هِیوا💒

حرف بزنید😂🤌غیبتتتتت

https://t.me/BiChatBot?start=sc-5657f42089 ....

کُلِ شهر برایِ شُما ما او یِ دانَه بَسُمَه😂♥️

منم عاشقتم 🤣🫶🏻

تایپم تو‌چنلتون اونیه که این متنای بلند بلارو‌مینویسه🤌

یار خوب رو نمی‌دونم، اما خواب خوب تمام ماجراست...

موهای سفیدم، بی‌آنکه چیزی بگویند، تمام رنجی را که از سر گذرانده بودم فریاد می‌زدند. اما قلبم... قلبم چه؟ آیا کسی می‌توانست ترک‌های عمیقش را ببیند؟ همان ترک‌هایی که پشتِ لبخندها پنهانشان کرده بودم، همان‌هایی که هر بار می‌تپیدند، دردشان را آرام به سینه‌ام می‌کوبیدند. موهایم، شاهدِ سال‌های سخت بودند؛ اما قلبم، قبرستانِ تمام دردهایی بود که هیچ‌کس ندید... G.N🍁

هر بار چیزی می‌دیدم یا می‌شنیدم که منو یاد روزای سخت می‌انداخت، قلبم تکه‌تکه می‌شد؛ گاهی بغض گلومو می‌گرفت، اما دیگه اون آدمی نبودم که حرص بخوره یا اشک بریزه. فقط پلک می‌زدم و سنگینیِ روحم رو حس می‌کردم؛ انگار دردها دیگه توانِ گریه کردن هم ازم گرفته بودن... پلک می‌زدم، آهنگ گوش می‌دادم و سرعتم رو بیشتر می‌کردم؛ اما دیگه خبری از اشک و آه نبود. انگار غمم، منو از درون به سنگ تبدیل کرده بود؛ سنگی که نه دیگه بلد بود دوست داشته باشه، نه حتی می‌تونست برای خودش کاری کنه که دوباره سرپا بمونه. فقط ادامه می‌دادم... بی وقفه فکر میکردم... شاید بدترین قسمتِ ماجرا همین بود؛ اینکه یه روز به خودت میای و می‌بینی دیگه حتی برای چیزایی که یه زمانی برات مهم بودن، چیزی توی دلت تکون نمی‌خوره. نه از رفتن کسی دلت می‌گیره، نه از موندنش خوشحال می‌شی. فقط یه جایی بینِ بی‌حسی و خستگی گیر کردی؛ جایی که حتی خودت هم نمی‌دونی چطور باید دوباره خودت رو پیدا کنی. من هنوز راه می‌رفتم، می‌خندیدم، آهنگ گوش می‌دادم و به زندگی ادامه می‌دادم؛ اما یه تکه از من، همون‌جا توی روزای سخت جا مونده بود... من فقط بی‌تفاوت شده بودم؛ دلم دیگه حتی نمی‌خواست همون آدمِ قبلی باشم. انگار از خودِ قبلیم هم خسته شده بودم؛ از اون آدمی که زیادی احساس می‌کرد، زیادی دوست می‌داشت، زیادی می‌بخشید و آخرش خودش می‌موند و یه عالمه دردِ نگفته. دیگه نمی‌خواستم برگردم به اون آدم. نه اینکه قوی‌تر شده باشم؛ فقط دیگه چیزی برام اون‌قدر مهم نبود که بخوام برای به دست آوردنش بجنگم. یه جایی از مسیر، یاد گرفته بودم فقط ادامه بدم؛ آروم، بی‌حرف، بی‌اشک... با دلی که هنوز می‌تپید، اما دیگه برای هیچ‌کس خودش رو به آب و آتیش نمی‌زد....

