گـیجـگاه

روزتون مبارک🤍

تا ریشه به درد آمده است.

به خانه‌‌ای رها و بدون سر نشین می‌مانستم که پنجره‌ها و درهایش با طوفان غم بهم هم کوبیده می‌شدند.

بالاخره،روزی در پس همه‌ی این دوام آوردن‌ها، آغوشی خواهم یافت و تمام خستگی‌هایم را خواهم گریست.

معذرت خواهی برای اونیه که کفششو لگد کردی یا توی خیابون بهش تنه زدی! نه اونی که با حرفات و کارات ریشه‌ی قلب و غرورشو زدی... لیوانی که هزار تیکه میشه رو حتی اگه به هم دیگه بچسبونی‌ام ترکاش از بین نمیره! می‌گیری چی میگم؟

گرمام ک تموم شد حالا اخلاق گوهمو گردن چی بندازم

این روزا به شدت آدمِ رفتار بینی شدم؛ میدونی دیگه گوشم از حرف پره! من حرفای تو خالیِ زیادی شنیدم.. ادعاهای زیادی دیدم؛ ادعای دوست داشتن، ادعای بودن.. الان دیگه مهم نیست کی چی میگه! مهم اینه چیکار میکنه.

از یسری آدما رفتارایی میبینی ک نه ناراحت میشی نه متنفر فقط ساعت ها میشینی با خودت میگی چرا فک میکردم این فرق داره..

و یکبار دیگر در تاریخ لیلی بی مجنون شد شیرین بی فرهاد و مهشاد بی علیرضا..

و شب، تو با او مهربان باش؛ با او که اندوه سینه‌اش را احاطه کرده و گلویش از فشار بغض درحال انفجار است.

آدم‌ها تا حدِ مردن، از خود خسته‌ات می‌کنند، ترکت نمی‌کنند؛ اما مجبورت می‌کنند ترکشان کنی. آنگاه می‌شوی بنده‌ی سر تا پا خطاکار! ث

بدنش حرف می زد، اما کسی گوش نمی‌داد. دردش در پوست نبود، در خاطراتی بود که هیچ وقت گفته نشده بودند و حالا، هر زخم تازه، فقط تکرار همان گذشته و همان خاطرات بود.

یه روز برای اخرین بار نگاه میکنی و برای اولین بار میفهمی چقدر نمی‌ارزید..

هنوز که هنوزِ نفهمیدم تو از کدوم دوست داشتن حرف میزدی که اونجوری منو ناراحت کردی.

خدا وفاداری رو به سگ داد که بعضیا بفهمن از چی کمترن.

یه خستگی‌هایی با خوابیدن درست نمیشن؛ چون خستگی جسم نیستن، خستگی ذهنن. از اینکه مدام باید خودت رو توضیح بدی، از اینکه هر سکوتت رو اشتباه برداشت میکنن، از اینکه برای ثابت کردن نیت خوبت، بیشتر از حد توانت تلاش میکنی. گاهی فقط دلت میخواد یکی بدون پرسیدن هزار سوال، بفهمه حالت خوب نیست. نه نصیحتت کنه، نه مقایسه‌ات کنه، نه ازت بخواد قوی‌تر باشی فقط یه جایی باشه که لازم نباشه برای آرامش گرفتن، خودت رو همون‌جا ثابت کنی. آدم از جایی خسته میشه که حتی برای ناراحت بودنش هم باید دلیل قابل قبولی داشته باشه.

همه چیز بهم ریخته است، اتاقم، اعصابم، زندگیم، ذهنم، ذهنم، ذهنم.

‏احمقانه‌ترین اشتباهی که امکان داره هر آدمی در زندگیش بکنه اینه که پیش خودش فکر کنه، کسی که یه بار بهش صدمه زده، دوباره این کارو نمیکنه.

گرمام ک داره تموم میشه حالا اخلاق گوهمو‌گردن چی بندازم!