📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر

🛑✳️🎵درود همراهان محترم شبکه مجازی رادیو راهیان شعر،علاقمندان بخش موسیقی عصرتون بخیر و نیکی 🛑✳️در برنامه امروز، ترانه هایی از 🛑✳️🎤🎵 از پویا بیاتی را برایتان به اشتراک می گذاریم 🛑✳️«مسعود بیاتی فر» ملقب به «پویا بیاتی»، سال 1365 در کنگاور از توابع استان کرمانشاه متولد گردید. از سال 1384 فعالیت هنری خود را با انتشار تک آهنگ هایی در فضای مجازی آغاز کرد. با آلبوم اینترنتی «شناسنامه جعلی» حضور خود را به طور رسمی در موسیقی پاپ اعلام کرد... ✳️👈درباره خودش می گوید : ” هیچوقت و در هیچ زمانی ، نه در شعر و نه در آواز استاد و الگویی نداشته ام هر چه بوده اول لطف خدا و بعد تلاش ، پیگیری و اراده خودم بوده ، در ابتدا حتی هیچ حامی و مشوقی برای شروع فعالیت حرفه ای نداشتم و خیلی اوقات خیلی ها در برابر تلاشهای بی پشتوانه ی من نقش سد را بازی کردند اما من از هدف بزرگی که داشتم دست نکشیدم. 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 📻 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی 📡  🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑🌈🪕🎤با بخش موسیقی 👇 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 📻 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی 📡  🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

☑️رویا دیگر چیزی نمانده است که به خورشید برسیم به آسمان و به آن چیزهایی که آهسته می گفتیم زیر گوش هم خواب ها رویاها و ستاره هایی که همیشه احساسشان می کردیم کافی ست که ابرها به اندازه دو انگشت نگاه کنند به ما و یک قدم جلوتر بیایند منوچهر آتشک-رشت 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

☑️ساقه های عشق تنور روشن از زندگی لبریز مال تو هوای لحظه های ناب شور انگیز مال تو تمام خاطرات خوب آبایی گیلانم که پنهانست در هر بوته جالیز مال تو نمی دانم چه در پایت بریزم در خورت باشد غروب شالی و باغات حاصلخیز مال تو به پیش چشم تو گم می کند دل دست و پایش را دهات سربزیریهای حجب آمیز مال تو خروس روستای ما برایت صبح می خواند: که روز دیگری از زندگی لبریز مال تو برایت کلبه ای از ساقه های عشق می سازم ودر آن هر چه دارم، تحفه ای ناچیز مال تو اگر چه رشته عمرم به آن بسته ست ،پیوسته ترنم های بارانم، همه یکریز مال تو نگاه آبی دریا، صفای سبز جنگلها شکوه رنگهای پهنه پاییز مال تو کنار دشتهای لاله کوهی میشناسم سبز نسیم آوای آن کوه خیال انگیز مال تو برایم از همه هستی همین یک پاره دل مانده اگر قابل بدانی نازنین این نیز مال تو اردشیر نصیری کما-صومعه سرا 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

☑️یادآوری بیا دانه‌ای زیر زبان بگذاریم و نامش را نگوییم باران اگر آمد لب‌هامان خاک را به یاد می‌آورند نه گل را نه وعده‌ی باغ را بیا پیش از آن‌که راه، کفش‌هامان را جدا کند یک بوسه در دهان هم بکاریم خاموش که بمانی پوست نازکی زیر زبانت بالا می‌آید داوود خانی-لنگرود 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

☑️چونان انارم بی ابر چشمم آسمان اشکی ندارد من پاره پاره می‌شوم تا او ببارد صحرای مِه‌آلود مهتابم که مجنون بر شانه‌‌های بیدِ من سر می‌گذارد چونان انارم! میوهٔ پاییزی غم دستانِ دلتنگی دلم را می‌فشارد آیینه و من هر دو مأنوسیم، لیکن چشمت مرا حیران‌تر از او می‌شمارد نقشی نمی‌بندد خیالم جز تو ای عشق! دنیای من رویای شیرینی ندارد وقتی نگاهم می‌کنی انگار موجی این تشنه‌ماهی را به دریا می‌سپارد ای کاش می‌شد دستِ خونگرم نوازش در خاک بغضم بذرِ اندوهی نکارد «شیون» چنان رنگ فراموشی گرفتم غم هم اگر بیند مرا خاطر نیارد        زنده یاد شیون فومنی                        🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

