هِیـوا

‏از یه جا به بعد از "نه بابا امکان نداره" رد میشی و به مرحله‌ی "هیچی از هیچکس بعید نیست" میرسی.

کی می‌دونه چندتا کوه رو شونه‌های کی سواره؟ با هم مدارا کنیم.

و استخوان هایی که مبتلا به اُمیدند

صبحِ ت بخیر رفیق🫂

شبت بخیر 🫂

درک بعضی چیزها سخته و همین نبود درک مشترک باعث می‌شه آدم‌ها گاهی‌وقت‌ها به تنهایی پناه ببرن.

قسمتِ غمگینِ ماجرا اینجاست؛ گل‌هایی که به مواظبتِ بیشتری نیاز داشتند، باغبان‌های بی‌تفاوت‌تری نصیبشان شد...

‏آدما بزرگ که میشن دیگه قهر نمیکنن، حذف میکنن.

امروز فهمیدم گریه نکردن، نگه داشتن بغض و فشاری که به گلو میاد میتونه به غده تیرویید اسیب بزنه و باعث گواتر بشه؛ قدیمیا بهش می‌گفتن غم‌باد.

ما که جوانی نکردیم! یعنی وقت و حوصله اش را نداشتیم. ما سرمان شلوغ بود، خیلی شلوغ! به قدری فکر و مشغله روی سرمان سنگینی می کرد که درک درستی از سن و سال نداشتیم... ما حتی کودکی هم نکردیم، چشم باز کردیم و پیر بودیم ... ما قربانیان بدترین برهه‌ی تاریخ بودیم. نسل جوانی‌های بر باد رفته، نسل بحران و بلا تکلیفی، نسلی که بدون فریاد، در دل آتش زمانه سوخت. ما کم سن و سال ترین سالمندان تاریخ بودیم...

ما از انان که پیاممان را دیر سین می‌زدند، پر مشغله‌تر بودیم.

در اولین آغوشی که فهمیده شوم زار زار اشک خواهم ریخت…

«خوب شدن ممکنه سخت باشه زمانی‌که کودک درونت به عشق احتیاج داره، نسخه نوجوونت دنبال تلافی کردنه، و نسخه‌ی فعلیت صرفاً دنبال آرامشه.»

تنها جایی که آرامشِ ابدی داره؛ پیشِ مامانه!