پارآگرافِ نآتَمام؛

حالا ما فقط سعی کردیم زنده بمونیم

همشون تو این چندماه یا شش کیلو کم کردن، صدتا کتاب خوندن، مهارت جدید یاد گرفتن یا ورزش میکنن و علاقشونو پیدا کردنن

++++++

گاهی دلم می‌خواهد رها از هر وسواس مرتب بودن، زندگی‌ام را پیش ببرم.

⌁جزئیات⌁

انگار در دلم رخت می‌شویند.

دیگر نمی‌دانم باید از چه بنویسم؛ از قطعیِ برق و آب، از گرانیِ یک لقمه نان، از کشتارهای دسته‌جمعی، یا از اعدام‌هایی که در ملأعام رخ می‌دهند؟ از منی که هنوز زنده‌ام و از آن‌هایی که دیگر نیستند؟ انگار حالا دیگر همهٔ ما تنها تلاش می‌کنیم زنده بمانیم، نه زندگی کنیم. زندگی کردن، برایم دیگر آن معنای گذشته را ندارد. هر بار که از منجلاب بیرون می‌آییم و می‌خواهیم به زندگی‌مان سر و سامان بدهیم، حادثه‌ای تلخ و دل‌خراش از راه می‌رسد؛ و صبح، چشممان را با خبرهایی باز می‌کنیم که مو بر تنمان سیخ می‌شود. با همهٔ این‌ها، هنوز به یک چیز باور دارم؛ خورشید هیچ‌گاه برای همیشه پشت ابر نمی‌ماند.

زبان عشق من: نوتیف‌هات هیچ‌وقت میوت نیستن.

زندگی کوتاه‌تر از آن است که از علایق و آدم‌هایی که دوستشان داری دست بکشی. برایشان تا آخرین توانت تلاش کن؛ و اگر روزی تقدیر میان شما فاصله انداخت، خودت را سرزنش نکن. همهٔ ما برای نخستین بار زندگی می‌کنیم.

^لحظه‌های زندگی^

وقت گذراندن با مامان و بابا، حالی در دل آدم می‌نشاند که گمان نمی‌کنم هیچ‌گاه، در کنار هیچ‌کس دیگری، دوباره آن را تجربه کنم.

و سرانجام، نام و نشانِ ما در غبار فراموشی محو می‌شود؛ چنان‌که گویی هرگز نبوده‌ایم.

+++

امیدوارم دوسشون داشته باشید.💓