𝙏𝙖𝙗𝙖𝙨𝙨𝙪𝙢🦋 𝘽𝙖𝙫𝙖𝙧
رفتن به کانال در Telegram
هَر چِیزی بِه وَقْتِشْ قَشَنْگِه🦋
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
464
مشترکین
-424 ساعت
-147 روز
-2130 روز
آرشیو پست ها
:
چنان دوری خواهانم
زین وادی آسمان پوشانده
که دگر موج انسانیت
و کهکشان حیات نرسد..
:
23 آوریل, 12:36
گاهی تنها چیزی که لازم داری، این است که به خودت فرصت بدهی. همه چیز با زمان، تلاش و امید تغییر میکند🌸
23 آوریل, 03:52
شکست پایان راه نیست، فقط راهیست که به تو میآموزد چگونه درست بروی🌼
23 آوریل, 03:50
هیچوقت کسی نفهمید که انسان هم دل دارد، سنگ نیست؛ ناراحت میشود، بغض میکند، گریه میکند و اینها نشانهی ضعف نیست. هیچکس درک نکرد که دلشکستن تفریح نیست که با چند دقیقه خوشگذرانی فراموش شود؛ نه، فراموش نمیشود، مثل زخمی درون آدم لانه میکند و با گذشت زمان عمیقتر میشود تا جایی که جانش را میگیرد.
پس چه خوب میشد اگر مواظب زبانمان میبودیم، آدمها را به حق و ناحق مسخره نمیکردیم و عیبهایشان را به رخشان نمیکشیدیم؛ چون گاهی حرفی میزنیم که از نظر خودمان هیچ مشکلی ندارد، اما نمیدانیم چه بلایی بر روحِ طرف مقابل میآورد… سمیرا امیری …
22 آوریل, 13:08
آنقدر در مغزم با خود حرف زدهام که اگر آنها را مینوشتم، کتابی میشد به نام «تمایل به خاموشی در پسِ ذهنی ناآرام»🙂
22 آوریل, 12:42
کاش میشد به همه بگویم: من اخیراً بسیار شکنندهام و به تارِ مو وصلم؛ لطفاً در برخورد و رفتار با من نهایت دقت را داشته باشید…..❤️🩹
22 آوریل, 12:39
صبح - بخیر - 🪷. آیا رها کردن آدم های اشتباه زندگی ام کار غلطی بود ؟ هرگز ، سنگ روی خاک ، مانع رویش جوانه ها است …🪷
22 آوریل, 00:45
ما ز بالاییم و بالا میرویم
ما ز دریاییم و دریا میرویم
ما از آنجا و از اینجا نیستیم
ما ز بیجاییم و بیجا میرویم
لا مکان اصل مکان ما بود
این دکان را بر دکان میرویم
ما ز خورشیدیم و خورشیدیم ما
پیشِ خورشیدیم و آنجا میرویم
ما ز بادهٔ عشق مست و سرخوشیم
در ره معشوق شیدا میرویم
مولانا
21 آوریل, 12:56
گاهی لبریزم از خوشحالی به پهنای فلك
گاهی هم تا استخوان از خویش دلگیرم….🖤
21 آوریل, 12:53
و اگر باز هم بروی،
من چه کنم با این دلِ خستهای که
به بودنِ تو عادت کرده؟
با این چشمهایی که هر بار
در ازدحام دنیا
به دنبال نشانی از نگاهت میگردند؟
میدانی،
من از روزی میترسم
که هیچ نشانهای از تو باقی نماند،
که صدایم به گوشت نرسد،
که حتی نامم در یادت غریبه شود.
آن روز، تمام جهان برایم
مثل بیابانی بیانتها خواهد شد؛
بیراه، بیسایه، بیپناه.
من بهانههای سادهای میخواستم؛
یک سلام کوتاه،
یک لبخند ناگهانی،
یک دلگرمی کوچک.
اما تو همیشه بزرگترین چیزها را گرفتی
و کوچکترینشان را دریغ کردی.
میپرسم از خودم:
چگونه میشود کسی را اینقدر خواست،
اما سهمی از او نداشت؟
چگونه میشود قلبی را تا این حد سپرد،
و در عوض تنها تکههای شکستهاش را پس گرفت؟
و با این همه،
هنوز که هنوز است
به جای شکایت، به جای نفرت،
از خدا فقط یک چیز میخواهم:
کاش روزی دلت بلرزد
به یاد تمام دوست داشتنی که در من جا گذاشتی.
و اگر هرگز نلرزید
من همان عاشق خاموشی خواهم ماند
که در سکوتِ روزها و شبها
تنها یک جمله را زمزمه میکند:
«هنوز هم دوستت دارم…
حتی اگر هیچگاه نفهمی.»
21 آوریل, 12:13
به کسی که برایت نمینویسد،
مزاحم روزهایت نمیشود،
دربارهات نمیپرسد،
مهمترین تاریخهای تو را به یاد ندارد،
و زندگیات را پر از کارهای شگفتانگیز نمیکند…
وابسته نشو،
وابسته نشو،
وابسته نشو.🪶
21 آوریل, 04:03