گفتم که هزار بار پرپر شده‌ام با بغض تمام ابرها تر شده‌ام پرسید چگونه‌ای پس از این اندوه؟ با خنده گریستم... _قوی‌تر شده‌ام! #نفیسه_نعمتی 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑بخش شعر و شاعری تقدیم میکند 🛑سردبیر فرهنگی و ادبی 🛑دکتر مریم وثوقی هزاران درود و سلام خدمت شما همراهان عزیزرادیو راهیان شعر . دوستان گرامی مردادماه تان همراه با شعر و شور و ارامش .🌺 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

. 🛑✳️آدمی ، درختی است که کلاغ بر دوش است کلاغ در سنت خاورمیانه ای ، جایگاهی دون دارد. خواستنی نیست . دائم خبر های ناخوش می آورد. کلاغ ، استعاره از بخت آدمی است ، هم سیه پوش است هم خبر هایی ناخوش جار می زند. کلاغ ، باغ ِ بی برگی را فراخوان می کند هرجا کلاغ باشد ، بی برگی است. ملال ِ خاطرند راویان ِ مرگ اند ، از حُسن بی بهره اند. نه خوب صورتند نه نیک سیرت در صدا، به نهیق می مانند ، خوف می زایند آیین کلاغ ،در تضاد با مکتب فاختگی است وقتی آدمی کلاغ بردوش باشد یعنی زمان ِ بی سروسامانی است. زمانه ی حرمان است وحسرت. رویاهای آدمی بی برگ اند آرزوهایش به هجوم ِ زمستان پیش رو می اندیشند. نشانه های کلاغ یعنی سیه پوشی ، پایکوبی در باغ ِ پاییز زده ، خبر های ناگوار و..... دلالت گر دلشورگی است. تاسیان است. امروز ِ دلواپسی و فردای ِ ناخوش با حضور شان امروز عقیم است ، فردا سترون ✳️✍️#باقرپسند_محمود( ۲۲ خرداد ۱۴۰۵) همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 📻 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی 📡  🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑درنگ بر یک مصرع از غزل نغز مرتضی خدایگان 🛑✳️✍️#دکتر_محمود_باقر_پسند من درختی کلاغ بر دوشم خبرم درد می کند بدجور این مصرع ،بیان راستین زیسته ی آدمی در این روز گار است... در ادامه می خوانید👇👇👇

