📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر

🛑✳️بخش شعر و شاعری تقدیم میکند 🛑✳️✍️سردبیر فرهنگی و ادبی 🛑✳️#نسرین_پورنقی_باهوش 🛑✳️درود و عرض ادب محضر شما همراهان عزیز و دوستداران شعر و شاعری رادیو راهیان شعر💐 عصر تان بخیر💐 با بخش👈 همگام با شعر و همراه با شاعر✍️ در خدمت شما مخاطبان عزیز هستیم. در این برنامه ،با شاعران معاصر و سروده های آنها آشنا خواهید شد. درشروع و پایان برنامه،دو دکلمه از، ✍️حضرت مولانا و ✍️حضرت سعدی ، را تقدیمتان می کنیم. 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

✳️در پایان باید گفت حافظ با هنرمندیِ تمام سعی کرده است در کنار تصاویر تکراری، تصویری بدیع خلق کرده و همچون پاره‌ای از شاعران تنها با جابجایی واژگان بیانگر همان تصاویرِ تکراری نباشد. منابع - حافظ‌نامه، بهاءالدینِ خرمشاهی، انتشاراتِ علمی فرهنگی و سروش - دیوانِ حافظ، تصحیح محمدِ قزوینی و قاسمِ غنی، انتشاراتِ زوار - دیوان خواجوی کرمانی - دیوانِ سلمانِ ساوجی - شرح شوق، سعید حمیدیان، انتشارات قطره - کلیاتِ سعدی، تصحیحِ محمدعلیِ فروغی، انتشاراتِ امیرکبیر 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

✳️عَنبرین چوگانِ زلفش را گر استقصا کنی زیرِ هرمویی دلی بینی که سرگردان، چو گوست (کلیات سعدی ص۴۴۶) ✳️بِبُرد گوی ز مه‌طلعتانِ دورِ قمر چو بر قمر سرِ چوگانِ عنبری بشکست (خواجوی کرمانی)    ✳️  سعدی در بیتِ مذکور ترکیبِ تشبیهیِ «چوگانِ زلف» را آورده است و عنبرین را به عنوان صفت نسبیِ پیشین برای این تشبیه بیان کرده و همچنین خواجوی کرمانی، صفت نسبیِ «عنبری» را برای چوگان به کار برده است. بررسیِ این دو بیت نشان می‌دهد که شاعرانِ پیش از حافظ ابتدا زلف را به چوگان تشبیه کرده و پس از رواجِ این تشبیه، چوگان را استعاره از زلف و گیسو بکار برده‌اند. پس می‌توان دریافت که «عنبرین چوگان» یا «چوگانِ عنبری» استعاره از گیسویی عنبرگونه است از جهتِ سیاهی و خوشبویی، (عنبر ماده‌ای تیره و خوشبوست که از نهنگ عنبر گرفته می‌شود.) و نیز در بیت خواجو قمر(ماه) را نیز به قرینۀ معنوی، استعاره از چهره و روی معشوق به‌کار برده است.      