دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
رفتن به کانال در Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
643
مشترکین
-624 ساعت
+707 روز
+9230 روز
آرشیو پست ها
منم در ۱۲ ساعت میتونم بینش کلی کار هم انجام بدم:)))
ولی برای همخوانی شرایط بقیه باید درک کرد
برای همین میگم🙂↔️💕
Repost from N/a
چراغها را من خاموش میکنم؛ زویا پیرزادبعضی حرفها آنقدر در دل آدم میمانند که حتی وقتی فرصتی برای گفتنشان پیدا میشود، باز هم راهی به بیرون نمییابند. شاید برای همین است که گاهی آدم دلش میخواهد کسی بیآنکه چیزی بپرسد، کنارش بنشیند و سکوتش را بفهمد. این کتاب را برایت انتخاب کردم؛ برای شبهایی که دلتنگی از خاطرهها جان میگیرد و برای روزهایی که میان تمام رفتنها و فراموشیها، هنوز به ماندنِ چیزی کوچک امید داری. امیدوارم در زندگیات آدمهایی باشند که نه فقط حرفهایت، که سکوتت را هم به خاطر بسپارند. برای شما.
Repost from دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
نه مثل کوه محکمم نه مثل رود جاریم
نه لایقم به دشمنی نه آن که دوست داریم
-سید تقی سیدی.
اینجا نم باران هم ناز میکند تا بر گونه و شانه ما بریزد.
اینجا پاییز عشوه میآید تا شمایلهایی از خود را به ما نشان دهد.
اینجا بوی پاییز هست، ولی خودش همیشه دیرتر از نامش به جهان پا میگذارد.
_ارغوان
اینجا نم باران هم ناز میکند تا بر گونه و شانه ما بریزد.
اینجا پاییز عشوه میآید تا شمایلهایی از خود را به ما نشان دهد.
اینجا بوی پاییز هست، ولی خودش همیشه دیرتر از نامش به جهان پا میگذارد.
_ارغوان
اینجا نم باران هم ناز میکند تا بر گونه و شانه ما بریزد.
اینجا پاییز عشوه میآید تا شمایلهایی از خود را به ما نشان دهد.
اینجا بوی پاییز هست، ولی خودش همیشه دیرتر از نامش به جهان پا میگذارد.
آنقدر در خواب دویدم که
جسمم دیگر راه نمیرفت
پرواز میکرد
بر فراز آسمانی بلند تر از قامتت
و من فرار میکردم و تو همه جا بودی..
من میخواهم فراموش شوی
اما تو هستی بیشتر از همیشه..
هستی:)
_ارغوان