🛑این دگرگونی صرفاً تکنولوژیک نیست؛ بلکه زیبایی‌شناسی شعر را نیز تغییر داده است. در گذشته، تکرار شرط بقا بود. شعر باید آن‌قدر آهنگین، خوش‌ساخت و شعاری می‌بود که بتوان آن را بارها بازخوانی کرد. اما در عصر دیجیتال، دسترسی جایگزین حفظ کردن شده است. شعر بیش از آنکه در حافظه زندگی کند، در آرشیو زندگی می‌کند. مارشال مک‌لوهان سال‌ها پیش گفته بود که رسانه‌ها امتداد حافظه‌ی انسان‌اند. اما در عصر دیجیتال، رسانه تنها حافظه را امتداد نمی‌دهد؛ بلکه جایگزین آن می‌شود. هرچه ظرفیت حافظه‌ی فنی افزایش یافته، نیاز به حافظه‌ی زیسته کاهش یافته است. شاید به همین دلیل است که امروز کمتر کسی شعری را از حفظ می‌خواند، حتی اگر همان شعر را بارها در تلفن همراه خود دیده باشد. از این منظر، فراموش شدن نسبی شعرهای پس از دهه‌ی هفتاد الزاماً نشانه‌ی ضعف آن‌ها نیست. این شعرها درون رژیم دیگری از حافظه تولید شده‌اند؛ رژیمی که در آن، ایدئولوژی جای خود را به تجربه، پیام جای خود را به زبان، حافظه‌ی جمعی جای خود را به حافظه‌های فردی و حافظه‌ی انسانی جای خود را به حافظه‌ی دیجیتال داده است. بنابراین، پرسش اصلی دیگر این نیست که «چرا شعرهای امروز در حافظه نمی‌مانند؟» بلکه باید پرسید: آیا در عصر حافظه‌های مصنوعی، اساساً هنوز چیزی به نام شعرِ حافظه‌ساز امکان‌پذیر است؟ شاید مسئله نه بحران شعر، بلکه دگرگونی خودِ حافظه باشد؛ تحولی که نسبت ما را با ادبیات، با زبان و حتی با خویشتن تغییر داده است. 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 📻 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی 📡  🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️پاسخ را باید نه در کیفیت ذاتی شعر، بلکه در نسبت میان شعر، ایدئولوژی، حافظه و رسانه جست‌وجو کرد. نخست باید توجه داشت که شعر متعهد و شعر فرم‌گرا صرفاً دو سبک ادبی نبودند، بلکه دو شیوه‌ی متفاوت برای ساختن مخاطب بودند. شعر متعهد می‌کوشید خواننده را به یک سوژه‌ی اجتماعی تبدیل کند. شعر، تنها برای لذت زیبایی‌شناختی نوشته نمی‌شد؛ بلکه می‌خواست مخاطب را به کنش وادارد، او را به عضوی از یک «ما»ی جمعی بدل کند. از این منظر، می‌توان از مفهوم «استنطاق» در اندیشه‌ی لویی آلتوسر بهره گرفت. آلتوسر نشان می‌دهد که ایدئولوژی افراد را «خطاب» قرار می‌دهد و آنان را به سوژه تبدیل می‌کند. هنگامی که شاملو می‌نویسد: «من درد مشترکم، مرا فریاد کن»، شعر تنها جمله‌ای شاعرانه تولید نمی‌کند؛ بلکه خواننده را فرا می‌خواند تا جایگاه معینی را اشغال کند. خواننده باید پاسخ دهد، همذات‌پنداری کند و خود را در این «درد مشترک» بازشناسد. در چنین وضعیتی، حفظ کردن شعر یک فعالیت ادبی صرف نیست؛ بلکه نوعی مشارکت ایدئولوژیک است. کسی که شعر را از بر می‌کند، در حقیقت یک گفتمان را نیز در حافظه‌ی خود تثبیت می‌کند. از همین