دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
رفتن به کانال در Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
647
مشترکین
-424 ساعت
+737 روز
+6530 روز
آرشیو پست ها
و خاموش میشم با اولین بادی که آرام
از پنجره میوزد..
و این شب هم تمام میشود..
این گونه شب ها از امید سرشارم از بیم آینده لبریز و تپش قلب کوچکم
چون اسبی هراسان بر سینه ام می تازد..
از بال زدن زیاد در این شب ها نمی هراسم
و حتی یا عقاب تیز بال هم همنشین میشوم..
امشب پرستوی کوچک شرق نشینم؛
که بیمهابا از شاخ ساری به شاخ سار چناری
اوج میگیرم و پر میزنم
تا اندک جایی برای خود باز کنم.
از آن شبهایی که نه سردیِ هوا میتوان حس کرد و نه نرمی و گرمیِ پتو را...
چون در زمین نیستی که به این ها بیاندیشی...
امشب از آن شب هایی که آدم دلش میخواهد تا خود صبح دم
صحبت کند و مسخ کلمات شود..
