ᴀʀʟᴇʏ˙𓍯

یه مرد سیاه‌وسفید بود، همون تصویری که توی ذهنم ازش ساخته بودم. جامم رو از عصبانیت به سمت صورتش پرت کردم؛ از اینکه هیچ‌وقت نیومد، عصبانی‌ام، از اینکه نفهمیدم، حس نکردم و ندیدم چی توی دلم می‌گذره... تو نیستی... وقتی صدات می‌کنم، وقتی تشنه‌ی بودنت می‌شم، وقتی بهت نیاز دارم، تو نیستی. حتی اگه به سمتت بدوم، اگه بغلت کنم، اگه بخوام بهت تکیه کنم، باز هم پیدات نمی‌کنم. توی اون خلأ تاریک و خالیِ روحم، تو نیستی. چه بی‌معنی و عجیب بود تمام دروغ‌هایی که به خودم می‌گفتم. به یه رویای محال باور کرده بودم. از اینکه رسیدن بهت غیرممکنه عصبانی‌ام، از سکوتت، از این همه فاصله‌ای که بینمونه. تو نیستی... وقتی صدات می‌کنم، وقتی دلم برای بودنت ضعف می‌ره، تو نیستی. حتی اگه بدوم سمتت، بغلت کنم، حتی اگه بخوام بهت چنگ بزنم و نگهت دارم، باز هم نیستی... توی اون تاریکیِ خالیِ روح من، تو دیگه نیستی.