با این توضیحات سه واژۀ استعاریِ مصراعِ نخستِ بیتِ حافظ مشخص شد. در مصراع دوم نیز واژۀ «سرگردان» با چوگان بی‌تناسب نیست و شاعران پیش از حافظ نیز سرگردان را با گوی و چوگان بکار برده‌اند. در بیتِ مذکور از سعدی علاوه بر اینکه زلف را به چوگان تشبیه کرده در مصراع دوم، دل را به گوی مانند کرده و سرگردان را نیز وجهِ‌شبهِ این تشبیه دانسته است. به نمونه‌ای دیگر توجه کنید: روزی از چوگانِ زلفِ دوست تابی دیده‌ام لاجرم چون گوی می‌گردیم سرگردان هنوز (سلمان ساوجی) با توجه به مواردِ یادشده معنای بیتِ حافظ تا حدودی روشن خواهد شد و آن اینکه: «ای کسی(محبوبی) که گیسوانِ همچون چوگانت را که به سیاهی و خوشبوییِ عنبر خالص است -وگویی از جنس عنبر خالص است- بر چهرۀ همچون ماهت کشیده‌ای مرا مضطرب و سرگردان و حیران(مانند گوی) مکن.»      جناب استاد خرمشاهی در توضیحِ این بیت فرموده‌اند: «ای کسی که از زلفِ عنبرگونۀ خود به چهرۀ چون ماهت حلقه‌ای مانند چوگان درست می‌کنی، مرا که چون گوی سرگردانم مضطرب و مشوّش مکن.»(حافظ‌نامه،ج۱، ص۱۵۰) و همچنین جناب استاد حمیدیان عنبر سارا را  استعاره از زلفِ سیاه و خوشبو دانسته است. (شرح شوق، ج۲، ص۸۳۵) در این دو شرح «عنبر سارا» استعاره از گیسوی خوشبو دانسته شده است؛ حال آنکه همانگونه که دیدیم در پیشینۀ کاربرد واژگانِ مطرح شده این چوگان است که استعاره از گیسوست و عنبر ویژگی گیسو و مجازاً جنسِ گیسوان دانسته شده است.      اما نکته به همین جا ختم نمی‌شود و این سؤال مطرح است که علت اضطراب و سرگردانیِ عاشق چیست؟       هردو استادِ بزرگوارِ مذکور در این خصوص توضیحی نداده‌اند؛ اما برخی از حافظ‌پژوهان از تصاویری که شاعرانِ پیش از حافظ خلق کرده‌اند، اینگونه برداشت کرده‌اند که عاشق با دیدنِ گیسوانِ همچون چوگانِ معشوق گمان برده‌است که معشوق می‌خواهد با این چوگان به دلِ عاشق که در گیسوان او اسیر است، ضربه‌ای سخت وارد کرده و آن را از خود دور کند و عاشق از این جهت مضطرب و سرگردان است. این معنا می‌تواند حُسن تعلیلی زیبا برای چوگان‌گونه بودنِ گیسوانِ معشوق باشد.      اما به گمانِ این کمترین حافظ نخواسته‌است تنها همان تصویرِ تکراری را بیان کند و با بهره‌گیری از همان واژگان، تصویری بدیع و نو خلق کرده است و آن اینکه در این تصویر، معشوق گیسوانِ چون چوگانِ خود را روی چهرۀ چون ماهِ خود ریخته و چهرۀ او پنهان شده است و اضطراب و حیرانیِ عاشق نیز از این جهت است که از دیدنِ معشوق محروم شده است و از معشوق می‌خواهد که او را مضطرب نکرده و چهره‌اش را نشان دهد. این مضمون آنگاه پذیرفتنی‌تر می‌شود که به گفتۀ استاد کریم رجب‌زاده(دوست ادیب و شاعرم): با این کار چهرۀ معشوق همچون ماهی که در خسوف رفته باشد، پنهان شده و همچنان که در هنگام خُسوف مردم در ترس و اضطرابند، عاشق نیز از پنهان شدنِ ماهِ چهرۀ معشوق مضطرب و نگران است.

