ꜱᴀɪɴᴛ

"الفبای ترس" درود بر مریم که مثال خدایی‌ست در کتاب‌ مقدس که بودنش ترس و... نبودنش هم ترس است جمعه‌ها به سوی او و باقی هفته به یاد او و تمام تصدق‌ها از آن اوست او که منطقه‌ی امنی بیشتر از عرض شانه ام داشت... مریم کجاست؟ کدام اُپرا سکوتش را می‌فهمد؟ کدام پیانیست او را بلد است؟ او کجاست؟ انتظار می‌داند انتظاری گنگ کمیتی غیر کوانتیده جام های شکسته در چشمان او هر چه بود درون آنها ریخت بر زمین نابارور که هرگز جمع نخواهد شد کاش شانه‌هایم آبیاری افکارش میشد کاش پر میشد تالاب پشت چنبرهایم بعد از او محدود شده‌ام به خودم و فقط آناتومی این تن را خوب میشناسم و هولناک از دریای بیکران یک ماهی را رو به خفگی در تُنگ سینه‌ام می‌پرورانم در این تن که تا جایی توان دلتنگی را دارد توان انتظار تا برگشتن به او بدون هیچ استعاره‌ای بر زبان و رج زدن واج‌ها همانطور که او میخواهد .... مریم پاک من جایی در نقض عادت تنهایی تو باز رستگار خواهی شد رستگار خواهیم شد... اما حال ما هستیم ضمیرهای قبل شکست مفرد او (مذکر) مفرد او (مونث) و تقطیع این شکست الف شین کاف الف شین کاف الف... الفبای ترس تمام ما ترس لعنت بر ترس... °علی عرفانیان°

به زنی در حوالی تهران

یادمه چشمات آبی بودن یه روز امیدوارم آبی باشن هنوز.. زمان همه چی رو عوض کرده اون چمن‌زاری که ترکش کردی حالا یه حجم خالی و سرده اون همه روزا و شادی اون رنگ‌هایی که یادش دادی همه رو فراموش کرده.. دیگه عادت کردم به این تنهایی به یه آسمون بدون پرنده‌هایی که میرن با تو، تو، تو...

تو رو با خطای ساده میکشم ... درست مثل خودم. شبیه دنیام