همیشه دلت به یاد الله آرام باشد، لبت با آیات قرآن مأنوس، و روحت آن‌قدر روشن بماند که حتی در تاریک‌ترین روزها نیز، نوری برای خودت و دیگران داشته باشی.
آوای عزیز شاید هنوز تو را به‌خوبی نمی‌شناسم، اما بعضی آدم‌ها را می‌توان از همان فاصله‌ی دور نیز، با احترام و نگاهی نیکو به خاطر سپرد و تو برایم از همان آدم ها هستی.
و ها مشتاقانه منتظر اثر جدید قشنگ ات استم و مشتاق اینکه اسم واقعی این گمنام چی است...(:
با مهر فراوان...
#دوشیزه_سادات
https://t.me/AwayGomNam
من در حافظه‌ام، هزاران بیت از مولانا، حافظ، سعدی، بیدل دهلوی، فردوسی، نظامی، عطار، سنایی، خیام و سهراب را به امانت دارم.
اگر روزی بخواهم آمدنت را روایت کنم، هرگز به واژه‌های سرگردانِ این روزگار پناه نمی‌برم؛من از نسلِ جمله‌های ارزان نیستم.
من با غزل نفس کشیده‌ام، با بیدل اندیشیده‌ام، با مولانا سوخته‌ام، با حافظ عاشق شده‌ام، با سعدی وقار آموخته‌ام و با فردوسی، استواری را.
آمدنِ تو، حادثه‌ای نیست که با چند جمله به پایان برسد؛باید دیوان‌ها ورق بخورند، قلم‌ها فرسوده شوند و شب‌ها از سنگینیِ شعر به سحر برسند، تا شاید بتوان تنها سایه‌ای از حضورت را نوشت.
بعضی آدم‌ها را نمی‌توان توصیف کرد؛باید برایشان شعر زیست.
و اگر روزی تمامِ شاعرانِ جهان، از مولانا تا بیدل، از حافظ تا سعدی، در یک محفل گرد آیند، باز هم گمان نمی‌کنم واژه‌ای بیابند که تمامِ حقیقتِ حضورت را روایت کند...
بعضی آمدن‌ها را نمی‌توان نوشت؛ باید عمری زندگی‌شان کرد...
#آوای_گمنام..🍃
#انتظار..🍂
خندید و گفت: پس بی‌حوصلگی‌هایت را هم دوست داشته باشم؟
گفتم: اگر بی‌حوصلگی‌هایم را دوست داشتی، آن‌وقت باور می‌کنم که خودِ مرا دوست داری، نه حالِ خوبم را...
#خاطرات_واژه‌ها..🌷
•
نه تحسینشان، نه قضاوتشان..
هیچ‌کدام نباید جهان درونت را بلرزاند.
تو خودِ واقعی‌ات باش؛
نه بازتاب نگاه دیگران.
🌼🌿
زیرا شکستِ برخاسته از انتخابِ خویش، شریف‌تر از موفقیتی‌ست که از تقلیدِ دیگران به دست آمده باشد...🖤
اجازه ندهید هیاهویِ عقایدِ دیگران، صدایِ وجدان و ندایِ درونتان را خاموش کند.
بزرگ‌ترین تراژدیِ انسان، اشتباه کردن نیست؛ زندگی کردن با اندیشه‌هایی‌ست که هرگز از آنِ خودش نبوده‌اند.
اگر قرار است راهی را انتخاب کنید، بگذارید انتخابِ خودتان باشد؛ حتی اگر به لغزش بینجامد. زیرا شکستِ برخاسته از انتخابِ خویش، شریف‌تر از موفقیتی‌ست که از تقلیدِ دیگران به دست آمده باشد.
انسان، زمانی هویتِ حقیقیِ خود را می‌یابد که جرئتِ اندیشیدنِ مستقل را پیدا کند. جهان، همیشه برای اندیشه‌های تازه سنگ پرتاب کرده است؛ اما هیچ تمدنی با تکرارِ صدایِ دیگران ساخته نشده است.
بگذارید گاهی اشتباه کنید، زمین بخورید و دوباره برخیزید؛ زیرا حقیقت، فرزندِ تجربه است، نه میراثِ تقلید.
آنان که تمامِ عمر با ذهنِ دیگران زیستند، شاید کمتر خطا کردند، اما هرگز خودشان زندگی نکردند...
#حقیقت_تلخ..🥀
اجازه ندهید هیاهویِ عقایدِ دیگران، صدایِ وجدان و ندایِ درونتان را خاموش کند.
بزرگ‌ترین تراژدیِ انسان، اشتباه کردن نیست؛ زندگی کردن با اندیشه‌هایی‌ست که هرگز از آنِ خودش نبوده‌اند.
اگر قرار است راهی را انتخاب کنید، بگذارید انتخابِ خودتان باشد؛ حتی اگر به لغزش بینجامد. زیرا شکستِ برخاسته از انتخابِ خویش، شریف‌تر از موفقیتی‌ست که از تقلیدِ دیگران به دست آمده باشد.
انسان، زمانی هویتِ حقیقیِ خود را می‌یابد که جرئتِ اندیشیدنِ مستقل را پیدا کند. جهان، همیشه برای اندیشه‌های تازه سنگ پرتاب کرده است؛ اما هیچ تمدنی با تکرارِ صدایِ دیگران ساخته نشده است.
بگذارید گاهی اشتباه کنید، زمین بخورید و دوباره برخیزید؛ زیرا حقیقت، فرزندِ تجربه است، نه میراثِ تقلید.
آنان که تمامِ عمر با ذهنِ دیگران زیستند، شاید کمتر خطا کردند، اما هرگز خودشان زندگی نکردند...
#آوای_گمنام..🍃
#حقیقت_تلخ..🥀
همه مردم شهر، عالم و شیخ شدند..
اما هنوز کسی..
انسان بودن، را نفهمیده است...
🖤
Repost from آوید کاشانه .🕊️🫠.
برای قضاوت کردن من
باید در همان آبی شنا کنی که من را غرق کرده
وگرنه قدم زدن کنار رودخانه کار لذت بخشی است
انی؟
توکل به خدا…
آنچه در دل دارم با نیتِ خیر نشر می‌کنم، باقی را به تقدیرِ او می‌سپارم...
ببینیم خداوند برای این راه چه مقدر کرده است…
🖤
