. شعر .

خم به ابرو می‌بری جانم به قربانت رَود ناز مکن جانِ دلم دل را به یغما می‌بری!

بوی عطرت عالمی را مست و حیران میکند دیدن تو صد هزاران درد را درمان میکند!

از تو بعید نیست جهان عاشقت شود از من بعید بود ، ولی عاشقت شدم .

کسی چون من اگر دیدی برای ماندنت جان داد از او بستان تو جانش را ولی با او بمان لطفا!

حلالم کن اگر روزی گرفتار دلت بودم نفهمیدم که خوش بودی و تنها مشکلت بودم

نردبان میخواست یا اندیشه دینار داشت نفع خود میدید تنها هرکه با ما کار داشت گر لباس پاره میبینی تنم از فقر نیست آستینم را بریدم بس که در خود مار داشت

بِه کُدام کیش و آیین؛ بِه کُدام مَذهَب و دین؛ بِبَري قَرارِ دِل را؛ بِه سُراغِ دِل نَیایي؟

گفتی دوستت دارم و من به خیابان رفتم! فضای اتاق برای پرواز کافی نبود...

🫀

هیچ فردی در پی اصلاحِ خوی خویش نیست هر که را دیدیم در آرایشِ روی خود است.. 

خودمانیم رفیقان، به کسی بر نخورَد . . هر هوس را به غلط عشق حسابش کردیم!

عاشق تو نیستم فقط برای امروز.. عاشق توام برای تمام سالهایی که هنوز نیامده‌اند🫠

همه ارام گرفتند و شب از نیمه گذشت؛ انچه در خواب نرفت چشم منو یاد تو بود

حفره‌ای بود پر از خون وسط سینه‌ی من مهرت افتاد به قلبم ضربان شکل گرفت

دلبرم باشی جهانم را فدایت می‌کنم با نگاهی از تو جانم را فدایت می‌کنم بیخیال زهره و کیوان و کل کهکشان ماه من شو آسمانم را فدایت می‌کنم🫠

 هیچ آزاری ندیدم هرگز از بیگانه‌ای هر غمی کآمد به دل ، از خویش بود و آشنا -کاشانی

سوزد و گریَد و افروزد و خاموش شود هرکه چون شمع بخندد به شبِ تارِ کسی

لیلا که شدی حال مرا میفهمی مجنون تمام قصه ها نامردند...

من همانم که تویی از همه عالم جانش. - مولانا