من نمیدونم چِقَد بد بودم که سَهمَم اینه نمیفهمم چی کم داشتم اَصَن از بقیه من چیکار کردم که اِنقدر لَجن و ممنوع شدم من چرا اِنقده از کینه پُرَم و دلخورَم....🍁🖤

من که فقط گُل میدادم مِثه یه قاصِدک مُردَم...🖤

در آن شبِ سیاه، تیرِ تلخی بر قلبم نشست، و از چشمان خسته‌ام تنها یک قطره اشک چکید... سکوت کردم و به آسمان خیره شدم، با دلی شکسته و صدایی خاموش گفتم: «آیا حقم این بود؟ این همه درد، این همه تنهایی، برای قلبی که جز مهربانی چیزی نمی‌خواست؟»

هیچی رو‌ نمیتونی از من پنهون کنی، یا حسش میکنم، یا خوابشو میبینم، یا میبینمش، یا بلاخره پیداش میکنم باور کن من همیشه میفهمم🤷‍♀️

عزيزانى كه رفتيد دهه ٨٠ برگشتنی با خودتون طلا و دلار بياريد برا من✨

Tnx Guys 🧜🏻‍♀️🌝

قد بارونای انزلی باریدم من ... 🖤

اما جواب آن سؤال، شاید از همیشه برایم واضح‌تر بود... گاهی آدم‌ها وارد زندگی‌مان می‌شوند فقط برای اینکه چند صباحی سرگرم باشند؛ هیجانِ یک آشنایی را تجربه کنند، احساس دوست داشته شدن را بچشند و اسم تمام این‌ها را عشق بگذارند. اما کسی که با نیتِ ماندن وارد می‌شود، کسی که احساسش را بازی نمی‌بیند و با تمام وجودش قدم برمی‌دارد، دیگر به این سادگی از عشق بیرون نمی‌آید؛ حتی اگر روزی مجبور شود از آدمِ مقابلش دور شود، بخشی از وجودش تا همیشه عاشق می‌ماند. مثل کسی که برای دیگری خانه می‌سازد؛ یکی فقط برای چند شب مهمانش می‌شود و می‌رود، اما آن‌که آجر به آجرِ خانه را با دست‌های خودش ساخته، نمی‌تواند به همین سادگی خاطره‌ی آن خانه را فراموش کند. و شاید عشق یک‌طرفه همین باشد؛ یکی می‌رود چون برایش یک فصل بوده‌ای، و دیگری می‌ماند چون تمام کتابش را با نام او نوشته است. تو رفتی و گفتی «تمام»؛ من اما ماندم، چرا که عشق برای من، بازیِ یک شب نبود. تو خاطره‌ای شدی میانِ هزار خاطره، و من... هنوز همان آدمم؛ که با رفتنت، بخشی از خودش را جای گذاشت... او بدون من می‌خندید، زندگی‌اش را ادامه می‌داد و با آدم‌های جدید وارد رابطه می‌شد؛ انگار نه انگار که روزی من هم بخشی از زندگی‌اش بوده‌ام. قلبش حتی ترک کوچکی هم نداشت، اما من... از غمِ دوری‌اش ذره‌ذره سوختم. تلخ‌تر از همه این بود که او مرا با کسی که دشمنش بود اشتباه گرفت؛ انگار تمام آنچه میان ما گذشته بود، برایش آن‌قدر بی‌اهمیت شده بود که حتی نتوانست مرا همان‌طور که بودم ببیند. و در نهایت فهمیدم عشق، وقتی معنا پیدا می‌کند که از هر دو سو، به اندازه‌ی کافی وجود داشته باشد. عشقی که فقط یک نفر برایش بجنگد، دیر یا زود به زخمی تبدیل می‌شود که تنها صاحبش را فرسوده می‌کند. شاید عشق یک‌طرفه هیچ‌کس را به وصال نمی‌رساند؛ اما به آدمی که آن را تجربه کرده، درسی می‌دهد که تا عمق جانش می‌ماند: اینکه بعضی آدم‌ها را می‌توان تا آخرین نفس دوست داشت، اما نمی‌توان به تنهایی، برای دو نفر عاشق بود...🧜🏻‍♀️🖤