quiet blooms«just me?»

دلم قرصِ آدم‌هایی‌ست که آرام‌اند، ولی دقیق. آن‌هایی که بی‌صدا، حواسشان به توست. به بند کفشی که باز مانده، به لبخندی که نصفه است، به سکوتی که بوی خستگی می‌دهد. آدم‌هایی که گوش می‌دهند، نه برای پاسخ، بلکه برای فهمیدن. کسانی که بلدند با یک نگاه، خیالِ دلت را راحت کنند. که در شلوغیِ جهان، هنوز مهربان مانده‌اند. آدم‌هایی که کنارشان می‌شود نفس کشید، بی‌اضطراب، بی‌تظاهر. آدم‌هایی که بودنشان شبیه نور است — نه زیاد، نه کم، فقط به اندازه‌ی آرامش.

عاشق ادما,روزا,اتفاقا,مکان ها و چیزاییم که باعث میشن فکر کنم خوشبختم که فرصت زنده بودن رو دارم.

That's me:

لطفا منو به جایی دور از ادما ببریـد😭

اگه کم‌حرف شدم، منو با موزیکام بشنو.

Women up..

0:35

«تنها چیزی که الان بهش نیاز دارم غذای مورد علاقم، سریال خوب و آهنگی که دوستش دارم، درحالی که صدای بارون از بیرون میاد.»😭

نمی‌دونم قراره چی بنویسه، ولی از همین حالا قشنگه.🏷

من دنبال حقیقتی بودم که قانعم کنه. البته همه‌ی ما همینیم، دنبال چیزی می‌گردیم که وجدانمون رو باهاش ساکت کنیم. ما یه چیزِ والا می‌خوایم، یه چیزِ دور از دسترس. جایی فراتر از کلمه‌ها، نیاز داریم بدونیم چنین جایی وجود داره. می‌خوایم بدونیم جهان، فقط همین نیست که می‌بینیم؛ که پشت این ظاهرِ ساده، معنایی بزرگ‌تر، مهربون‌تر، پنهونه. پس دعا کردم. دعا کردم حقیقتی بزرگ وجود داشته باشه، قصه‌ای که پشتِ همه‌چیز پنهانه، اما... نبود. هیچ‌وقت نبود. حقیقت، همینه که با چشمات می‌بینی. جهان همین‌قدره. با همه‌ی پستی‌ها و بلندی‌هاش. و بعد از این... هیچ چیز دیگه‌ای نیست.

__خیلی رندوم از امروز: