𝑅𝑜𝑜𝓂 3:13

نامه اول... قتل؟.. این کلمه در برابر آنچه رخ داده، همچون سایه‌ای نحیف بر پیکری عظیم است. قتل؟.. نه، این ' اعدامِ احساسات ' بود. صدای برخورد استخوان به استخوان، سکوتِ نفسی که دیگر پیوندش با جهان گسسته شد، و لحظه‌ی تلخ و ناگهانیِ جدا شدنِ روح از کالبدِ جسمانی. تعاریفِ خشک و رسمی، چون متون روزنامه‌ها، صرفاً برای بزرگ‌نماییِ ظاهری به کار می‌آیند. اما، حقیقتِ آنچه در این حاشیه شهر، در پسِ دیوارهای بلندِ تردیدِ من، اتفاق افتاد، ورای هر توصیفی است؛ شاید هم کمتر از آن، زیرا راستی و کذبِ ماجرا تنها در گوش‌های ناشنیده و چشم‌های پنهانِ یگانه امور زمزمه می‌شود. کمک...کمک... اینجا یک آشفته‌بازارِ تمام‌عیار برپاست؛ بازاری که هیاهوی خریداران و فروشندگانش در برابر غوغای کیهانیِ درون من، به سرعت زانو می‌زند و سکوت می‌کند. اکنون که خواهم نوشت، قطراتِ باران، بی‌رحمانه‌تر از هر حکمِ محکمه‌ای، بر بامِ سردِ خانه می‌کوبند. آسمان، گویی در عزاداریِ مطلق، از نورِ خورشیدِ محبوبش محروم گشته است. شاید خیال کنی این‌ها صرفاً شاعرانگی‌هایی برای تسکینِ دل است.. اما نه. حالِ درونم دقیقاً شبیه همین آسمانِ طوفانی است که در جستجوی خورشیدِ گمشده‌اش، بر سرِ زمینِ خشکِ انتظار، با اندوهی بی‌پایان می‌گرید و می‌بارد. اینجا قتلی رخ داده است، و من، با دست‌هایی که می‌لرزند اما مرتکب شده‌اند، قاتلم. مقتول؟ احساساتی گم‌گشته‌اند؛ روحی که مدت‌هاست در قفسی تنگ به هوای رهایی، پر می‌کشید. او پرنده‌ای بود که در سرش رؤیای بهشتی از جنسِ آزادی را می‌پروراند؛ بهشتی که حالا در واقعیت، تبدیل به زمینی خالی از معنا شده، پوچی از هر سو در حال هجوم آوردن به بال‌هایش بود. بال‌هایی که به زیباییِ خیره‌کننده خورشیدِ خیال می‌نگریستند. و او، در حرصی ناگهانی و حریصانه، آن بال‌ها را گرفت. چه سؤالی عمیقاً دردناک است: دریغ از آنکه بداند چرا این کار را کرد. دریغ از آنکه درک کنم اینجا چه جنایتی، چه قربانیِ جبران‌ناپذیری انجام شد. این گرفتن، نه برای نگه داشتن، بلکه برای نابود کردنِ پرواز بود. و اکنون، افسانه‌ها آغاز خواهند شد. خورشید، در ناباوریِ عمیقِ دلتنگی‌اش، پشت نگاه‌های سرزنش‌گر و قضاوت‌کننده‌ای که همچون سنگ به سوی او پرتاب شد، پنهان خواهد ماند. خورشید هرگز نخواهد دید که آسمان برایش اشک ریخت؛ هرگز نخواهد فهمید که آسمان او را قضاوت نکرد، بلکه تنها دلتنگِ درخششِ صادقش بود. سکوت، تنها میراثِ این قتلِ احساسی است؛ قتلِ آزادی‌ای که در آغوشِ محافظت‌نمایِ من، خفه شد. _k..

نامه دوم... قضاوت؟.. اوه، این بحث کلیشه‌ای و بیهوده همیشگی! هر بار که قصد پرداختن به آن را دارم، ناخودآگاه این جمله از داستایوفسکی در ذهنم طنین‌انداز می‌شود: 'هر پرهیزکاری آینده‌ای دارد و هر گناهکاری گذشته‌ای؛ پس قضاوت نکن.' قضاوت، حضوری همیشگی در تار و پود زندگی ماست؛ امروز، فردا، پس‌فردا... اما،واقعیت این است که قضاوت آدم‌ها برای من اهمیتی ندارد؛ چرا که قضاوت نهایی از آنِ خداست! وقتی در جایگاه قضاوت دیگران قرار می‌گیری، لحظه‌ای به خودت یادآوری کن که چه کسی هستی؟!.. تو نه خدا، نه قاضی، نه وکیل و نه هیچ موجود برتر دیگری. تو صرفاً انسان هستی که روزی باید در کنکور تیرماه سرنوشت خود را بیازمایی؛ انسانی که فرزندی دارد، هنوز ازدواج نکرده، یا شاید نوه در آغوش می‌کشد،این‌ها را گفتم تا بدانی قضاوت، مختص سن و جایگاه خاصی نیست. قضاوت، قضاوت، قضاوت...تکرار کن! تنها پنج کلمه که می‌تواند یک زندگی را ویران کند، یا شاید درسی بزرگ بیاموزد؛ درسی مبنی بر اینکه نباید به هر شعرگویی گوش سپرد. اما شما که خود را دلسوز دیگران می‌پندارید، یا حداقل زمانی چنین بودید، جان عزیزتان قسم،این‌قدر سریع قضاوت نکنید! حرف‌های بی‌مورد دیگران برای من هیچ ارزشی ندارد، اما نگاه و قضاوتِ کسی که برایم مهم است، می‌تواند سرنوشت ادامه زندگی‌ام را رقم بزند، چه برسد به اینکه بخواهد مرا قضاوت کند. _k..

نامه سوم... گذشته؟.. گاهی دیر می‌شود، گاهی نمی‌گذرد، گاهی انگار در همان لحظه گیر می‌کنیم، و نمی‌توانیم آنچه گذشته را فراموش کنیم. بعضی وقت‌ها گذشته مثل وزنه‌ی ۲۰۰ کیلویی روی بال‌های یک پرنده‌ی کوچک می‌افتد. بعضی وقت‌ها مثل بغضی است که بعد از صد سال می‌ترکد و از پا می‌اندازد. بعضی وقت‌ها هم مثل طنابی است آماده‌ی دار… و هزاران «گاهی» و «اگر» بی‌پایان که هرکدام وزنی دارند، آن‌قدر که شانه‌هایم خم شده.. گذشته هنوز سنگین است. اگر از کسی کمک بخواهم چه؟! انگار عذاب وجدانش را هم باید بغل کنم و به بارم اضافه کنم.هر دری که می‌زنم، یک بار جدید روی دوشم می‌گذارند،بعد صدایی در گوشم می‌پیچد… می‌خندند و با تمسخر می‌گویند: «او فقط فیلم بازی می‌کند، بچه است، دردی نکشیده، احمق است، چون و چون و چون…» مگر سن فقط یک عدد نبود؟.. مگر درد از کسی اجازه می‌گیرد که بپرسد بزرگ است یا کوچک؟!مگر احمق بودن چه عیبی دارد؟! تو که ادعات می‌شد عاقل هستی، چه کردی؟!حالا جایگاهت روبه‌روی من است، در حال تمسخر من.. اگر عاقل بودن یعنی این، من ترجیح می‌دهم تا ابد همان احمق بمانم! آره...من راجب ادما حرف نزدم.. ..