دکتر محسنی 🛑✳️📚تصویری بدیع در بیتی از حافظ 🛑✳️✍:  دکترمجید محسنی وادقانی ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان مضطرب‌حال مگردان منِ سرگردان را (دیوانِ حافظ غزلِ ۹)      ساختار و معنای جمله در مصراعِ اولِ این بیت نشان می‌دهد؛ واژگانِ مَه، عنبر و چوگان در معنای حقیقیِ خود به‌کار نرفته‌ و بی‌تردید در معنایی استعاری به کار گرفته شده‌اند. در بیت قرینۀ صارفه‌ای وجود ندارد تا خواننده را از معنای حقیقی به معنای مجازی رهنمون باشد. در اینگونه موارد شاعر گمان کرده است که به دلیل رایج بودنِ استعاره‌ها نیازی به آوردنِ قرینۀ صارفه نیست و خواننده نیز یا باید تاکنون این معانیِ استعاری را دریافته باشد و یا به اشعارِ دیگرِ شاعر یا شعرِ شاعرانِ دیگر مراجعه کرده و معانیِ استعاری را دریابد. قطعا کاربرد واژۀ «چوگان» همراه با «عنبر» در شعر شاعران پیش از حافظ در برداشتِ صحیح، به ما کمک خواهد کرد. به این منظور به ابیاتِ زیر توجه کنید: در ادامه می خوانید👇

✳️ای دودمان خونی پرواز … (با دودمان خونی پرواز، ص ۱۹۳) کلام آخر اینکه: «سید علیرضا طبایی» مخاطب آثار خود را به رسمیت می‌شناسد و با او صادقانه گفتگو می‌کند. این صداقت از آغاز تا فرجام کتاب ـ آشکار و پنهان ـ جلوه‌گر است. او پیش از آنکه سروده‌هایش را تقدیم کند، به مناس بت از آنها یاد می‌‌آورد. به عنوان مثال، از «این، آن شب موعود بود…» و دو شعر دیگر که به گفتة خود او دربارة شاهکار خلقت و انسان کامل همه زمان‌ها حضرت امام علی(ع) است، سخن می‌گوید. آنگاه یکصد و نه شعر را که به شیوة خاص خود در دو دفتر تنظیم نموده است، دفتر اول با عنوان «شیوایی‌ها» و دفتر دوم با نام «نیمایی‌ها» از نظر خوانندگان می‌گذراند. خوانندگانی که اگر نه به جهت داشتن سابقة ذهنی از آثار مستحکم و شیوای او، بل به لحاظ ارزش و غنایی که در نقد موجود شاهد آن هستند، شاعر روزگار خود را اندیشمندانه تحسین می‌کنند. 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

✳️نصرالله مردانی، سپیده کاشانی، حسین منزوی، اسدالله عاطفی، محمدعلی بهمنی، عباس باقری، عباس صادقی (پدرام)، محمدجواد محبت، عمران صلاحی، محمدرضا عبدالملکیان، محمدرضا سهرابی‌نژاد، شیون فومنی، اکبر اکسیر، حسین اسرافیلی، کریم رجب‌زاده، حسن لرنی (فرازمند)، محمد معلم، محمد مجد، شیرینعلی گلمرادی، حسن سالیانی، عزیزالله زیادی، حسین ابن آهی، دکتر روح‌انگیز کراچی، دکتر امیرحسین سعیدی، احمد آرمون، شکوه قاسم‌نیا، رضا بشیری معالی، محمود لشکری، منصوره ده بزرگی، اکبر بهداروند، محمدجواد سپاهی، افسر نیک روی، ناهید یوسفی، نادعلی طهماسبی، ولی‌الله درودیان، ژاله نظیری، آذر صرافپور، جعفر درویشان (غروب)، اردلان سرفراز، شاهپور پساوند، طه حجازی، غلامحسین اولاد (م.اندیش)، محمد ذکایی (هومن)، سعید قهرمانی، و … فرستندگان آثار،‌به تجربه دریافته بودند که برای چاپ هر اثری، تنها یک ضابطه وجود دارد؛ آوردن نمرة قبولی یا همان قابلیت داشتن برای چاپ. که این درک ابتدایی با گذشت زمان و همکاری بیشتر، به باوری خدشه‌ناپذیر تبدیل می‌شده است. صفحات ادبی با عنوان «هنر و ادبیات امروز» انتشار می‌یافت و به تناوب و با نظم منطقی بخش‌های گوناگونی را شامل می‌شد: شعر امروز، غزل امروز، معرفی کتاب، کتاب آشنایی (معرفی چهره‌های ادبی)، از افق‌های تازه‌تر، نام‌ها و چهره‌ها و رویدادها، از دفتر شاعران معاصر، این شاعران جوان‌تر، نمونه‌های ادب پارسی، مسابقه شعر ماه، مسابقه قطعه ادبی، بحث‌های ادبی، نظرخواهی، غزل از شاعران معاصر، دوبیتی از شاعران معاصر، شعر آزاد امروز، شعر شاعره‌ها، و … انجام این مهم با همت و تلاش شاعری صورت می‌پذیرفت که پیش از پرداختن به کار در مطبوعات، به رتبة نخست رشتة روزنامه‌نگاری در بین آموزشگاه‌های کشور دست یافته و نخستین شعرش را در یازده سالگی سروده بود. ده سال بعد از آن، شعر «ویتنام» و «حماسه‌ای برای قاره سیاه» و پس از چاپ، به چند زبان از جمله انگلیسی، آلمانی، چینی و ژاپنی ترجمه و در اغلب کشورهای جهان انتشار یافت. اندکی پس از آن سال‌ها (۱۳۴۴ و ۱۳۴۵) درگفتگویی که او و آثارش را می‌شناساند، چنین می‌خوانیم: «حضرت علی(ع) شخصیت محبوب من است و از زنان نامدار تاریخ حضرت زینب(س) و در زندگی واقعی مادرم را ستایش می‌کنم.» هرچندکه آخرین مجموعة شعر علیرضا طبایی با وقفه‌ای بیست و پنج ساله منتشر شده است، لیکن از سال ۱۳۳۷ که نخستین غزل این شاعر در یکی از نشریات آن روزگار به چاپ رسید، تا هم اکنون، فاصله‌ای بین او و وادی شعر و ادب نبوده است. گفتگو با ایشان و بررسی کارنامة فعالیت‌های ادبی وی، بر این حقیقت گواهی می‌دهد. گرایش به کم‌گویی و گزیده‌گویی، آثار علیرضا طبایی را در مقایسه با مجموعه‌های دیگر، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار ساخته است. از جمله اینکه خواننده با ذوق را به این اندیشه و باور می‌رساند که منبع ارزشمندی از اشعار معاصر را یافته که می‌تواند در هنگام ضرورت و نیاز به آن مراجعه و به بازخوانی سروده‌ها بپردازد. شعرها در طول بیست و پنج سال گذشته سروده شده‌اند و آیینه‌ای تمام نما از اندیشه‌ها و فراز و نشیب زندگی شاعرانه شاعر به شمار می‌آیند. و در چینش آنها مصلحت‌اندیشی و پرمدعایی دخالتی نداشته است. تسلط شاعر بر ادبیات کهن و فرهنگ زادبوم خود و آشنایی با رمز و رازهای قالب‌های گوناگون شعری و کاربرد آنها، افزون بر آنچه که گفته شد، اقبال شیفتگان هنر و گوهرشناسان ادب منظوم را سبب شده است. اهدای جایزه شعر خبرنگاران به این شاعر پیشکسوت و انتخاب این مجموعة دویست و شصت و پنج صفحه‌ای از اشعار چاپ نشده وی، دلیلی بر این مدعا می‌تواند باشد: از شعلة خشم، آسمان‌ها شعله‌ور بود و زمینی می‌سوخت لب‌های خاک تشنه، زیر نیزه‌های آتشین می‌سوخت یک سوی ایمان بود و عشق و رادمردی، در صفی سُتوار آن‌سو، ولی، قلب دنائت از لهیب آز و کین می‌سوخت گاه وداع آخرین خورشید، نبض آسمان می‌کوفت از این وداع واپسین، بال و پر روح‌الامین می‌سوخت لب تشنه، آبی برگرفت و ریخت، چون در آب پیدا بود در خیمه‌ها لب‌های خشک غنچه‌های نازنین می‌سوخت تیغ از کمین برجست، ماهی در محاق افتاد، دستی سوخت دستی که بر آن