Dead poets society

لطفا بهم نامه و کارت پستال بدید.

در راه تهران ، نشسته در عقب ماشین ، موهای آشفته ، صدای باد ، آسمون آبی ، کوه سخت ، دلیلی برای عکس گرفتن.

وقتی میگن « زندگی » یاد رها میوفتم.

I buried longing in soft earth, not to erase it, but to quiet it. Yet lilies still rose from the silence, like thoughts that refuse to fade. Blossoms opened in slow light, as if time had learned tenderness. Each petal held a quiet understanding how even pain can learn to live. And I stand among them, realizing that all beauty is already becoming memory.

گل فروشی یه سری رفتم بعد لیلیوم جدید اورده بود یکی گرفتم گذاشتم اتاقم کناره پنجره بهش میگفتم لیلی چون مثل تو ادمو شاد و خوشحال میکرد

بهت میگم لیلی چون هروقت لیلیوم میبینم یادت میوفتم

تا ابد عاشق لیلیوم میمونم.

Born to carpe diem , forced to let go of what I wanted to keep.

We can try.

Can we make them know that they deserve more?

We accept the love and We think we deserve.