رو، رابطه‌ی شعر متعهد با حافظه، رابطه‌ای تصادفی نیست؛ حافظه، بخشی از سازوکار ایدئولوژی است. از سوی دیگر، مفهوم حافظه چنانکه موریس هالبواکس در کتاب «جامعه‌شناسی حافظه‌ی جمعی» مطرح می‌کند(۱۴۰۳) هرگز امر صرفا فردی نیست؛ جامعه تعیین می‌کند چه چیز باید به خاطر سپرده شود. شعرهای متعهد در دانشگاه، انجمن‌های ادبی، محافل روشنفکری، جلسات سیاسی و حتی گفت‌وگوهای روزمره مدام بازخوانی می‌شدند. این تکرار اجتماعی، شعر را از متن ادبی به بخشی از حافظه‌ی جمعی تبدیل می‌کرد. شعر نه فقط خوانده، بلکه نقل، تفسیر و بازتولید می‌شد. در مقابل، شعر فرم‌گرا پروژه‌ی دیگری را دنبال می‌کرد. این شعر بیش از آنکه بخواهد مخاطب را درون یک ایدئولوژی فرا بخواند، می‌کوشید زبان را موضوع تجربه قرار دهد. معنا دیگر مقصد نهایی شعر نبود؛ بلکه خودِ زبان به میدان بازی تبدیل شد. از همین رو، شعر فرم‌گرا کمتر نیازمند تکرار جمعی است. این شعر بیش از آنکه در حافظه زندگی کند، در فرایند خواندن تحقق می‌یابد. هر خوانش، تجربه‌ای تازه است و نه تکرار یک پیام از پیش تثبیت‌شده. پل ریکور میان حافظه و تفسیر رابطه‌ای بنیادین برقرار می‌کند. حافظه زمانی تثبیت می‌شود که روایت شکل بگیرد. شعر متعهد معمولاً روایتی روشن از جهان ارائه می‌کرد؛ خیر و شر، آزادی و استبداد، مردم و قدرت. اما شعر فرم‌گرا عمداً روایت را تعلیق می‌کند و خواننده را با چندگانگی معنا روبه‌رو می‌سازد. نتیجه آن است که این شعر کمتر قابلیت تبدیل شدن به حافظه‌ی مشترک را پیدا می‌کند، زیرا هر خواننده روایت خود را می‌سازد. عامل مهم دیگر، نقش نقد ادبی است. پیش از دهه‌ی هفتاد، بخش مهمی از نقد ادبی، نوعی هرمنوتیک عمومی بود. منتقدان بزرگ، شعر را برای مخاطبان تفسیر می‌کردند و به آن معنای تاریخی و اجتماعی می‌بخشیدند. آنان میان متن و جامعه واسطه بودند. نقد ادبی تنها درباره‌ی فرم سخن نمی‌گفت؛ بلکه شعر را به تجربه‌ی سیاسی، اخلاقی و تاریخی پیوند می‌زد. در نتیجه، شعر از طریق تفسیر نیز در حافظه تثبیت می‌شد. اما از دهه‌ی هفتاد به بعد، با غلبه‌ی نظریه‌های پساساختارگرا، خودِ نقد نیز از تولید معنای واحد فاصله گرفت. منتقد دیگر مفسر حقیقت شعر نبود؛ بلکه یکی از خوانندگان آن محسوب می‌شد. در نتیجه، آن دستگاه عظیم تولید حافظه نیز به تدریج فروپاشید. با این همه، شاید مهم‌ترین تحول، تغییر فناوری حافظه باشد. اگر والتر بنیامین نشان داد که تکثیر مکانیکی، جایگاه اثر هنری را دگرگون می‌کند، امروز باید از مرحله‌ای فراتر سخن گفت؛ یعنی از «حافظه‌ی مکانیکی» یا آنچه برنارد استیگلر «حافظه‌ی فنی» می‌نامد. گوشی‌های هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و موتورهای جست‌وجو، وظیفه‌ی حافظه را از ذهن انسان گرفته‌اند. دیگر ضرورتی برای حفظ کردن شعر وجود ندارد، زیرا متن همیشه در دسترس است. ودرادامه میخوانید👇

جلیل قیصری 🛑✳️📚 شبه شعرهای فراگیر با پایان بندی گول 🛑✳️✍جلیل قیصری ✳️دردرازنای تاریخ شعر پارسی سنتی، بجای مانده است که بی شاهد و  شوَند نیست و آن اینکه بیتی از شعر، ذوق همگان را بر می انگیخت و به پسند مشترک وامیداشت و آن را شاه بیت می گفتند و این بیت ممکن بود در آغاز و میانه یا پایان شعر باشد اما اگر چنین بیتی در پایانه ی شعر می آمد چه بسا زیباتر می نمود که پایانه و حُسن ختام بود و نیز شاه بیت .در شعر کلاسیک از رودکی تا حافظ و سبک هندی چنین بیت ها وسنت آن را هنوز داریم و این است که در شب های شعر و یا انجمن و همایش، وقتی سراینده ی شعر به چنین بیتی می رسد به او می گویند :تکرار شود یعنی دوباره بخوانش .به شعر نوو زمانش که می رسیم باخوشه ها و بندهای شعر سروکار داریم بنابر این هماره بخشی از‌فراز شعری ملکه ی ذهن می شود که نمونه هایی را می آورم : در ادامه میخوانید👇

✳️-به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خودرا . 🛑✍️"نیما‌ یوشیج" ✳️-دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم . 🛑✍️"شاملو" ✳️-پرواز را بخاطر بسپار پرنده مردنی ست . 🛑✍️"فروغ" هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد. 🛑✍️"فروغ" -پدرم وقتی مرد پاسبان ها همه شاعر بودند 🛑✍️"سهراب سپهری" -به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید،مبادا که تَرک بردارد  چنینی نازک تنهایی من. 🛑✍️"سهراب سپهری" -هوا بس ناجوانمردانه سرداست 👇✍️"اخوان" -حال همه ی ما خوب است اما تو باور نکن . 🛑✍️"سید علی صالحی" -به کجا چنین شتابان 🛑✍️"شفیعی کدکنی" ✳️شاعران بسیاری را می توان نمونه آورد که در این وجیزه نمی گنجند .هر بیت و یا بند از شاعران کلاسیک ونو شاید زیباترینِ آن بود از یک غزل و یا شعر نو اما اینگونه نبود که تمامیتِ شعر نحیف و ناسره باشد و تنها بیت یا بندی از آن قابل درنگ باشد چرا که شعر خوب در تمام سویه هایش زیباست و آن بیت یا بند مورد نگر، زیباترین بخش پیکره ی شعری و آنچه که بنده را به داوش و دواندن قلم واداشت خیل ِ شبه شعر و نثر واره های آبکی است که در زمان ما نوشته می شوند ،کتاب می شوند و یا در دنیای مجازی جولان می دهند و برای فریب مخاطب تنها پایان بندی آن را خوب می نشانند و برخی از مخاطبان ساده پسند را به دست افشانی  وامیدارند و از آنجایی که هماره انسان پایان را خوش می خواهد حتا برخی از منتقدین خوب ما به دام‌ این شارلاتانسیم شعری می افتند !اما اگرچه زمان، غربال گر بی چونی است شاعران و منتقدان خوب ما باید حواس جمع باشند  و این گولِ های فراگیر را برملا کنند چرا که  شبه شعرهای شعبده وار به شوَند تکرار در کتاب ها و فضای مجازی نرم نرمک ملکه ی ذهن شوند و عادت مالوف و پسندهای مشکل  و منتقدان و خوانندگان حواس جمع و ژرف نگر را نیز فریب می دهند تا روزا روز شاهد نزول شعر باشیم .فرجام سخن اینکه مجذوب نثر واره های مبتذل مجازی و کتابی نشویم چرا که کشوری که مهمترین داشته ی معنوی و زیبا شناسانه اش شعر است بایسته است از آن مراقبت کند تا اینکه کالاهای نحیف و بدل و گول زنَک های شعری به زباله دان بی توجهی ریخته شوند و درخاستگاهِ شاعران بزرگ کلاسیک و نوین ،شارلاتانسیم شعری به قواره ی ناساز و مترسکیِ خود باز گرددو پی کار خود گیرد وداوش هنر نکند . 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

دکتر جهاندیده 🔴✳️ سیاست حافظه در شعر معاصر ایران ✳️چرا شعرهای معاصر ایران پیش از دهه‌ی هفتاد بیش از شعرهای امروز در حافظه مانده‌اند؟ 🛑✳️✍سینا جهاندیده یکی از پرسش‌های مهم در تاریخ شعر معاصر ایران این است که چرا هنوز بسیاری از مخاطبان، شعرهای شاملو، اخوان ثالث، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری و حتی شاعران متعهد نسل انقلاب را از حفظ می‌خوانند، اما شعرهای سه دهه‌ی اخیر، با وجود تنوع و پیچیدگی زیبایی‌شناختی، کمتر به حافظه‌ی عمومی راه یافته‌اند. آیا شعر امروز ضعیف‌تر شده است؟ یا اساساً سازوکار حافظه تغییر کرده است؟ در ادامه میخوانید👇

🛑🌈درنگی در شعر 🛑✳️تهیه وتنظیم مطالب ادبی👇 🛑✳️#فرامرز_محمدی_پور شاعر،نویسنده،پژوهشگر،روزنامه نگار گیلانی(لنگرود) 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