دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
رفتن به کانال در Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
643
مشترکین
-624 ساعت
+707 روز
+9230 روز
آرشیو پست ها
Repost from ࢪوحـی از جنـس خـاڪ rest 𐙚
پاییز و تمام آنچه ماند؛
یک فنجان چای می ریزم و از سر همان عادت همیشگی که از تو برایم مانده، کمی دارچین در آن می ریزم. هنوز دستم یادش هست چقدر بریزد، چطور هم بزند و کجا بگذاردش؛ انگار بعضی چیزها از آدمها دیرتر می روند. چای را کنارم می گذارم و چند لحظه فقط نگاهش می کنم. عجیب است که یک فنجان چای می تواند آدم را این همه سال عقب ببرد؛ به روزهایی که هیچ چیز ترسناک نبود و نمی دانستم بعضی لحظههای معمولی قرار است بعدها به تمام چیزی تبدیل شوند که از یک زندگی برایت می ماند. آن روزها فکر می کردم همیشه وقت هست؛ فردا هم هست و پسفردا هم. خیال می کردم هر حرفی را میشود برای بعد گذاشت، هر نگاهی را می شود دوباره دید و هر صدایی را می شود دوباره شنید. آدم چه می داند؟ کاش می دانستم آخرین بار است. کاش آنقدر راحت نمیگفتم "بعدا". شاید اگر می دانستم، بیشتر نگاهت می کردم، بیشتر گوش می دادم و آن لحظه را محکمتر در ذهنم نگه می داشتم؛ طوری که حالا مجبور نباشم چشمهایم را ببندم و از میان این همه سال، دنبال صدایی بگردم که هر روز کم رنگتر میشود.کاش...
چه واژهی کوچکی برای این همه درد. همهی چیزهایی که دیگر نمیشود به آنها رسید، انگار در همین یک واژه جا شدهاند؛ کاش یک دقیقه بیشتر، کاش یک نگاه دیگر، کاش یک حرف دیگر، کاش آن روز کمی دیرتر تمام می شد. گاهی فکر می کنم بدترین واژهای که آدم میتواند تا پایان عمر با خودش ببرد، همین "کاش" است؛ چون نه چیزی را برمی گرداند، نه گذشته را عوض میکند. فقط هر بار دری را باز میکند و آدم را درست به میان چیزی می برد که دیگر نمی تواند به آن دست بزند. سالها گذشتهاند و من هم همراهشان راه رفتهام، خندیدهام، درس خواندهام و روزهای خوبی داشتهام. حتی بعضی روزها آنقدر سرگرم زندگی بودهام که برای چند ساعت یادم رفته دلم برای چه کسی تنگ است؛ اما کافی ست بوی نارنج از پنجره بیاید، صدایی شبیه صدایی آشنا از جایی بگذرد یا فنجان چای روی میز بماند و دارچین ته آن بنشیند. آن وقت همهچیز دوباره به یادم می آید؛ نه مثل یک خاطرهی دور، بلکه درست مثل روزی که انگار همین دیروز از آن گذشته ام...
