Gold dust woman.

آی آدم‌ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید ! نان به سفره جامه‌تان بر تن یک نفر در آب می‌خواند شما را موجِ سنگین را به دستِ خسته می‌کوبد باز می‌دارد دهان با چشمِ از وحشت دریده سایه‌هاتان را ز راهِ دور دیده آب را بلیعده در گود کبود و هر زمان بی‌تابیَش افزون می‌کند زین آب‌ها بیرون گاه سر گه پا آی آدم‌ها ! او ز راه دور این کهنه جهان را باز می‌پاید می‌زند فریاد و امیدِ کمک دارد.