بوسه‌ها می‌زد امیرالمؤمنین، می‌سوخت یکباره سقف آسمان آمد فرود و نخل‌ها دیدند از زخم گرگان، مشک از هم می‌درید و اسب و زین می‌سوخت… (ص ۱۸۴ و ۱۸۵) «… مردی از تبار دانش و رادی!» غزلی است پر جاذبه که یادآور رشادت‌های علمدار کربلا حضرت ابوالفضل العباس(ع) است و چند بیت از آن برگزیده شده است. هرچند که پرداختن به هر سرودة این دفتر، زمانی در خور و نگاهی ژرف طلب می‌کند: … دریادلان قافلة کردار! می‌خواهم بیگانه با عشیرة گفتار فرزندی از تبار شما باشم می‌خواهم از شمایان، پرواز را، دوباره،‌ بیاموزم

✳️از جای برمی‌خاست، بی‌تاب و به شرق آسمان، پرسان نظر می‌کرد آنگاه بر جا می‌نشست و باز هم سجاده را از اشک تر می‌کرد ذرات هستی، جمله دعوت بود و پیغام بشارت داشت در آن شب از لحظه موعود، از دیدار با معبود، او را باخبر می‌کرد این آن شب موعود بود، آن لیلة القدری که باید مطلع الفجرش دست شقاوت، چهره و پیشانی او را به خون عشق تر می‌کرد این آسمان بسیار شب‌ها دیده بود و پیش از آن در یاد می‌آورد او را که سر در چاه تنهایی فرو برده، به تلخی شکوه سر می‌کرد بشکوه‌تر، یک ضربت شمشیرش از تسبیح جن و انس روز رزم در بستری تا آستان مرگ، پاس دوست را با جان خطر می‌کرد پسکوچه‌ها و کوچه‌های کوفه با آهنگ گامش آشنا بودند با کوله‌باری نان و خرما و نوازش، فرصت شب را سحر می‌کرد فرزانه مردی، خشم و قهرش، هم سرشت مرگ، تا بر دست و پا می‌مرد حتی اگر اندیشه شمشیر او از خاطر دشمن گذر می‌کرد بخشنده ابری، لطف و مهرش همنژاد زندگی در قحط سال عشق وقتی نوازش‌های دست و خنده‌اش ویرانه‌ها را بارور می‌کرد گاه نماز از استخوان تیرش برآوردند و او را یاری از خود نه! گاه دگر با بخشش انگشتری، زان طرفه، کاری طرفه‌تر می‌کرد در کعبه پا بر شانه‌ای بنهاد کآنجا دست حق تابید در معراج با خلقتش تنها نه انسان را و هستی را، خدا را مفتخر می‌کرد بیداد جانش را چنان خاری به چشم و استخوانی در گلو، می‌خست «فزت و رب‌الکعبه» بر لب داشت در آن دم که آهنگ سفر می‌کرد محراب اگر فریاد سر می‌داد از آن ضربت که بر فرق علی آمد فریاد او از کهکشان‌ها می‌گذشت و گوش‌ها را جمله کر می‌کرد. این غزل که خواندن دوباره و چند باره‌اش را دل می‌طلبد، با عنوان «این، آن شب موعود بود…» بر صفحه‌های ۱۸۱، ۱۸۲ و ۱۸۳ آخرین مجموعه شعر «علیرضا طبایی» زینت بخشیده است. «شاید گناه از عینک من باشد»، چهارمین مجموعه شعر علیرضا طبایی است که از سوی انتشارات آئینه جنوب، با شمارگان یکهزار و پانصد نسخه در بهار سال ۱۳۸۵ شمسی به طبع رسیده است. پیش از این، جوانه‌های پاییز (۱۳۴۴، پیروز، تهران)، از نهایت شب (۱۳۵۰، بامداد، تهران) و خورشیدهای آن سوی دیوار (۱۳۶۰، توس، تهران) در کارنامه هنری این شاعر جای داشته است. او متولد سال ۱۳۲۳ شمسی است و تا شهریور ۱۳۴۷ که به تهران مهاجرت کرده، در زادگاهش شیراز به سر برده است. طبایی در رشته ادبیات دراماتیک دارای مدرک کارشناسی ارشد می‌باشد و پایان‌نامه خود را در سال ۱۳۷۵ با عنوان «بررسی نمایشنامه‌های منظوم از آغاز تا امروز» به پایان رسانده که ضمن آن به