ژوزفین

صبرِ پیدا و دردِ پنهانی

خوش به حال هرکی می‌دونه می‌خواد چه گلی به سرش بگیره. خوش به سعادتش.

ناآمدگان اگر بدانند که ما از دهر چه می‌کشیم، نایَند دگر   .:خیّام:.

«خوب نیستم. با تلاشی که الآن برای ادامه زندگی می‌کنم می‌توانستم اهرام مصر را بسازم.» - از میان نامه‌ی فرانتس کافکا‌ به فلیسه. #ازبه @monadchannel

از بلاتکلیفی به ستوه آمده و سر به کوه و بیابان می‌گذارد.

به اندازه‌ی کافی روزهای سختی هست. بعد میزان آی‌کیوی بعضی‌ها سخت‌ترش هم کرده.

هیچ قشری به اندازه‌ی «متظاهرها» من رو عصبانی نمی‌کنند.

"هرچه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر؟ ای وطن، خون تو از اروند می‌آید مگر؟"

تو نشسته‌ای کجای ماجرا؟

چهل روز به حرف کمه‌ها. ولی خودمون می‌دونیم این چهل روز اندازه چند سال گذشت بهمون.

-فاتحه‌ای بخوان. آری، بخوان — بر این تنِ به ظاهر گرم. فاتحه‌ای بخوان؛ نه بر مُرده‌ای در خاک، بر منی که ایستاده اما فرو ریخته است. من زنده‌ام؟ مگوی چنین… زنده آن است که آفتاب را به یاد آورد. و من سال‌هاست در زمستان خویش بی‌بهار مانده‌ام. فاتحه‌ای بخوان. آری، تو ـ که هنوز گمان می‌بری گرمایی هست. که گفته‌اند فاتحه رحمتی‌ست بر مرده و زنده. و این‌جا کدام‌مان زنده‌ایم؟ -حسنا زرین

[از هرچه خورند کم شود جز غم تو]

الله اکبر از این کله‌ی خرابی که مداوم دارمش.

این عوعو سگان نیز بگذرد.

نمی‌دونم چی می‌شه و راستش رو بخوای من برای تمام احتمالات زندگی خسته‌ام.