بررسی تاریخچه و سیر تعزیه، پرده‌خوانی، و نمایشنامه‌های منظوم پرداخته است. در مقدمه کتاب حاضر، چنین می‌خوانیم: «… در فاصله انتشار اولین مجموعه تا سومین آن، چندین و چند کتاب دیگر به دست انتشار سپردم. از «گزیده آثار شاعران معاصر» تا زندگینامه مشاهیر و بزرگان هنر و ادب و تاریخ و … برای گروه جوان و نوجوان ـ و نیز کتاب‌هایی از سر تفنن و نیاز برای کودکان ـ انتشارات پدیده، با نام مستعار، یا حتی بدون نام… . سال‌های درازی است که چند تن کوشیده‌اند ـ و هنوز می‌کوشند ـ تا شکل گرفتن در محتوا و شکل غزل را به خود نسبت دهند. این گونه نیست؛ غزل فارسی راه درازی را پیموده تا به این مرحله از تحول و کمال و تشخص رسیده است. شاعران نام آشنا و یا گمنام بسیاری در حرکت بخشیدن به سیر تحول آن، سهم داشته‌اند…» علیرضا طبایی که نزدیک به دو دهه از بهترین‌ سال‌های عمر خود را (سال ۱۳۴۷ به بعد) در فراهم ساختن موجبات رشد و بالندگی شاعران کشورمان گذرانده است، با تواضع و فروتنی، تنها اشاره‌‌ای گذرا به آن سالها دارد (صفحه سوم مقدمه کتاب). این در حالی است که مدیریت بخش ادبی چند نشریه را به شیوه‌ای مطلوب و با ابتکار عمل و دور از تکرار و یکنواختی عهده‌د‌ار بوده است. به گواهی این رسانه‌های مکتوب، اشعار و نوشته‌های نام‌آوران شعر و ادب و همچنین شاعران بزرگی چون: محمد نوعی و دکتر خسرو فرشیدورد، به منظور آشنایی جوانان با آثار ایشان، به چاپ می‌رسید. علاوه بر آن، شاعران نام آشنای بسیاری، نخستین سروده‌هایشان را برای بررسی و چاپ در اختیار علیرضا طبایی قرار داده‌اند:

علیرضا طبایی 🛑✳️📚نگاهی گذرا بر زندگی ادبی و کارنامه شعری استاد علیرضا طبایی 🛑✳️با کوله‌باری از نان و خرما و نوازش 🛑✳️✍محمدرضا اصلانی 👈اشاره: «شاید گناه از عینک من باشد»، آخرین مجموعه شعر «سید علیرضا طبایی»، دربرگیرنده اشعاری است که این شاعر نام‌آشنای شیرازی در طول بیست و پنج سال گذشته سروده است. از فعالیت ادبی این شاعر و روزنامه‌نگار چیره‌دست، پنجاه سال می‌گذرد. به این بهانه، نگاهی گذرا بر زندگی ادبی و کارنامه صاحب این اثر ارزشمند صورت پذیرفته است. امید که شاگردان نام‌آور این آموزگار دلسوز را نیز خوش آید و قدرشناسی و سپاسمندی محسوب شود… در ادامه می خوانید👇

🛑🌈درنگی در شعر 🛑✳️تهیه وتنظیم مطالب ادبی👇 🛑✳️#فرامرز_محمدی_پور شاعر،نویسنده،پژوهشگر،روزنامه نگار گیلانی(لنگرود) 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑☀️🌻🌈بخش صبحگاهی تقدیم می کند 🛑✳️🌈صبح بخیر امروز را به امید خدا شروع می‌کنیم، نه به ترس از فردا. 🛑✳️🌈به صبح سلام کنیم به روزی که هنوز هیچ صفحه‌ای از آن نوشته نشده است. 🛑✳️ درود همراهان عزیز رادیو مجازی راهیان شعر 🛑🌈صبحتون بخیر و نیکی 🌈 دوشنبه شهریور ماهتون عالی💐 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️✨بسم‌الله الرحمن الرحیم✨ 🛑✳️به نام خدایی که پشت تمام نرسیدن‌ها، حکمتی پنهان کرده است. 🛑✳️  دوشنبه ۲ شهریور  ۱۴۰۵ 🛑✳️  ۲۴    آگوست ۲۰۲۶ 🛑✳️ ۱۱     ربیع الاول 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